คุกมืด

"เจ้าคิดว่าโซ่ตรวนเวทมนตร์พวกนี้จะกักขังความแค้นของข้าไว้ได้นานเพียงใด มาลอส?" เสียงของเซนแหบพร่า ทว่ากังวานอยู่ในห้องขังใต้ดินที่มืดมิดและชื้นแฉะ กลิ่นอายของเลือดเก่าเก็บผสมปนเปไปกับกลิ่นสนิมเหล็ก เขาไม่ได้เงยหน้ามองผู้คุมที่กำลังแสยะยิ้มอยู่เบื้องหลังลูกกรง แต่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นหินที่เย็นเยียบเหมือนศพ ปลายนิ้วของเขาแตะเบาๆ ลงบนรอยร้าวเล็กๆ ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าบริเวณผนังหินตรงมุมห้อง ผู้คุมร่างกำยำหัวเราะร่วน เสียงนั้นดังก้องสะท้อนไปมา "ความแค้นกินไม่ได้หรอกเจ้าหนุ่ม เก็บเรี่ยวแรงไว้สารภาพในตอนเช้าดีกว่า ฝ่าบาทมาลอสไม่ได้ต้องการเพียงชีวิตเจ้า แต่ต้องการ 'วิธี' ที่เจ้าใช้ทำลายกองทัพของพระองค์" เซนไม่ตอบ เขาเพียงแค่หลับตาลง ภาพของเพื่อนร่วมทีมที่ล้มลงต่อหน้าในอดีตฉายชัดขึ้นมาในมโนภาพ ความรู้สึกผิดที่เป็นดั่งโซ่ตรวนในใจเขานั้นหนักอึ้งยิ่งกว่าตรวนเหล็กบนข้อมือ แต่เขารู้ดีว่าความรู้สึกผิดไม่ได้ช่วยให้ใครรอดชีวิต มีเพียง 'กลยุทธ์' และ 'การตัดสินใจที่เฉียบขาด' เท่านั้นที่จะนำพาเขาไปสู่เป้าหมาย เมื่อผู้คุมเดินลับสายตาไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ ห่างออกไป เซนก็ลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีเข้มของเขาฉายแววเยือกเย็นและคำนวณทิศทาง เขาไม่ได้พยายามกระชากโซ่ด้วยกำลังกายอันน้อยนิด แต่เขากำลัง 'อ่าน' วงจรเวทมนตร์ที่ไหลเวียนอยู่ในกรงขังนี้ ในโลกของเกมออนไลน์ที่เขาเคยสัมผัส ระบบเวทมนตร์ไม่มีอะไรต่างจากรหัสโปรแกรม หากมีทางเข้า ก็ย่อมมีช่องโหว่ (Bug) เซนพึมพำคาถาเบาๆ เป็นภาษาโบราณที่ไม่มีใครรู้จัก เขาไม่ได้ใช้พลังเวทมหาศาล แต่เขาส่ง 'สัญญาณรบกวน' เข้าไปในจุดที่พลังเวทไหลมารวมตัวกันที่ฐานของผนัง เขารู้จากรายงานที่เอลาร่าเคยจัดหามาให้ว่า คุกแห่งนี้สร้างทับบนจุดบรรจบของกระแสพลังงานโลก หากกระตุ้นให้เกิดความผันผวนเพียงเล็กน้อยในจุดที่เปราะบางที่สุด ผลลัพธ์ที่จะตามมาคือการพังทลายของระบบป้องกันทั้งหมด *แคร่ก...* เสียงหินลั่นดังขึ้นเบาๆ เซนกัดฟันแน่น เขาทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปที่การบิดเบือนโครงสร้างของอาคมที่ขังเขาไว้ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความเหนื่อยล้า แต่เขายังคงนิ่งเหมือนรูปปั้น จนกระทั่งกำแพงหินที่ดูแข็งแกร่งกลับร้าวลามเหมือนใยแมงมุม เขาก้าวเท้าออกมาจากกรงขังที่กลายเป็นเศษหินในชั่วพริบตา ไม่ใช่ด้วยการพังประตู แต่มันคือการสลายระเบียบของมันจากภายใน "คนอย่างพวกเจ้า... ประเมินค่าของ 'ความรู้' ต่ำเกินไปเสมอ" เซนหยิบมีดสั้นที่ซ่อนไว้ในรอยตะเข็บรองเท้าออกมา มันคือไอเทมระดับตำนานที่เขาดัดแปลงขึ้นเอง เขารู้ดีว่าเขายังไม่อาจเผชิญหน้ากับมาลอสได้ในตอนนี้ แผนการที่แท้จริงคือการทำให้มาลอสเข้าใจว่าเขาหลบหนีไปได้อย่างไร้ร่องรอย เพื่อดึงความสนใจของกองทัพหลักออกจากเส้นทางที่เอลาร่ากำลังเคลื่อนทัพอยู่ ขณะที่เขากำลังจะก้าวพ้นประตูคุกชั้นใน เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นตรงหัวมุมทางเดิน เซนหยุดชะงัก สายตาที่เคยเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นคมปลาบเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนที่เขาไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่... ไม่ใช่ทหารยาม ไม่ใช่ผู้คุม แต่เป็น 'เอลาร่า' ที่ควรจะอยู่ที่ฐานทัพลับ "ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่?" เซนถาม เสียงของเขาเรียบสนิท แต่ลึกๆ ในใจกลับวูบไหว เอลาร่าในชุดเกราะที่เปื้อนฝุ่นควันและรอยเลือดเดินเข้ามาใกล้ เธอไม่ได้ยิ้ม ใบหน้าของเธอกลับซีดเผือดผิดปกติ เธอยื่นแผนที่ม้วนหนึ่งมาให้เขา มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของเซนหยุดเต้นไปชั่วขณะ "เซน... เราไม่ได้ถูกทรยศเพราะข่าวกรองรั่วไหล แต่มันมี 'บางอย่าง' อยู่ในตัวเราทุกคน... มาลอสไม่ได้แค่ขังเจ้าเพื่อทรมาน แต่เขาขังเจ้าเพื่อรอให้ 'เงื่อนไข' บางอย่างทำงาน" ยังไม่ทันที่เซนจะได้ถามกลับ แสงสีม่วงดำก็พลุ่งพล่านออกมาจากรอยแผลเป็นที่ต้นคอของเขาเอง พร้อมกับเสียงหัวเราะของมาลอสที่ดังขึ้นในหัวของเซนราวกับคำสาปแช่งที่ไม่สามารถลบเลือนได้ "ยินดีต้อนรับสู่กรงขังที่แท้จริง เซน... เจ้าไม่ได้หนีออกมา แต่เจ้าเพิ่งจะนำ 'กุญแจ' มาส่งให้ถึงมือข้าต่างหาก" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ! - ลอร์ดออฟดาร์กเนส