การสำรวจดินแดนต้องห้าม

คมดาบศักดิ์สิทธิ์สะท้อนแสงสีเงินยวงอาบไล้ความมืดมิดของซากปรักหักพัง กลิ่นอับชื้นของซากศพหนูและกลิ่นสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก เซนไม่ขยับเขยื้อน ปล่อยให้ปลายคมดาบนั้นจ่ออยู่ห่างจากกระดูกไหปลาร้าเพียงมิลลิเมตรเดียว ดวงตาสสีนิลของเขาจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของอดีตสหาย—'ลูคัส' ชายผู้เคยร่วมเป็นร่วมตายในสมรภูมิโลกเก่า บัดนี้สวมเกราะสีทองอร่ามประทับตรายศแห่งจักรวรรดิมาลอส ใบหน้านั้นไร้ซึ่งความอาลัย มีเพียงรอยยิ้มเยาะของความเหนือกว่า "เกมจบแล้วงั้นหรือ, ลูคัส?" เสียงของเซนราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยความเยือกเย็นจนน่าขนลุก นิ้วเรียวยาวของเขาขยับเข้าหาด้ามมีดสั้นที่เหน็บไว้ข้างเอวอย่างเชื่องช้า "นายยังโง่เหมือนเดิม... คิดว่าคนที่วิ่งตามหลังฉันมาตลอดสามปี จะตามเกมทันในเวลาแค่ชั่วพริบตาเดียวรึไง" ลูคัสขมวดคิ้วเล็กน้อย แรงกดดันจากดาบในมือเพิ่มขึ้นจนผิวเนื้อของเซนเริ่มปริแยกและมีหยดเลือดสีชาดซึมผ่านเนื้อผ้า "ปากดีให้ตลอดรอดฝั่งเถอะ, เซน! ความลับเรื่องโค้ดลับระบบแกนกลางที่แกขโมยมาจากห้องวิจัยมิติที่ศูนย์ใหญ่... มันซ่อนอยู่ที่ไหน! บอกที่ตั้งฐานทัพของแกมา ไม่งั้นฉันจะตัดหัวแกแล้วเสียบประจานไว้ที่ประตูเมืองหลวง!" "ถ้าฉันบอก... นายจะไว้ชีวิตฉันงั้นสิ?" เซนมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏไม่ได้สื่อถึงความขบขัน แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังมองเหยื่อเดินเข้าสู่กับดัก "แกไม่มีสิทธิ์ต่อรอง!" "งั้นก็... มาลองดูว่าดาบเล่มนั้น จะเร็วกว่ากลไกที่ฉันตั้งไว้หรือเปล่า" *ฉับ!* เซนไม่ได้รอให้ลูคัสตัดสินใจ ร่างกายของเขาไถลหลบคมดาบอย่างเฉียดฉิว พร้อมกับนิ้วมือที่กระชากสลักกลไกคอนโทรลเลอร์โบราณที่ฝังอยู่กับผนังหิน เสียงเฟืองเหล็กขนาดใหญ่ส่งเสียงกรีดร้องก้องกังวานไปทั่วอุโมงค์ใต้ดิน พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นผงและเศษหินร่วงกราวลงมาจากเพดาน นี่ไม่ใช่แค่การหลบหนี แต่มันคือการเปิดฉาก "แผนการกวาดล้าง" ที่เซนคำนวณไว้ล่วงหน้าตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในเขตดันเจี้ยนต้องห้ามแห่งนี้ "ไอ้บ้าเอ๊ย! หยุดมัน!" ลูคัสคำรามลั่นด้วยความตระหนก เมื่อผนังหินรอบด้านเริ่มพังทลายลงมา เผยให้เห็นดวงตานับร้อยคู่ที่เรืองแสงสีแดงฉานในความมืด—ฝูง 'อสูรเงาเหล็กไหล' (Iron Shadow Beasts) มอนสเตอร์ระดับบอสที่ถูกผนึกไว้ใต้ฐานทัพร้างแห่งนี้กำลังตื่นจากการหลับใหล ในเสี้ยววินาทีแห่งความชุลมุน เซนอาศัยความมืดและความคุ้นเคยกับภูมิประเทศ พุ่งตัวหายลับเข้าไปในความมืดของอุโมงค์ชั้นใน โดยมีเสียงกรีดร้องของทหารจักรวรรดิและเสียงคำรามกึกก้องของอสูรไล่หลังมาเป็นระยะ การปะทะกันครั้งนี้ไม่ใช่การพ่ายแพ้ แต่เป็น "การล่อเสือเข้าถ้ำ" เบื้องหน้าของเซนในตอนนี้ คือประตูเหล็กกล้าโบราณขนาดมหึมาที่สลักลวดลายอักษรเวทมนตร์สีคราม มันคือทางเข้าสู่ห้องโถงวิจัยชั้นในสุดของดันเจี้ยนต้องห้าม—สถานที่ที่ซ่อน "แร่มานาบริสุทธิ์ระดับตำนาน" ทรัพยากรล้ำค่าชิ้นสุดท้ายที่จำเป็นสำหรับการอัปเกรดฐานทัพหลักของเขาให้กลายเป็นป้อมปราการไร้พ่าย เอลาร่าที่ซุ่มรอดูนอกเขตอันตราย พุ่งเข้ามาประชิดตัวเซนทันทีที่เห็นเขาวิ่งออกมาจากกลุ่มควัน สีหน้าของเธอบ่งบอกถึงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด แต่แววตายังคงความเด็ดเดี่ยว "ท่านเซน! ทางนั้นเกิดอะไรขึ้น? เสียงระเบิดเมื่อครู่..." เอลาร่าเอ่ยถามพร้อมกับกระชับหอกยาวในมือแน่น "ลูคัสตามมา... และตอนนี้มันกำลังเป็นอาหารให้พวกอสูรเงาเหล็กไหลอยู่" เซนตอบสั้นๆ พลางหยิบผลึกถอดรหัสออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ดวงตาสีิลนิลมองไปยังประตูเหล็กเบื้องหน้า "เวลาของเราเหลือน้อยเต็มที กองกำลังเสริมของจักรวรรดิจะมาถึงที่นี่ในอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เตรียมกำลังพลให้พร้อม เราจะเข้าไปกวาดล้างทรัพยากรข้างในทั้งหมด แล้วใช้ระบบป้องกันอัตโนมัติฝังกลบพวกมันให้หมด" เอลาร่าพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น เธอรู้ดีว่าคำสั่งของเซนคือเด็ดขาดและไม่มีที่ว่างให้ความลังเล เซนหันกลับไปเผชิญหน้ากับประตูโบราณ เขาชูผลึกถอดรหัสขึ้น แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นในความมืด กลไกโบราณส่งเสียงคลิกดังสนั่นลั่นทุ่ง ประตูเหล็กหนาสองเมตรค่อยๆ แยกตัวออกจากกัน เผยให้เห็นไอหมอกสีม่วงเข้มและประกายแสงระยิบระยับของแร่มานาที่กองพะเนินอยู่เบื้องหน้า—ภาพนั้นงดงามราวกับสรวงสวรรค์ แต่กลับแฝงกลิ่นอายความตายที่รุนแรงจนผิวหนังชาหนึบ ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงที่ควรจะไร้ผู้คน กลับมีเสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวออกมาจากกลุ่มหมอกควัน... เสียงนั้นไม่ได้มาจากสัตว์อสูร และไม่ใช่ทหารจักรวรรดิ *แปะ... แปะ... แปะ...* เสียงปรบมือดังขึ้นช้าๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบหยุดหายใจ เงาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวพ้นม่านหมอกออกมา ใบหน้าครึ่งซีกถูกซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากโลหะลึกลับ ดวงตาข้างที่มองเห็นสะท้อนประกายแสงสีแดงชาดที่น่าสะพรึงกลัว "ทำได้ดีมาก, เซน... ลูกศิษย์ตัวน้อยของฉัน" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยเอ่ยขึ้น ทำเอาลมหายใจของเซนสะดุดไปชั่วขณะ "อุตส่าห์ดั้นด้นมาหาวัตถุดิบชั้นดีให้ถึงที่นี่... ช่างกตัญญูเสียจริง" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดำมืดนี้ร่วมกัน - ลอร์ดออฟดาร์กเนส)