ความล้มเหลวของมาลอส

“เจ้าปล่อยให้ขยะจากต่างมิติเดินหมากนำหน้าไปสามก้าวโดยไม่คิดจะสกัดกั้นเลยรึ มาลอส?” เสียงทุ้มต่ำดังกังวานในโถงบัลลังก์ที่มืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากคบเพลิงเวทมนตร์สีม่วงที่สั่นไหวตามแรงโทสะของจักรพรรดิผู้ครองอำนาจสูงสุด จักรพรรดิมาลอสขบกรามจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ ดวงตาของเขาฉายแววอาฆาตไปที่หัวหน้าหน่วยข่าวกรองที่กำลังคุกเข่าตัวสั่นอยู่เบื้องหน้า “ฝ่าบาท... พวกเราพยายามตรวจสอบการเคลื่อนไหวของเซนแล้ว แต่กองทัพของมันไม่ได้รบด้วยรูปแบบที่คุ้นเคย มันใช้กลยุทธ์ ‘ตัดรากถอนโคน’ ในจุดที่ท่านคาดไม่ถึง...” “พอ!” มาลอสตวาดลั่นจนแก้วไวน์ในมือแตกกระจาย เศษแก้วบาดลึกลงบนฝ่ามือของเขา แต่เขากลับไม่มีความรู้สึกเจ็บปวด สิ่งที่กัดกินใจเขายิ่งกว่าคือความรู้สึกว่า ‘อำนาจ’ ที่เคยอยู่ในกำมือ กำลังหลุดลอยออกไปทีละน้อย เซนไม่ได้เพียงแค่รบชนะ มันกำลังทำลายรากฐานความเชื่อมั่นที่เขาสั่งสมมานับทศวรรษ ในมุมหนึ่งของโถง เอลาร่าที่ปลอมตัวเป็นทหารองครักษ์ยืนนิ่งสนิท ดวงตาภายใต้หมวกเหล็กจับจ้องไปที่ชายผู้เป็นดั่งเทพเจ้าจอมปลอม เธอสัมผัสได้ถึง ‘ความเปราะบาง’ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดเกราะทองคำนั้น มาลอสไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่ใครต่อใครคิด... มาลอสกำลังหวาดกลัว “ส่งกองทัพอัศวินทมิฬไปที่เขตแดนเหนือเสีย” มาลอสสั่งเสียงเย็นเฉียบ “ทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า อย่าเหลือแม้แต่เศษซากของหมู่บ้านที่เป็นพันธมิตรกับมัน” “แต่ฝ่าบาทครับ... นั่นจะทำให้ประชาชนที่เหลือลุกฮือขึ้นต่อต้านเราทันทีนะขอรับ” ที่ปรึกษาคนสนิทแย้งด้วยความกังวล “ข้าคือจักรพรรดิ!” มาลอสลุกขึ้นยืน บัลลังก์เหล็กกล้าใต้ร่างส่งเสียงครวญครางเหมือนจะทานทนน้ำหนักของเขาไม่ไหว “ในโลกที่อ่อนแอนี้ ความกลัวคือสิ่งเดียวที่ทำให้พวกมันยอมจำนน หากเซนอยากเป็นวีรบุรุษนัก ข้าก็จะทำให้มันเห็นว่าวีรบุรุษที่ไร้ประชาชนให้ปกป้องนั้น มันก็เป็นได้แค่ศพที่รอเวลาเน่าเปื่อยเท่านั้น” ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด เซนในร่างเงากำลังยืนอยู่บนหน้าผาสูงชัน มองลงไปเบื้องล่างด้วยสายตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็ง เขารู้ดีว่ามาลอสต้องเลือกหนทางที่บ้าคลั่งที่สุด นั่นคือจังหวะที่เขาเฝ้ารอ... ความล้มเหลวของมาลอสไม่ได้เริ่มจากสนามรบ แต่มันเริ่มจากการสูญเสียความเยือกเย็นในหัวใจของมันเอง “นายท่านครับ กองทัพของมาลอสเคลื่อนพลแล้ว” เสียงของหน่วยสอดแนมดังขึ้นข้างกายเซน เซนไม่ได้หันไปมอง เขายกมือขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วสัมผัสที่จี้ห้อยคอซึ่งเป็นความทรงจำเพียงอย่างเดียวที่เหลืออยู่ของเพื่อนร่วมทีมที่จากไป “ดี... ให้มันเผยธาตุแท้ออกมาให้หมด ยิ่งมันทำลายมากเท่าไหร่ ความชอบธรรมของมันก็ยิ่งหมดไปมากเท่านั้น เอลาร่าเตรียมตัวให้พร้อม เมื่อกองทัพทมิฬก้าวเข้าสู่เขตแดนเหนือ เราจะเปลี่ยนที่นั่นให้เป็นหลุมฝังศพของพวกมันโดยไม่ต้องใช้ดาบแม้แต่เล่มเดียว” “เราจะรบด้วยอะไรครับ?” เอลาร่าที่แอบตามมาสมทบถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “รบด้วยความแค้นที่สั่งสมมาของประชาชนในเขตนั้น” เซนหันกลับมา แววตาของเขาไม่มีความสงสารหลงเหลืออยู่ “มาลอสคิดว่าคนพวกนั้นกลัวมัน แต่จริงๆ แล้วคนพวกนั้นแค่ ‘รอคอย’ วันที่มันจะพลาด... และวันนี้ วันที่จักรพรรดิผู้ไร้บัลลังก์เริ่มเสียสมดุลทางอำนาจ ก็มาถึงแล้ว” ขณะที่แผนการของเซนกำลังดำเนินไปอย่างไร้รอยต่อ ภายในห้องลับใต้ดินลึกที่สุดของปราสาทมาลอส บานประตูเหล็กที่ปิดตายมานานนับร้อยปีกลับค่อยๆ แง้มออกเองโดยไม่มีใครแตะต้อง เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่ฟังดูคล้ายเสียงของเซนแต่กลับแฝงไปด้วยความอาฆาตพยาบาทที่หนักหนากว่าดังก้องอยู่ในความมืด มีชายคนหนึ่งเดินออกมาจากเงามืดนั้น ใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นที่เหมือนกับเซนราวกับถอดแบบออกมา แต่ดวงตาของเขากลับเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต เขาหยิบชุดเกราะที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาสวม พร้อมกับพึมพำด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ความตายต้องก้มหัวให้ “เซน... น้องชายที่รักของข้า ในวันที่เจ้ากำลังจะคว้าชัยชนะบนกองซากศพของจักรพรรดิ เจ้าคงลืมไปว่ายังมี ‘ความผิดพลาด’ อีกหนึ่งอย่างที่เจ้าทิ้งเอาไว้ในโลกนี้... และข้ากลับมาเพื่อทวงทุกอย่างคืนแล้ว” เงาร่างนั้นหายวับไปกับความมืด ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวเลือดที่ตลบอบอวลไปทั่วโถงราชวัง ความจริงที่ซ่อนเร้นกำลังจะทำลายทุกกลยุทธ์ที่เซนวางไว้ หรือนี่คือจุดเริ่มต้นของหมากที่เกินกว่าที่เขาจะคำนวณได้? แล้วพบกันในบทต่อไปครับ - ลอร์ดออฟดาร์กเนส