ขยายดินแดน

"เลือดของพวกมันไหลนองพื้นจนท่อระบายน้ำเมืองนี้อุดตัน... เจ้าคิดว่าเราควรจะเมตตาต่อคนที่ขัดขวางมื้อเย็นของกองทัพเราด้วยหรือ เอลาร่า?" เสียงทุ้มต่ำของเซนดังขึ้นท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในห้องโถงของปราสาทเจ้าเมืองที่เพิ่งถูกยึดครอง เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โอ๊กแกะสลัก มือขวาหมุนแหวนทองเหลืองที่นิ้วไปมาอย่างเชื่องช้า สายตาคมกริบดุจมีดโกนจดจ้องไปยังแผนที่หนังแกะที่กางอยู่บนโต๊ะ เอลาร่าซึ่งยืนกอดอกอยู่ข้างหน้าต่างห้องโถงหันกลับมามองใบหน้าของชายหนุ่มผู้เป็นนาย แววตาของเธอสะท้อนถึงความเหนื่อยล้าผสมความเคารพ เธอขยับกายเล็กน้อย ชุดเกราะหนังที่เปรอะเปื้อนคราบดินและเลือดส่งเสียงกระทบกันเบาๆ "ความเมตตาเป็นสมบัติของกษัตริย์ผู้มีบัลลังก์มั่นคงเท่านั้นครับ ท่านเซน" เอลาร่าตอบพลางก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะแผนที่ "สำหรับเราในตอนนี้... ความอิ่มท้องของทหารสำคัญกว่าเกียรติยศ แต่การบุกเข้ายึดหัวเมืองทางทิศใต้ถึงสามแห่งพร้อมกันในเวลาไม่ถึงสัปดาห์ มันทำให้เสบียงที่เรารีดมาได้เริ่มเน่าเสียเพราะการขนส่งไม่ทัน" เซนหยุดหมุนแหวน เขากวาดสายตามองลงบนจุดยุทธศาสตร์ที่ทำสัญลักษณ์กากบาทสีเลือดไว้ "นั่นไม่ใช่ปัญหาของการขนส่ง แต่มันคือปัญหาของการจัดการที่ไร้ประสิทธิภาพ เราไม่ได้ต้องการแค่เสบียง เอลาร่า... เราต้องการ 'ความภักดี' ที่แลกมาด้วยความหวาดกลัว" ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน ร่างกายที่ดูผอมบางภายใต้เสื้อคลุมสีดำสนิทนั้นกลับแผ่ซ่านไอสังหารที่ทำให้อากาศในห้องหนักอึ้ง เขาเดินตรงไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังเมืองที่กำลังลุกไหม้เป็นจุดๆ จากการปะทะก่อนหน้านี้ เสียงกรีดร้องของชาวเมืองที่ถูกกวาดต้อนไปยังโรงเก็บเสบียงดังก้องเข้ามาเป็นระยะ "มาลอสส่งสายลับมาแล้วใช่ไหม?" เซนถามขึ้นโดยไม่หันกลับไปมอง เอลาร่าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจลึก "สายลับจากกองทัพหลวงถูกจับได้ที่ประตูเมืองตะวันออกเมื่อเช้านี้ครับ พวกเขามีตราประทับของมาลอสติดตัวมาด้วย... ผมสั่งให้ประหารชีวิตทันทีตามคำสั่งของคุณ แต่ก่อนตาย... เขาฝากข้อความถึงคุณเพียงประโยคเดียว" เซนหันกลับมา แสงจากคบเพลิงบนผนังตกกระทบใบหน้าที่เรียบเฉยจนดูไร้อารมณ์ "ว่ามา" "เขาบอกว่า... 'เงาที่เจ้าสร้างขึ้นมา จะเป็นโซ่ตรวนที่รัดคอเจ้าในวันที่เจ้าคิดว่าได้รับชัยชนะ'" เซนแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "เงาหรือ? มาลอสมันคงลืมไปว่าในความมืดที่ไร้แสงสว่าง ข้าคือผู้ที่เป็นเจ้าของอย่างแท้จริง" เขาเดินกลับมาที่โต๊ะ คว้ามีดสั้นปักลงบนแผนที่จุดที่เรียกว่า 'หุบเขาเงาจันทร์' ซึ่งเป็นคลังเสบียงที่ใหญ่ที่สุดของดินแดนแถบนี้ "พรุ่งนี้ตอนรุ่งสาง เราจะเคลื่อนทัพไปที่นั่น ไม่ใช่เพื่อยึดเสบียง แต่เพื่อเปลี่ยนที่นั่นให้เป็นหลุมศพของกองกำลังหนุนที่มาลอสส่งมา" "แต่กองทัพของเราเพิ่งผ่านการรบหนักมานะครับท่าน กำลังพลสี่ในสิบส่วนยังบาดเจ็บ หากเราฝืนเคลื่อนทัพ..." เอลาร่าท้วงขึ้นด้วยความกังวล "นั่นคือเหตุผลที่ข้าเลือกไปที่นั่น" เซนตัดบท ดวงตาของเขาฉายแวววูบหนึ่งถึงอดีตที่เจ็บปวด—ภาพของเพื่อนร่วมทีมที่ล้มลงบนสมรภูมิเพราะความล่าช้าในการตัดสินใจของเขา "ความเจ็บปวดจะทำให้พวกมันตื่นตัว ความกลัวจะทำให้พวกมันไม่กล้าขัดขืน และถ้าใครตาย... นั่นก็ถือเป็นการคัดกรองขยะที่ไม่เหมาะแก่การอยู่ในกองทัพของข้าออกไป" เอลาร่ากัดริมฝีปากแน่น เธอรู้ดีว่าในใจของชายผู้นี้มีบาดแผลที่ไม่มีวันจางหาย แต่ในฐานะแม่ทัพ เธอไม่มีสิทธิ์โต้แย้งคำสั่งที่ผ่านการคำนวณมาอย่างเลือดเย็นนี้ "รับทราบครับ ผมจะเตรียมกองหน้าให้พร้อมภายในสองชั่วยาม" ท่ามกลางความเงียบงันหลังจากเอลาร่าเดินจากไป เซนทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อีกครั้ง เขาหยิบจี้ห้อยคอที่มีรอยร้าวออกมาดู ปลายนิ้วสัมผัสผิวโลหะที่เย็นเฉียบ เขาไม่ได้ต้องการอำนาจเพียงเพื่อชื่อเสียง แต่เขาต้องการโลกใบนี้เพื่อพิสูจน์ว่า หากเขาสามารถควบคุมทุกตัวหมากได้เบ็ดเสร็จ... เพื่อนของเขาคงไม่ต้องตาย ในขณะที่เขากำลังตกอยู่ในภวังค์ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นแต่แฝงไปด้วยความระแวดระวังก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง ไม่ใช่เสียงของเอลาร่า และไม่ใช่เสียงของทหารเวรยาม "ใคร?" เซนเอ่ยถามพร้อมคว้าด้ามดาบข้างตัว บานประตูไม้โอ๊กเปิดออกช้าๆ ร่างในชุดคลุมสีเทาเข้มก้าวเข้ามา แสงจากคบเพลิงวูบไหวเผยให้เห็นใบหน้าที่เซนจำได้ดี... ใบหน้าของอดีตที่ปรึกษาที่เขาคิดว่าตายไปแล้วในสงครามครั้งก่อน ชายคนนั้นวางม้วนกระดาษตราประทับสีเลือดลงบนโต๊ะข้างแผนที่ "เจ้ากำลังเดินหมากที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตนะ เซน... มาลอสไม่ได้ส่งแค่สายลับมา แต่มันส่ง 'บางอย่าง' ที่เจ้าไม่ควรจะปล่อยให้หลุดรอดเข้ามาในเขตดินแดนของเจ้าได้เด็ดขาด" เซนขมวดคิ้วแน่น "ท่านหมายความว่าอย่างไร? และท่านยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?" ชายชุดเทายิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ดูราวกับหายนะกำลังจะมาเยือน "ลองเปิดม้วนกระดาษนั่นดูสิ แล้วเจ้าจะรู้ว่าเหตุใดมาลอสถึงยอมเสียหัวเมืองพวกนี้ให้เจ้าอย่างง่ายดาย... แท้จริงแล้วเจ้าไม่ได้เป็นผู้ยึดครอง แต่มันกำลังเปลี่ยนเจ้าให้กลายเป็น 'หมาก' ตัวใหม่ในเกมของมันต่างหาก" มือของเซนสั่นเล็กน้อยขณะคว้าไปที่ม้วนกระดาษนั้น ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน หรือว่าสิ่งที่เขาทำลงไปทั้งหมด คือแผนการที่ถูกวางไว้ตั้งแต่ต้น? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความโหดร้ายและงดงามของสมรภูมิครั้งนี้ไปพร้อมกันนะครับ ลอร์ดออฟดาร์กเนส