พันธมิตรที่ไม่คาดคิด

คมดาบสีนิลกรีดผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว มันหยุดนิ่งห่างจากลำคอของผมเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ความเย็นเยียบจากโลหะอาบเวทมนตร์แผ่ซ่านเข้ามาสัมผัสผิวหนังจนรู้สึกชาไปถึงกระดูกสันหลัง ผมไม่ถอยหนี ไม่กะพริบตา แม้ในเสี้ยววินาทีนั้นภาพความตายของสหายเก่าในอดีตจะฉายชัดขึ้นมาในมโนภาพราวกับเศษเสี้ยวของกระจกที่แตกสลาย "ถ้าเจ้าจะฆ่า ข้าก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัว แต่ถ้าเจ้าอยากเห็นมาลอสสิ้นชีพ... จงลดอาวุธลง" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาของนักฆ่าสาวเผ่าเอลฟ์ผู้มีนัยน์ตาสีเขียวมรกตดั่งป่าอาถรรพ์วาวโรจน์ด้วยแรงโทสะ แต่มือที่ถือดาบของเธอกลับสั่นไหวเล็กน้อย "เจ้าไม่มีค่าพอจะให้ข้าไว้ชีวิต เซน" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน "เผ่าเอลฟ์ของเราสูญเสียไปเท่าไหร่เพราะการตัดสินใจผิดพลาดของเจ้าที่ชายแดนปีศาจ" เอลาร่าที่ยืนกอดอกอยู่ข้างหลังผมก้าวออกมาหนึ่งก้าว ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอดุดันไม่แพ้กัน "ถ้าจะโทษใครสักคน จงโทษความโง่เขลาของจักรพรรดิมาลอสที่ปั่นหัวพวกเจ้าให้รบกันเองเถอะ ถ้าตอนนี้พวกเจ้ายังเลือกจะฟาดฟันกับคนที่จ้องจะเล่นงานมาลอสเหมือนกัน ก็จงอยู่ดูโลกที่พินาศไปพร้อมกับความแค้นงี่เง่าของพวกเจ้าเสียเถอะ" บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นราวกับพายุที่รอเวลาปะทุ นักฆ่าสาวลดดาบลงช้าๆ พลางหันมองรอบกาย ป่าศักดิ์สิทธิ์ที่เคยรุ่งโรจน์บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพัง กลิ่นไหม้ของต้นไม้เวทมนตร์ยังคงอบอวลชวนอาเจียน "เรามีข้อเสนอ" ผมก้าวไปข้างหน้า ประจันหน้ากับเธออย่างไม่เกรงกลัว "กองทัพของมาลอสไม่ได้ต้องการแค่ดินแดน พวกมันต้องการสูบกลืน 'หัวใจแห่งพงไพร' ที่เผ่าของเจ้าปกป้องอยู่ ถ้าเจ้าไม่ร่วมมือกับข้า อีกสามวันข้างหน้า เผ่าเอลฟ์จะเหลือเพียงชื่อในตำนาน" นักฆ่าสาวนิ่งไป สายตาของเธอหันไปมองขบวนทหารของมาลอสที่เคลื่อนไหวอยู่ไกลออกไปผ่านช่องว่างของแมกไม้ เธอรู้ดีว่าคำพูดของผมไม่ใช่การขู่ แต่เป็นความจริงที่แสนโหดร้าย "เหตุใดข้าต้องเชื่อใจบุรุษผู้เย็นชาที่เคยทิ้งให้พวกพ้องตายในสนามรบ?" เธอถามเสียงสั่น "เพราะข้าไม่ได้ทำเพื่อศักดิ์ศรี หรือเพื่อความถูกต้อง" ผมตอบ พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ข้าทำเพื่อการล้างแค้น... และนั่นคือเหตุผลเดียวที่ข้าจะไม่มีวันหักหลังผู้ที่ร่วมอุดมการณ์เดียวกัน" เอลาร่ามองดูการแลกเปลี่ยนนั้นด้วยความเงียบ เธอเป็นเพียงคนเดียวที่รู้ว่าเบื้องหลังความเย็นชาของผม คือบาดแผลที่ไม่มีวันหายสนิท ผมไม่ได้ต้องการเป็นวีรบุรุษ ผมเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่วางแผนจะโค่นกระดานทั้งหมดทิ้งด้วยมือของตัวเอง "ถ้าเจ้าต้องการให้เราช่วย" เธอเริ่มเปลี่ยนท่าที น้ำเสียงเริ่มมีความหวังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความขมขื่น "เจ้าต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าแผนของเจ้าไม่ใช่แค่การส่งพวกเราไปตายเพื่อซื้อเวลาให้เจ้าหลบหนี" "แผนของข้าไม่ใช่การซื้อเวลา" ผมเหยียดยิ้มที่มุมปาก แผนที่ในหัวของผมเริ่มขยับขับเคลื่อนเหมือนฟันเฟืองจักรกลที่ลงล็อค "ข้าจะเปิดประตูมิติย้อนกลับเข้าไปในห้องบัลลังก์ของมาลอส โดยใช้พลังเวทของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เป็นตัวกระตุ้น ข้าจะบุกเข้าไปเดี่ยวๆ ในขณะที่พวกเจ้าดึงดูดความสนใจของกองทัพหลักเอาไว้ที่หุบเขาเงาจันทร์" "บ้าไปแล้ว" นักฆ่าสาวอุทาน "นั่นมันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ" "ถ้าไม่มีความบ้า เราก็ไม่มีทางชนะอำนาจที่เหนือกว่าได้หรอก" ผมหันไปมองป่าที่มืดมิดเบื้องหน้า "เอาล่ะ ความช่วยเหลือจากพวกเจ้าจะมาถึงเมื่อไหร่?" เอลาร่าชักดาบของเธอออกมา เสียงเหล็กกระทบฝักดาบดังก้องไปทั่วป่า "กองทัพเอลฟ์ซุ่มรออยู่ที่แนวชายป่าแล้ว พวกเขาแค่รอคำสั่งจากข้า... และจากการตัดสินใจของเจ้า" แผนการเริ่มซับซ้อนขึ้นเมื่อความลับที่ผมเก็บงำไว้เริ่มสั่นคลอน ผมรู้ดีว่ามาลอสไม่ได้มีแค่กองทัพ แต่เขามี 'บางอย่าง' ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้นซ่อนอยู่ในเงามืดของบัลลังก์ ทันใดนั้น เสียงแตรเขาสัตว์ของกองทัพมืดดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินสั่นสะเทือนเหมือนมีสัตว์ยักษ์กำลังเคลื่อนทัพเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ท้องฟ้าสีครามถูกเมฆหมอกสีดำมืดมิดปกคลุมจนกลายเป็นกลางคืนก่อนกำหนด นักฆ่าสาวเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างขนาดมหึมาที่โผล่พ้นม่านหมอก ไม่ใช่กองทัพทหารธรรมดา... แต่เป็นอสูรสงครามที่ถูกดัดแปลงด้วยเวทมนตร์ดำ "เซน..." เอลาร่าเรียกชื่อผมเบาๆ ขณะที่มือของเธอกำด้ามดาบแน่น "นั่นมันไม่ใช่มาลอส... แต่มันคือสิ่งที่เราเคยตกลงกันไว้ว่าจะไม่เผชิญหน้าจนกว่าจะพร้อม" ผมชะงักไปเมื่อเห็นร่างของชายผู้หนึ่งยืนอยู่บนหลังอสูรตัวนั้น ใบหน้าของเขาเหมือนกับผม... เหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว แม้กระทั่งรอยแผลเป็นที่หางตาซ้าย "ท่านพี่?" ผมครางออกมาเบาๆ ความสับสนพุ่งพล่านในหัวใจ พี่ชายที่ควรจะตายไปตั้งแต่สงครามครั้งก่อน... กลับมาในสภาพของศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของผม ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเซนมาจนถึงตอนนี้นะครับ ลอร์ดออฟดาร์กเนสจะนำพาเรื่องราวไปสู่จุดที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปครับ