ร่องรอยของผู้สร้าง

"เจ้าจะทรมานมันไปถึงไหน เซน? มังกรตัวนี้ไม่ใช่เครื่องมือสังหารที่ไร้จิตวิญญาณนะ!" เสียงของเอลาร่าตวาดก้องท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงใต้ดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นไอของสนิมและเวทมนตร์โบราณ เธอชักดาบออกจากฝักเพียงครึ่งเล่ม ดวงตาคมกริบจ้องมองมาที่ข้อมือของผม ซึ่งรอยสักมังกรในตอนนี้ไม่ได้เป็นเพียงหมึกสีดำอีกต่อไป แต่มันเต้นเร่าราวกับมีชีวิต สีแดงฉานของเกล็ดมังกรบนร่างที่ทรุดฮวบนั้นกำลังแผ่ไอความร้อนระอุจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว ผมไม่ตอบโต้ทันที เพียงแค่ปาดเหงื่อที่ไหลซึมลงมาตามขมับ สายตาของผมจดจ้องอยู่กับ 'ตราประทับสีเลือด' ที่สั่นสะเทือนอยู่ในอุ้งมือ มันไม่ใช่แค่ไอเทมดรอป แต่มันคือบั๊ก... รอยแตกของโลกใบนี้ที่ถูกจงใจทิ้งไว้ "ถ้าข้าไม่ควบคุมมัน ตอนนี้เราทั้งคู่คงกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว เอลาร่า" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นพลางกดมือลงบนพื้นหินเย็นเยียบที่เริ่มแตกร้าว "มังกรตัวนี้ไม่ได้ถูกพันธนาการด้วยเวทมนตร์ มันถูกพันธนาการด้วย 'โค้ดคำสั่ง' ที่ผิดเพี้ยนไปจากจุดเริ่มต้น" ผมลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายของมังกรนิลกาฬที่บัดนี้กลายเป็นสีเลือดสั่นสะท้าน มันจ้องมองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสับสน—แววตาที่ผมเคยเห็นจากเพื่อนร่วมทีมคนสุดท้ายก่อนที่เขาจะลบตัวตนทิ้งไปจากเกมเมื่อหลายปีก่อน เราเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์ที่ตราประทับชี้ทางไป ผนังหินด้านข้างเริ่มเปลี่ยนรูปลักษณ์ จากหินงอกหินย้อยกลายเป็นแผ่นโลหะเรียบเนียนที่สลักด้วยสัญลักษณ์แปลกตา... สัญลักษณ์ของภาษาโปรแกรมมิ่งที่คุ้นเคยในโลกเดิม เมื่อผมแตะลงบนรอยแยกของกำแพง แสงสีฟ้าหม่นก็สาดส่องออกมา ประตูบานยักษ์เลื่อนเปิดออกด้วยเสียงกลไกที่ไร้ความปราณีของเฟืองเหล็กกล้า ด้านในไม่ใช่ถ้ำ แต่เป็น 'ห้องแล็บ' เครื่องโฮโลแกรมที่แตกหัก จอมอนิเตอร์ที่ยังคงมีบรรทัดโค้ดวิ่งผ่านอย่างบ้าคลั่ง และถังเก็บสารเคมีที่ถูกทิ้งร้าง มันคือภาพสะท้อนของโลกที่ผมจากมา ผสมปนเปกับเทคโนโลยีเวทมนตร์ของโลกนี้ได้อย่างอัปยศ "ที่นี่... คืออะไรกันแน่?" เอลาร่าเดินตามเข้ามา ความมั่นใจของอดีตแม่ทัพเริ่มสั่นคลอนเมื่อเห็นสิ่งที่เกินความเข้าใจของเธอ "นี่ไม่ใช่ถ้ำของจอมเวท นี่คือผลงานของพวกวิปริตที่พยายามสร้างพระเจ้าขึ้นมาด้วยเหล็กและกลไก?" ผมเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานกลางห้อง บนนั้นมีสมุดบันทึกที่ทำจากหนังสัตว์ แต่เนื้อหาด้านในกลับเป็นภาษาอังกฤษแบบมนุษย์โลก *‘วันที่ 042: แผนการสมบูรณ์แบบ แหล่งพลังงานสีเลือด (Blood Source) กำลังถูกผนวกเข้ากับมังกรตัวที่ 13 หากมาลอสรู้ว่าเขากำลังปกครองโลกที่สร้างขึ้นจากการทดลองที่ผิดพลาด เขาคงจะหัวเราะจนแทบคลั่ง แต่ก็นั่นแหละ... ใครจะไปสนผลลัพธ์ของสิ่งมีชีวิตในเกม ในเมื่อพวกมันก็แค่ข้อมูลที่รอวันถูกลบทิ้งเมื่อเซิร์ฟเวอร์ปิดตัวลง’* ความโกรธแค้นประดังเข้ามาในอกจนผมแทบหายใจไม่ออก เพื่อนของผมไม่ได้จากไปไหน เขาไม่ได้หายไปในสงคราม... เขาถูกทำลายที่นี่ ในห้องแล็บที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของจักรพรรดิมาลอส "เซน ดูนั่น!" เสียงของเอลาร่าทำให้ผมเงยหน้าขึ้น จอโฮโลแกรมหลักกลางห้องเริ่มฉายภาพกว้าง มันไม่ใช่แผนที่ แต่เป็น 'ผังโครงสร้างของอาณาจักร' ที่มาลอสปกครองอยู่ และที่ใจกลางของผังนั้น คือร่างของมนุษย์คนหนึ่งที่ถูกตรึงไว้ด้วยสายระโยงระยาง... คนที่มีใบหน้าเหมือนกับผมอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังประตูที่เพิ่งเปิดออก "เจ้ามาไกลกว่าที่ข้าคิดไว้มากนะ... เซน" เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืด เขาไม่ได้พกอาวุธ แต่รัศมีพลังเวทที่แผ่ออกมานั้นกดทับจนแม้แต่เอลาร่ายังต้องทรุดเข่าลงกับพื้น จักรพรรดิมาลอสยิ้มเหยียด มือของเขากำลังถือสิ่งที่ทำให้หัวใจของผมหยุดเต้น มันคือ 'สมาร์ทโฟน' เครื่องที่ผมเคยใช้เมื่อสิบปีก่อน ในวันที่ผมตัดสินใจก้าวเข้าสู่เกมนี้ด้วยความหวังที่ผิดพลาด "เจ้าตามหาความจริงมาตลอด แต่เจ้าลืมไปอย่างหนึ่งนะ..." มาลอสขยับนิ้ว และหน้าจอสมาร์ทโฟนในมือเขาก็แสดงตัวเลข 'User ID' ที่ปรากฏชื่อของผมอย่างชัดเจน "เจ้าไม่ใช่ผู้เล่นที่หลงทางมาหรอกเซน... เจ้าคือตัวแทนของความล้มเหลวที่พวกเราจงใจปล่อยไว้ให้เป็นเบี้ยตัวสุดท้าย เพื่อรอวันล้างกระดาน" เขาสะบัดมือเบาๆ มังกรสีเลือดที่นอนอยู่ข้างหลังผมก็กรีดร้องออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้ทรมาน มันกลับยืนขึ้นและหันเขี้ยวเล็บมาทางผม! ความรู้สึกผิดที่เคยกดทับหัวใจหายไปสิ้น เหลือเพียงความเย็นเยียบที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด ผมหันไปหามาลอสด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งอารมณ์ ในขณะที่มืออีกข้างเตรียมชักดาบที่ลงอาคมพิเศษไว้ "ถ้าข้าเป็นเบี้ย... ก็คงถึงเวลาแล้วที่เบี้ยตัวนี้จะพลิกกระดานให้เจ้าเห็น" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ ลอร์ดออฟดาร์กเนส จะไม่ทำให้ทุกท่านผิดหวังในตอนถัดไปแน่นอนครับ