การเมืองบนโต๊ะเจรจา

"ท่านเจ้าเมืองคอร์เวลล์... การที่ท่านรินไวน์ให้ข้าด้วยมือตัวเองในวันนี้ มันช่างเป็นเกียรติที่หนักอึ้งเกินกว่าที่ข้าจะรับไหว" เซนนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ไม้โอ๊กแกะสลัก ดวงตาคมกริบดุจใบมีดโกนจ้องมองไปยังของเหลวสีแดงฉานในแก้วคริสตัล ไม่ใช่เพราะเขาหวาดระแวงเรื่องยาพิษ แต่เพราะเขากำลังอ่านเกมบนใบหน้าของชายชราที่พยายามซ่อนความหิวกระหายอำนาจไว้ภายใต้รอยยิ้มจอมปลอม คอร์เวลล์หัวเราะเบาๆ เสียงแหบพร่าดั่งใบไม้แห้งเสียดสีกัน "อย่าถ่อมตัวไปเลย ท่านเซน กองทัพที่ท่านสร้างขึ้นในเขตชายแดนนั้น... มันทำให้นอนไม่หลับกันทั้งเมือง ข้าแค่คิดว่าในฐานะเจ้าเมือง ข้าควรทำความรู้จักกับ 'ภัยคุกคาม' ที่อาจกลายเป็น 'พันธมิตร' ให้ดีเสียก่อน" เอลาร่าที่ยืนนิ่งดุจรูปปั้นอยู่เบื้องหลังเซนขยับตัวเพียงเล็กน้อย มือของเธอวางอยู่บนด้ามดาบ ความกดดันในห้องประชุมส่วนตัวนี้อัดแน่นจนแม้แต่อากาศก็ดูจะหนาแน่นไปด้วยจิตสังหาร เซนวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ เสียง 'กริ๊ก' นั้นดังกังวานในความเงียบ "ภัยคุกคามหรือครับ? ท่านใช้คำที่น่าสนใจทีเดียว แต่ข้ากลับมองว่าสิ่งที่ข้ากำลังทำคือการมอบ 'ประกันชีวิต' ให้กับเขตปกครองของท่านต่างหาก หากกองทัพของจักรพรรดิมาลอสบุกมาถึงหน้าประตูเมือง คอร์เวลล์ผู้น่าเกรงขามจะรับมือด้วยกองทหารรักษาเมืองที่แม้แต่ดาบยังขึ้นสนิมพวกนั้นหรือ?" คอร์เวลล์ชะงัก รอยยิ้มบนหน้าแข็งค้างไปครู่หนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา "ท่านกล้าดียังไงถึงดูหมิ่นกองกำลังของข้า!" "ความจริงมักจะฟังดูไม่รื่นหูเสมอครับ" เซนโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาของเขาจดจ้องที่ดวงตาของคอร์เวลล์อย่างไร้ความปรานี "ข้าไม่ได้มาเพื่อต่อรองเรื่องภาษีหรือแบ่งเขตแดน แต่ข้ามาเพื่อบอกท่านว่า เมืองของท่านกำลังจะกลายเป็นสนามรบ หากท่านไม่ยอมส่งมอบสิทธิ์ในการจัดการคลังเสบียงและกองกำลังป้องกันตนเองมาให้ข้าภายในคืนนี้ เมืองนี้จะล่มสลายก่อนที่แสงตะวันจะขึ้นในวันพรุ่งนี้" "เจ้าขู่ข้า!" คอร์เวลล์ทุบโต๊ะ เสียงโครมครามดังลั่นห้อง ทหารองครักษ์นับสิบคนพุ่งพรวดเข้ามาล้อมวง แต่เซนกลับไม่แม้แต่จะขยับตัว เขาเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก ราวกับกำลังชมการแสดงละครฉากหนึ่งที่เขาเป็นคนเขียนบทเอง "การขู่คือสิ่งที่คนไม่มีไพ่ในมือทำกันครับ ท่านเจ้าเมือง" เซนหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะ "นี่คือเอกสารลับที่บันทึกเส้นทางการค้าทาสผิดกฎหมายที่ท่านทำกับพวกขุนนางในเมืองหลวง หากจักรพรรดิมาลอสรู้ว่าท่านแอบส่งทรัพยากรไปให้กลุ่มกบฏทางใต้เพื่อรักษาผลประโยชน์ตัวเอง ท่านคิดว่าหัวของท่านจะยังอยู่บนบ่าได้นานแค่ไหน?" คอร์เวลล์หน้าซีดเผือดจนขาวซีดราวกับศพ มือที่ถือแก้วไวน์สั่นเทาจนของเหลวสีแดงหกเลอะเทอะลงบนพรมผืนงาม ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงชายชราผู้หวาดกลัวที่กำลังเผชิญหน้ากับปีศาจที่ล่วงรู้ความลับดำมืดที่สุด "เจ้า... เจ้าต้องการอะไรกันแน่?" คอร์เวลล์เค้นเสียงถาม "ข้าต้องการความเป็นกลาง... และเสบียงทั้งหมดของท่าน" เซนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายของเขาสูงโปร่งและแฝงไปด้วยพลังอำนาจที่กดทับทุกคนในห้องจนแทบหายใจไม่ออก "ท่านไม่ต้องทำอะไรเลยนอกจากนั่งเฉยๆ ให้คนของข้าเข้าควบคุมจุดยุทธศาสตร์ แล้วความลับของท่านจะถูกฝังลึกไปพร้อมกับข้า... ตกลงไหมครับ?" ในวินาทีที่คอร์เวลล์กำลังจะอ้าปากตอบรับ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องประชุม เสียงเหล็กกระทบเหล็กที่เป็นเอกลักษณ์ของกองอัศวินหน่วย 'เงาทมิฬ' ของจักรพรรดิมาลอส ประตูห้องถูกกระแทกจนพังกระจุย ชายในชุดเกราะสีดำสนิทเดินนำหน้าเข้ามา แววตาของมันภายใต้หน้ากากเหล็กฉายชัดถึงความประสงค์ร้าย "ต้องขออภัยที่ขัดจังหวะการเจรจาอันแสนเร้าใจนะ เซน" หัวหน้าหน่วยเงาทมิฬเอ่ยขึ้น พร้อมกับชักดาบสีดำสนิทออกมา "แต่จักรพรรดิมาลอสได้รับรายงานเรื่องหนูสกปรกที่แอบมาขุดคุ้ยเรื่องราวในที่ของคนอื่น... และท่านคือเป้าหมายลำดับต้นๆ ที่เราได้รับคำสั่งให้กำจัดทิ้งเสียตั้งแต่ตอนนี้" เซนหันไปมองเอลาร่าเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับศัตรูด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย "มาลอสส่งพวกแกมาเร็วเกินคาดนะ" เซนแค่นยิ้มพลางชักดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ข้างกายออกมา "แต่ก็นะ... การเจรจาบนโต๊ะนี้มันน่าเบื่อเกินไปหน่อย ข้าก็กำลังรอของเล่นชิ้นใหม่พอดี" ทว่าในวินาทีที่ทหารของทั้งสองฝ่ายกำลังจะปะทะกัน คอร์เวลล์ที่ดูเหมือนจะสยบยอมกลับหยิบกริชเล่มเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะขึ้นมา แล้วพุ่งเป้าไปที่ลำคอของเซนด้วยความเร็วที่เหนือกว่าคนชราทั่วไปอย่างมหาศาล! ความตกตะลึงฉายชัดในแววตาของเอลาร่า แต่ทว่า... เซนกลับไม่หลบ เขาเพียงแค่ยืนนิ่งปล่อยให้กริชนั้นปักลงที่หัวไหล่ของตนเอง ก่อนจะกระซิบข้างหูเจ้าเมืองด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นที่ทำเอาทุกคนในห้องต้องหยุดชะงัก "ข้ารอให้ท่านเผยธาตุแท้ออกมาตั้งนานแล้ว... เพราะข้าจะได้มีเหตุผลที่จะ 'ยึด' เมืองนี้โดยไม่ต้องเสียเวลาเจรจาอย่างไรล่ะครับ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ