ชัยชนะในคราบน้ำตา

"ฝังพวกเขาไว้ใต้ต้นโอ๊กนั่น... อย่าให้กองทัพของมาลอสมีโอกาสได้ย่ำกรายมาถึงหลุมศพของพวกเขาเด็ดขาด" คำสั่งของผมขาดห้วงไปเล็กน้อยขณะที่จ้องมองร่างไร้วิญญาณของ 'คาเลบ' ทหารฝีมือดีที่ติดตามผมมาตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้าสู่โลกใบนี้ ร่างกายของเขาที่เคยเต็มไปด้วยบาดแผลจากการฝึกฝน บัดนี้กลับนิ่งสนิทภายใต้ชุดเกราะที่บิดเบี้ยวจากแรงระเบิดเวทมนตร์ มือของผมยังคงสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัวอย่างที่ผมบอกกับตัวเองไว้ก่อนหน้า แต่มันคือความโกรธแค้นที่ผสมปนเปกับความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจจนแทบจะแหลกสลาย "ท่านเซนครับ..." เสียงของเอลาร่าแหบพร่า เธอคุกเข่าลงข้างผม มือของเธอที่เคยจับดาบสังหารศัตรูอย่างเด็ดขาด บัดนี้กลับสั่นเทาเช่นกัน "คาเลบเลือกแล้ว เขาเลือกที่จะถ่วงเวลาเพื่อให้เราพาทหารที่เหลือหนีออกมาได้... เขาทำหน้าที่ในฐานะทหารของท่านอย่างสมบูรณ์แบบแล้วนะครับ" ผมหันไปมองเธอ สายตาของเอลาร่าไม่ได้มีความอาลัยอาวรณ์เพียงอย่างเดียว แต่มันมีความมุ่งมั่นที่น่าสะพรึงกลัวซ่อนอยู่ เธอไม่ใช่แม่ทัพที่จมอยู่กับความเศร้า แต่เธอคือแม่ทัพที่เปลี่ยนความเศร้าให้กลายเป็นอาวุธ "สมบูรณ์แบบงั้นหรือ?" ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ปราศจากความรื่นรมย์ "การที่ผมต้องเสียคนดีๆ ไปเพียงเพราะผมประเมินแผนการของมาลอสต่ำเกินไป นี่หรือคือความสมบูรณ์แบบ เอลาร่า? ผมเป็นถึงผู้นำ แต่กลับปกป้องคนที่ฝากชีวิตไว้กับผมไม่ได้" "ถ้าท่านยังคิดแบบนั้น ท่านก็จะไม่มีวันเอาชนะใครได้เลยครับ" เอลาร่าลุกขึ้นยืนแล้วมองไปที่ทิศทางของปราสาทมาลอสที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลๆ "ในสนามรบไม่มีที่ว่างสำหรับความรู้สึกผิดที่มากเกินไป ท่านมองเห็นกระดานหมากทั้งกระดาน แต่ท่านมักจะลืมไปว่าหมากแต่ละตัวบนกระดานนั้นมีจิตวิญญาณ... การเสียสละของพวกเขาคือเชื้อเพลิงให้ท่านเดินไปถึงจุดหมายต่างหากครับ" ผมสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นดินชื้นในสมรภูมิยังคงตลบอบอวลอยู่ในอากาศ คาเลบ... ผมจำได้ว่าเขาชอบพูดเรื่องครอบครัวที่รออยู่ในเมืองชายแดน แต่ตอนนี้ครอบครัวของเขาคงไม่มีวันได้รับรู้ถึงวีรกรรมที่เขาทำในวันนี้ ทันใดนั้น กลิ่นอายความเย็นเยียบก็แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ อากาศรอบตัวดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นอย่างกะทันหัน เอลาร่าชักดาบออกมาในทันทีโดยไม่ต้องมีคำสั่ง ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึง 'อะไรบางอย่าง' ที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ "ท่านเซน... มีบางอย่างกำลังมาครับ มันไม่ใช่ทหารของมาลอส" ผมหยิบดาบประจำตัวขึ้นมาอีกครั้ง ความเย็นของด้ามดาบไหลเข้าสู่กระแสเลือด มือที่เคยสั่นเทาของผมหยุดนิ่งสนิท บรรยากาศรอบข้างที่เคยเงียบสงัดพลันถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้า แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิดของผมราวกับเสียงกลองแห่งความตาย เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากม่านหมอกที่พัดผ่านสมรภูมิ ชายผู้นั้นสวมชุดคลุมสีเงินยวบยาบ ใบหน้าของเขาถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากสีขาวเรียบสนิทที่ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งอารมณ์ แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องชะงักไม่ใช่รูปลักษณ์ของเขา หากแต่เป็นไอเวทมนตร์ที่หนาแน่นจนแทบจะบีบปอดของผมให้หยุดทำงาน "เจ้าคือคนที่มาลอสกำลังหวาดกลัวสินะ" เสียงของเขาเรียบสนิทราวกับเสียงอ่านจดหมายราชการ "ข้าถูกส่งมาเพื่อจบเกมนี้... ไม่ใช่ในฐานะตัวหมากของมาลอส แต่ในฐานะผู้ควบคุมกระดานที่แท้จริง" ผมมองชายปริศนาผู้นั้น สายตาของเขาจ้องมองผ่านหน้ากากมาที่ผม ราวกับจะมองทะลุไปถึงปมในใจที่ผมพยายามปกปิดไว้ตลอดเวลา "ใครส่งเจ้ามา?" ผมถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบไม่แพ้กัน เขาหยุดเดินแล้วยกมือขึ้นช้าๆ แสงสีดำวูบวาบออกมาจากปลายนิ้ว ก่อนจะปรากฏเป็นสัญลักษณ์ที่ผมคุ้นเคยที่สุดในชีวิต มันคือตราประทับของ 'ผู้เล่น' อีกคนหนึ่ง... ผู้เล่นที่ผมคิดว่าตายไปแล้วในสงครามยุคก่อนที่ผมจะย้ายมายังโลกใบนี้ "คำถามไม่ใช่ว่าใครส่งข้ามา... แต่คือเจ้าที่กำลังจะตายในฐานะผู้แพ้ของเกมนี้ต่างหาก ท่านเซน" เขาหยิบเหรียญทองเหรียญหนึ่งขึ้นมาแล้วโยนลงบนพื้น เหรียญนั้นหมุนวนอย่างรวดเร็ว แต่ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลง "คาเลบไม่ใช่คนสุดท้ายที่จะตายหรอกนะ เพราะคนต่อไปที่จะต้องสังเวย... คือคนที่อยู่ข้างหลังเจ้า" ดวงตาของผมเบิกกว้างเมื่อเห็นเงาร่างสีดำพุ่งเข้าหาเอลาร่าจากมุมอับที่ผมมองไม่เห็น ผมไม่มีเวลาแม้แต่จะตะโกนเตือน เธอหันกลับไปตามสัญชาตญาณ แต่คมดาบสีนิลของศัตรูรายใหม่กลับเร็วกว่าสายตาของมนุษย์ทั่วไป ผมกัดฟันแน่น ตัดสินใจกระโจนเข้าขวางคมดาบนั้นด้วยชีวิต... แต่ทว่าในวินาทีที่ดาบปะทะกัน แรงกระแทกกลับมหาศาลจนผมกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าผมไม่ใช่แค่ศัตรูคนใหม่ แต่เป็นรอยแยกมิติที่ค่อยๆ เปิดออกกลางสมรภูมิ เผยให้เห็นกองทัพที่ไม่ได้มาจากโลกใบนี้ แต่มาจาก 'โลกต้นฉบับ' ของพวกเราเอง... สงครามไม่ได้มีแค่มาลอสอีกต่อไป แต่ตอนนี้มันกำลังจะกลายเป็นจุดจบของโลกใบนี้อย่างแท้จริง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับความโหดร้ายและงดงามของสมรภูมิครั้งนี้ไปพร้อมกันนะครับ