การลอบสังหาร

“สิ่งที่อยู่ในภาพวาดนี้ไม่ใช่แค่แผนที่ แต่มันคือตราประทับของสัญญาเลือดที่คนตายเป็นผู้ลงนาม...” เอลาร่าพึมพำ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาของเธอจ้องเขม็งไปที่รอยหมึกบนกระดาษเก่าคร่ำที่เซนเพิ่งได้รับมาจากสายลับวงใน เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเขา แต่ความกดดันในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสนิทนี้กลับพุ่งสูงจนเกือบทำให้หายใจไม่ออก เซนวางถ้วยชาเย็นชืดลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียงกระทบเบาๆ ของถ้วยเซรามิกดังสะท้อนเหมือนเสียงระฆังเตือนภัย เขาไม่ได้ขยับตัวมากนัก เพียงแค่ประสานมือไว้ใต้คาง สายตาที่เยือกเย็นดั่งหุบเหวไร้ก้นบึ้งจ้องมองผ่านร่างของหญิงสาวไปสู่ความมืดมิดนอกหน้าต่าง “มันคือบันทึกรายชื่อผู้ที่มาลอสต้องกำจัดทิ้ง ก่อนที่กองทัพของเขาจะประกาศศักดาอย่างเต็มรูปแบบ” เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แฝงด้วยความเย็นชาที่ผ่านการคัดกรองมาอย่างดี “เอลาร่า... หากเธอคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ แสดงว่าเธอเริ่มมองเห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้รอยหมึกพวกนั้นแล้ว” “คนเหล่านี้... พวกเขาคืออดีตขุนพลที่สาบสูญ” เอลาร่าเงยหน้าขึ้น จ้องมองเซนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตก “ถ้ามาลอสถือครองรายชื่อนี้ไว้ในมือ นั่นหมายความว่าเครือข่ายข่าวกรองของเราถูกเจาะทะลวงถึงแกนกลางแล้ว ท่านจะยังนั่งนิ่งเฉยอยู่อีกหรือ ในเมื่อมีดที่จ่อคอหอยเราอยู่ตอนนี้น่ะ... มันไม่ได้มีแค่เล่มเดียว” เซนไม่ได้ตอบ เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเข้มดูราวกับเงาที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เขาเดินไปที่แผนที่ยุทธศาสตร์ที่กางไว้บนโต๊ะอีกฝั่ง นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังจุดยุทธศาสตร์สำคัญสามจุดที่เรียงตัวกันเป็นรูปสามเหลี่ยม “การลอบสังหารไม่ใช่แค่เรื่องของมีดหรือยาพิษ แต่มันคือการประกาศศักดาของผู้ที่คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของชีวิตคนอื่น” เซนกล่าวเบาๆ ขณะที่มือของเขาเผลอกำชับดาบข้างกายโดยสัญชาตญาณ “มาลอสเริ่มร้อนใจ เพราะรู้ว่ากลยุทธ์ของข้ากำลังบีบให้เขาจนมุมในทุกย่างก้าว มันจึงส่ง ‘เงาที่ไร้เสียง’ มาเก็บงานนี้ด้วยตัวเอง” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปฉับพลัน ความเงียบที่เคยดูสงบนิ่งบัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตายที่ลอยอบอวล เซนสัมผัสได้ถึงกระแสมานาที่ผิดปกติ แผ่ซ่านเข้ามาทางรอยแยกของบานหน้าต่างที่ปิดสนิท *ฉึก!* เสียงโลหะตัดผ่านอากาศแทรกเข้ามาพร้อมกับความเงียบ เซนผลักเอลาร่าออกไปทางด้านข้างอย่างรวดเร็ว ในเสี้ยววินาทีนั้น มีดสั้นอาบยาพิษสีม่วงเข้มปักลงบนตำแหน่งที่หน้าอกของเขาเคยอยู่เมื่อครู่ หากเขาช้ากว่านี้เพียงพริบตาเดียว ปลายมีดนั้นคงจะฝังลึกเข้าสู่หัวใจโดยไร้เสียงเตือน “ข้าบอกแล้วไง ว่างานแบบนี้ไม่เหมาะกับเจ้าพวกที่ชอบเล่นสงครามเงา” เซนแค่นยิ้มที่มุมปาก มือขวาของเขากระชับดาบประจำกายจนเส้นเลือดปูดโปน จากเงามืดหลังตู้หนังสือ ร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏกายขึ้นในชุดรัดรูปสีดำสนิทที่กลืนไปกับความมืดมิด ใบหน้าถูกปิดบังด้วยหน้ากากกะโหลกเงินที่สะท้อนแสงไฟวับวาว มันคือ ‘เรเวน’ มือสังหารระดับสูงที่จักรพรรดิมาลอสเชื่อมั่นที่สุด ในมือของมันถือมีดคู่ที่สั่นระริกด้วยพลังงานมานาที่บิดเบี้ยว “เป้าหมาย: เซน... ผู้ขัดขวางบัลลังก์นิรันดร์” เสียงของมือสังหารนั้นแหบแห้งราวกับเสียงกระดาษทรายขัดไม้ “คำสั่งจากองค์จักรพรรดิคือให้เอาหัวของเจ้าไปแขวนประจานที่จัตุรัสกลางเมือง” เอลาร่าชักดาบของเธอออกมาทันที เธอเตรียมจะพุ่งเข้าใส่ แต่เซนยกมือห้ามไว้ “ถอยไป เอลาร่า” เซนสั่ง น้ำเสียงของเขามีอำนาจเด็ดขาด “นี่คือเรื่องของข้ากับมัน” การปะทะเริ่มต้นขึ้นโดยไม่มีการเกริ่นนำ เรเวนเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ ร่างของมันพุ่งหายไปและโผล่ออกมาดั่งพรายกระซิบ มีดคู่ของมันกรีดผ่านอากาศ สร้างรอยแยกของมิติเป็นทางยาว เซนไม่ใช้กำลังเข้าปะทะตรงๆ แต่เขาใช้สายตาที่มองทะลุรูปแบบการโจมตี อ่านจังหวะหายใจ และวิถีของคมมีด ทุกการเคลื่อนไหวของเซนคือการคำนวณ เขาเบี่ยงตัวหลบคมมีดที่เฉียดผ่านผิวหนังไปเพียงมิลลิเมตร จังหวะที่เรเวนถลำตัวเข้าหา เซนสวนกลับด้วยการหมุนตัวและใช้ด้ามดาบกระแทกเข้าที่ซี่โครงของอีกฝ่ายจนเกิดเสียงดังลั่น “ความเร็วไม่ใช่ทุกอย่าง... ถ้าเจ้าไม่รู้วิธีจัดการกับพื้นที่รอบตัว” เซนกล่าวขณะพุ่งตัวเข้าประชิด มือซ้ายของเขาคว้าเข้าที่ลำคอของมือสังหาร แต่เรเวนกลับใช้เวทมนตร์วาร์ปตัวหนีออกไปได้ทันที การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เฟอร์นิเจอร์ในห้องพังทลายลงทีละชิ้น แต่เซนยังคงรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้ เขาไม่ได้เพียงแค่ป้องกัน แต่เขากำลัง ‘ล่อ’ ให้มือสังหารหลงกลเข้าไปในจุดที่เขาติดตั้งกับดักมานาไว้ ในจังหวะที่เรเวนกำลังจะง้างมีดเผด็จศึก เซนก็ทิ้งตัวลงกับพื้นและปล่อยพลังมานาบริสุทธิ์ออกมารอบตัว แรงระเบิดของมานาผลักให้มือสังหารกระเด็นไปติดกำแพง หน้ากากกะโหลกเงินที่สวมอยู่ร้าวฉานและแตกกระจายเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้หน้ากากนั้น เซนก้าวเข้าไปหาอย่างช้าๆ ดาบของเขาชี้ไปที่คอหอยของมือสังหารที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น แต่เมื่อเขาเห็นใบหน้าที่แท้จริงของมือสังหาร เขากลับต้องหยุดชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึงที่ซ่อนไม่มิด มือสังหารที่พยายามฆ่าเขา... คือคนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วในสงครามครั้งก่อน “นาย... มันเป็นไปไม่ได้...” เซนพึมพำ มือของเขาที่ถือดาบเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย ดวงตาของมือสังหารที่ไร้หน้ากากคู่นั้นจ้องมองเซนด้วยความว่างเปล่า ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้หัวใจของเซนหยุดเต้น “จำเพื่อนร่วมทีมที่เจ้าทิ้งไว้ในสนามรบวันนั้นได้ไหม เซน?” ร่างของมือสังหารคนนั้นเริ่มสลายกลายเป็นละอองเถ้าสีดำทิ้งไว้เพียงสร้อยคอรูปเข็มทิศเก่าๆ ที่ตกอยู่บนพื้น ซึ่งเป็นสร้อยเส้นเดียวกับที่เซนเคยมอบให้กับสหายรักที่ตายไปในอดีต ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดในครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ลอร์ดออฟดาร์กเนส