การฝึกฝนขั้นสูงสุด

"ถ้าเจ้าคิดว่าข้ามาที่นี่เพื่อฟังคำสารภาพบาป หรือคำแก้ตัวสวยหรูล่ะก็ เอลาร่า... เจ้ากำลังดูถูกความอดทนของข้าเกินไป" เซนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาไม่แม้แต่จะปรายตาไปยังดาบที่ถืออยู่ในมือ ความสนใจทั้งหมดของเขาถูกตรึงไว้ที่ดวงตาของหญิงสาวเบื้องหน้า—แววตาที่เคยแข็งกร้าวในฐานะแม่ทัพ กลับสั่นไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกพายุโหมกระหน่ำ เอลาร่าเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอรู้ดีว่าในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชา การปกปิดความลับที่มีผลต่อความเป็นตายของกองทัพนั้นมีราคาที่ต้องจ่าย แต่ความจริงที่เธอซ่อนไว้นั้น... มันไม่ใช่แค่เรื่องของกลยุทธ์ แต่มันคือบาดแผลในอดีตที่เซนพยายามจะลืม "ข้าไม่ได้จะแก้ตัวค่ะ... ขอประทานโทษ ท่านเซน" เธอชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนสรรพนามเมื่อเห็นสายตาที่เย็นชาคู่นั้นของเขา "ข้าไม่ได้จะแก้ตัว... ท่านเซน ความจริงที่ข้าปิดบังไว้ คือพิกัดที่แท้จริงของ 'วิหารแห่งการล่มสลาย' ที่ท่านกำลังจะมุ่งหน้าไป มันไม่ใช่แค่ดันเจี้ยนระดับนรก แต่มันคือสุสานของเหล่าแม่ทัพที่เคยทรยศต่อจักรพรรดิมาลอส และวิญญาณเหล่านั้น... พวกเขาไม่ได้ต้องการเพียงแค่การหลุดพ้น แต่ต้องการร่างของสิ่งมีชีวิตที่มีพลังมากพอจะสิงสู่" เซนแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงนั้นฟังดูแห้งแล้งและน่าขนลุก "งั้นหรือ? ดี... ข้ากำลังเบื่อกับการสังหารศัตรูที่ไม่มีความแค้นฝังลึกพอจะทำให้ข้าตื่นเต้นอยู่พอดี" เขาก้าวผ่านตัวเธอไปโดยไม่หันกลับมามอง ดาบสีดำทมิฬในมือถูกเก็บเข้าฝักด้วยท่วงท่าที่มั่นคง การก้าวเท้าของเขาดูเชื่องช้าแต่หนักแน่น ราวกับว่าทุกย่างก้าวคือการประกาศสงครามกับโชคชะตาที่กำลังจะมาถึง เบื้องหน้าของพวกเขาคือทางเข้าดันเจี้ยนที่แผ่ไอสีม่วงคล้ำออกมา มันไม่ใช่แค่ดันเจี้ยน แต่มันคือปากของอสูรกายที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้า เซนหยุดยืนที่หน้าประตูหินสลักรูปหัวกะโหลกที่ดูเหมือนกำลังกรีดร้อง เขาหลับตาลง ภาพหลอนของเพื่อนร่วมทีมที่ตายไปในอดีตซ้อนทับขึ้นมาอีกครั้ง เลือดที่นองบนพื้นหิมะ เสียงร้องขอความช่วยเหลือที่เขากลับไปช่วยไม่ได้... ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายปีคือเชื้อเพลิงชั้นดี ที่จะทำให้เขาก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ธรรมดา *ข้าต้องแข็งแกร่งกว่านี้... ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อไม่ให้ประวัติศาสตร์ที่น่าสมเพชนั้นซ้ำรอยเดิม* เมื่อเท้าของเขาก้าวข้ามเขตแดน บรรยากาศโดยรอบก็บิดเบี้ยวทันที แรงกดดันมหาศาลพุ่งเข้ากระแทกร่างกายราวกับค้อนยักษ์ เซนกัดฟันแน่น เลือดซึมออกมาจากมุมปาก แต่นัยน์ตาของเขากลับประกายความตื่นเต้นที่บ้าคลั่ง ภายในดันเจี้ยนระดับนรกนี้ไม่มีคำว่าปรานี มีเพียง 'ความแข็งแกร่ง' เท่านั้นที่เป็นตั๋วใบเดียวที่จะนำไปสู่การครองบัลลังก์ที่ไร้ผู้ครอบครอง ชั้นที่หนึ่ง... เขาใช้ดาบตัดผ่านร่างของอสูรเงาที่เคลื่อนที่เร็วกว่าสายตา ความเร็วของมันอาจจะเป็นฝันร้ายของจอมเวททั่วไป แต่สำหรับเซน มันคือจังหวะเต้นรำที่เขาสามารถอ่านออกได้ล่วงหน้า เขาไม่ได้สู้ด้วยพลังกายเพียงอย่างเดียว แต่เขาใช้การอ่านเกมที่เหนือชั้น บีบให้อสูรเหล่านั้นต้อนตัวเองเข้าสู่จุดอับที่เขาเตรียมไว้ ชั้นที่ห้า... บาดแผลบนแขนเริ่มลุกลาม ผิวหนังของเขาถูกกัดเซาะด้วยไอพิษ แต่เขายังคงนิ่งสงบ การฝึกฝนนี้ไม่ใช่แค่การเลเวลอัป แต่มันคือการขัดเกลาจิตวิญญาณให้เย็นชาพอที่จะไม่ยอมให้ความตายมาพรากสิ่งที่เขารักไปได้อีก จนกระทั่งมาถึงโถงกว้างของชั้นที่สิบ... ชั้นสุดท้ายของการทดสอบ ร่างวิญญาณของอดีตแม่ทัพในตำนานหลายสิบร่างยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น พวกมันคือศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา ดวงตาของพวกมันว่างเปล่า แต่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารที่เยือกแข็ง เซนถอนหายใจยาว พลางหยิบขวดน้ำยาฟื้นพลังที่เหลืออยู่ออกมาดื่มจนหมด เขามองไปยังกลุ่มเงาทมิฬเบื้องหน้าด้วยสายตาของราชสีห์ที่มองฝูงไฮยีน่า "ถ้าพวกเจ้าคือสิ่งกีดขวางที่มาลอสทิ้งไว้... ก็จงเป็นบันไดให้ข้าเหยียบขึ้นไปกระชากหัวมันลงมาจากบัลลังก์ซะ" เขากระโจนเข้ากลางวงล้อม ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นจนมองเห็นเป็นภาพติดตา ดาบในมือกรีดผ่านอากาศทิ้งประกายแสงสีเงินที่แฝงด้วยไอความตาย แต่ทันใดนั้นเอง... ในจังหวะที่ดาบของเขากำลังจะปะทะกับดาบของแม่ทัพวิญญาณตนสุดท้าย เสียงกระซิบที่คุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังขึ้นก้องอยู่ในหัวของเขา *เจ้าคิดจริงๆ หรือว่ามาลอสเป็นศัตรูคนเดียวของเจ้า... เซน?* เงาทมิฬตรงหน้าหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่รูปลักษณ์ของมันจะแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าของคนที่เขาคุ้นเคยที่สุด... คนที่ควรจะตายไปตั้งแต่วันนั้นในอดีต เซนชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ดาบในมือที่เคยหนักแน่นกลับสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจนิยามได้ คนคนนั้นยิ้มให้เขา ยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยและเปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้น "ถ้าเจ้าชนะข้าได้ในวันนี้... เจ้าถึงจะมีสิทธิ์ไปถามความจริงจากมัน ว่าทำไมข้าถึงต้องตาย ในขณะที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่" เซนเบิกตากว้าง ความเย็นชาที่เขาสั่งสมมาพังทลายลงในพริบตา เมื่อดาบของเงาตรงหน้าพุ่งเข้ามาหมายจะปลิดชีพเขาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับก้าวต่อไปของเซน ลอร์ดออฟดาร์กเนสขอสัญญาว่าจะเขียนให้เข้มข้นยิ่งขึ้นในตอนถัดไปนะครับ