วิกฤตเศรษฐกิจ

“ถ้าเหรียญทองในกระเป๋าของชาวเมืองมีค่าไม่ต่างจากเศษหินที่วางเกลื่อนกลาดข้างทาง ข้าก็ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมกองทัพของเจ้าถึงหิวโหยจนแทบจะกินเนื้อม้าตัวเองอยู่แล้ว” เซนวางเหรียญทองน้ำหนักเบาหวิวลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าคร่ำ เขาไม่ได้มองหน้าขุนคลังที่เหงื่อโซมกาย แต่จ้องเขม็งไปยังแผนที่อาณาจักรที่บัดนี้เต็มไปด้วยจุดสีแดงบ่งบอกถึงภาวะอดอยาก “ท่านเซน... เราพยายามพิมพ์เงินเพิ่มเพื่ออุดช่องว่างงบประมาณตามคำสั่งเดิมแล้ว แต่มันกลับทำให้ราคาสินค้าพุ่งสูงขึ้นเป็นเท่าตัว ข้า... ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วครับ” เสียงของชายชราสั่นเครือ มือที่กุมเอกสารบัญชีสั่นระริกด้วยความกลัว เซนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนเอลาร่าที่ยืนกอดอกอยู่มุมห้องต้องขยับตัวอย่างอึดอัด เธอรู้ดีว่าเมื่อใดที่เซนใช้ความเงียบกดดันแบบนี้ นั่นหมายความว่าเขากำลังตัดสินใจเลือก ‘ทางออก’ ที่โหดร้ายที่สุด “เจ้าพิมพ์เงินเพื่อแก้ปัญหาความจน แต่สิ่งที่เจ้าทำคือการฉกชิงชีวิตของทุกคนในเมืองนี้ต่างหาก” เซนลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งทอดเงาพาดทับแผนที่ “ในเมื่อทองคำสูญเสียค่าความเชื่อมั่นไปแล้ว เราก็ไม่จำเป็นต้องยึดติดกับมันอีกต่อไป” “ท่านหมายความว่าอย่างไรครับ?” “เราจะยกเลิกการใช้เงินตราของอาณาจักรเดิมทั้งหมด” เซนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนกำลังสั่งอาหารมื้อค่ำ “ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ภาษีและค่าจ้างทั้งหมดจะถูกคำนวณด้วย ‘เครดิตพันธบัตรทรัพยากร’ ซึ่งมีค่าอ้างอิงจากปริมาณเสบียงและวัตถุดิบโลหะในคลังสำรองที่ข้าเป็นคนดูแล ใครที่มีทองอยู่ในมือ... จงเอามาแลกเป็นคูปองสินค้าก่อนที่มันจะกลายเป็นเศษเหล็กไร้ค่าเสีย” เอลาร่าขมวดคิ้วเดินเข้ามาใกล้ “นั่นมันเสี่ยงเกินไปเซน การทำแบบนี้เท่ากับประกาศสงครามกับพวกพ่อค้าคนกลางและเหล่าขุนนางที่กักตุนทองคำไว้ พวกเขาไม่ยอมปล่อยทรัพย์สินมาให้เจ้าควบคุมง่ายๆ แน่” “ข้าไม่ได้ขอให้พวกเขาเห็นด้วย” เซนปรายตามองเอลาร่า สายตาของเขามีความมืดมนที่ยากจะหยั่งถึง “ข้าได้เตรียม ‘กำลังพล’ ไว้รองรับการเปลี่ยนแปลงนี้แล้ว หากใครคิดจะปั่นป่วนราคาตลาดในยามวิกฤต ก็จงถือว่าผู้นั้นคือสายลับของมาลอสที่ส่งมาบ่อนทำลายเศรษฐกิจเรา การลงโทษกบฏในยามสงครามมีบทสรุปที่เรียบง่ายเสมอ... คือความตาย” บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เซนไม่ได้กำลังกู้เศรษฐกิจด้วยความเมตตา แต่เขากำลังสร้าง ‘ระบบนิเวศ’ ใหม่ที่ทุกคนต้องก้มหัวให้เขาเพื่อแลกกับการอยู่รอด เขารู้ดีว่าความรู้สึกผิดจากการสูญเสียเพื่อนร่วมทีมในอดีตคอยย้ำเตือนเขาเสมอว่า ‘ความอ่อนแอคือความตาย’ เขาไม่อาจปล่อยให้ผู้คนตายเพราะความโง่เขลาของผู้ปกครองคนก่อน เขาจึงเลือกเป็นผู้ปกครองที่เลือดเย็นที่สุด เพื่อให้อาณาจักรนี้มีลมหายใจต่อไปภายใต้เงื้อมมือของเขา “ท่านเซนครับ...” ขุนคลังเอ่ยขึ้นด้วยความลังเล “ยังมีข่าวร้ายอีกเรื่อง... กองกำลังสอดแนมรายงานว่าทางจักรพรรดิมาลอสเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว พวกเขากำลังปิดล้อมเส้นทางขนส่งเสบียงจากทางเหนือ ดูเหมือนว่าเขาจะรู้แผนการปฏิรูปเศรษฐกิจของเราแล้ว” เซนยกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความสุข แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่เห็นเหยื่อเดินติดกับดัก “ให้พวกเขาล้อมไปเถิด ยิ่งมาลอสพยายามตัดทางเสบียง เขาก็ยิ่งทำให้นโยบายเครดิตของข้ามีความหมายมากขึ้น เพราะในสถานการณ์ที่ขาดแคลน สิ่งที่กินได้ย่อมมีค่ามากกว่าทองคำที่กินไม่ได้” เซนก้าวเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าสีหม่นเบื้องนอก กองทัพของมาลอสอาจจะแข็งแกร่งด้วยดาบและมนตรา แต่สิ่งที่กำลังจะทำลายพวกเขาไม่ใช่คมดาบของเซน แต่มันคือความอดอยากที่เซนเป็นคนออกแบบขึ้นมาเอง เขากำลังทำให้ทั้งอาณาจักรกลายเป็นเบี้ยในกระดานของเขาโดยสมบูรณ์ และเมื่อกระดานนี้ขยับ... ทุกคนจะต้องเดินตามจังหวะที่เขาเป็นผู้กำหนด ในขณะที่ความตึงเครียดกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของอัศวินคุ้มกันก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ตามด้วยการปรากฏตัวของทูตจากฝั่งจักรวรรดิที่สภาพดูไม่ได้ แขนซ้ายของเขาถูกพันด้วยผ้าพันแผลที่โชกไปด้วยเลือดสดๆ “เซน... ข้ามีสารจากจักรพรรดิมาลอสมาส่ง” ทูตคนนั้นกระอักเลือดออกมาคำโตก่อนจะยื่นม้วนกระดาษประทับตราสีเลือดมาให้ “เขาบอกว่า... ถ้าเจ้าอยากเห็นหน้า ‘คนสำคัญ’ อีกคนที่มีชีวิตอยู่ ก็จงยกเลิกแผนการนี้และไปพบเขาที่รอยแยกแห่งความมืดเพียงลำพัง” เซนรับม้วนกระดาษมาเปิดออก มือที่ถือกระดาษนั้นสั่นเพียงเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยสัญลักษณ์ที่คุ้นตา... สัญลักษณ์ของคนที่เขาคิดว่าตายไปตั้งแต่วันที่ทีมล่มสลาย เอลาร่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในภาพวาดบนกระดาษ “นี่มัน... เป็นไปไม่ได้” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดครั้งนี้ไปกับผม หวังว่าท่านจะยังไม่ลืมความเจ็บปวดที่ผมหยิบยื่นให้นะครับ... ลอร์ดออฟดาร์กเนส