กับดักในหุบเขาหมอกทมิฬ

เสียงคำรามของผืนป่าด้านหลังยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ทว่าสิ่งน่าสะพรึงกลัวที่สุดมิใช่ฝูงสัตว์อสูรโลחיที่ไล่ล่าพวกเรามาตลอดสามวันสามคืน หากแต่เป็นความเงียบงันผิดปกติเบื้องหน้า "หยุด!" ผม—หลี่เฟยเทียน ยกมือขึ้นส่งสัญญาณพร้อมกับสะบัดกายถอยหลังสามก้าวอย่างระมัดระวัง ปราณกระบี่ในตันTianหมุนวนปั่นป่วนจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ลมหายใจของผมร้อนผ่าวด้วยพิษไข้จากการปะทะกับยอดฝีมือฝ่ายอธรรมเมื่อวานซืน แต่สัญชาตญาณความเป็นความตายเฉียบคมยิ่งกว่ายามปกติ มู่หรงเซวี่ยร่อนลงเคียงข้างอย่างเงียบเชุดดั่งภูตพราย ชายผ้าสีขาวบริสุทธิ์ของเธอยังคงสะอาดสะอ้านตัดกับกลิ่นไอโลหิตในบรรยากาศ ใบหน้ารูปไข่ที่เย็นชาดุจน้ำแข็งแกะสลักปรากฏรอยขมวดคิ้วมุ่นเป็นครั้งแรก ดวงตาสีรัตติกาลกวาดมองไปเบื้องหน้าก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบราบแต่แฝงความตระหนักรู้ "ม่านหมอกนี่... ไม่ใช่ธรรมชาติ" เบื้องหน้าของพวกเราคือหุบเขาหมอกทมิฬ สถานที่ซึ่งถูกบันทึกไว้ในตำนานว่าเป็นสุสานของเหล่าเซียนมาร ทัศนียภาพถูกปกคลุมด้วยหมอกสีเทาเข้มที่บิดเบี้ยวเป็นเกลียวราวกับมีชีวิต ทว่าสิ่งที่ทำให้ผมต้องหรี่ตาลงมองคือเสาศิลาโบราณสี่ต้นที่ปักอยู่ตามมุมอับของทิศทั้งสี่ บนผิวศิลาจารึกอักขระมารโบราณที่กำลังเปล่งแสงเรืองรองสีโลหิตจางๆ "ค่ายกลสะิดวิญญาณสี่ทิศ..." ผมพึมพำกับตัวเอง รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างขื่นขม "ดูท่าพวกมันลงทุนไม่น้อยเพื่อต้อนรับแขกอย่างเรา" "ไม่ใช่แค่กักขัง..." มู่หรงเซวี่ยกล่าวแทรกขึ้น น้ำเสียงของเธอเย็นยะเยือกยิ่งกว่าสายลมหนาวจากยอดเขาหมื่นบุปผา เธอชี้ปลายนิ้วเรียวงามไปยังพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษกระดูกสีขาวโพลนที่ถูกกัดกร่อนจนพรุน "นี่คือค่ายกลกลืนโลหิต มันดูดซับพลังชีวิตและลมปราณของคนที่หลงเข้ามาทีละน้อย จนกว่าเหยื่อจะแห้งเหี่ยวกลายเป็นศุกราศิลา" ฉับพลัน! พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น หมอกทมิฬรอบด้านพลันทวีความหนาแน่นขึ้นจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วของตนเอง เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะท้อนก้องมาจากใต้พิภพ ราวกับมีอสูรร้ายนับพันกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน *ชิง!* เสียงกระบี่เยือกแข็งหลุดออกจากฝักดังขึ้นพร้อมกับแสงสีฟ้าครามที่สาดส่องขับไล่ความมืด มู่หรงเซวี่ยก้าวขึ้นมาขนาบข้าง ร่างเพ่งพงศาของเธอบ่งบอกถึงความพร้อมในการต่อสู้ถึงตาย แผ่นหลังของเราแนบชิดกัน สัมผัสได้ถึงไออุ่นและจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวท่ามกลางมหันตภัย "หลี่เฟยเทียน เจ้ากลัวหรือไม่?" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลลงเล็กน้อย ทว่ายังคงความเย่อหยิ่งไว้ตามวิถีนางเซียน ผมหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบกายที่เริ่มปรากฏเงาร่างโปร่งแสงนับร้อยพุ่งทะยานเข้าหาด้วยความอาฆาตมาดร้าย "คำว่ากลัว... ผมยกให้พวกศัตรูที่บังaaniอาจมาขวางทางเราหมดแล้วครับ" พลังมารในกายของผมระเบิดออกเป็นเปลวเพลิงสีดำทะมัดทะมะน โอบล้อมรอบกายราวกับเกราะอัคคีทมิฬ ผมกระชับกระบี่ในมือแน่นจนข้อต่องอขาว สัจธรรมแห่งวิถีมารไม่ได้สอนให้ยอมจำนนต่อโชคชะตา แต่มันสอนให้ฉีกกระชากโชคชะตาด้วยสองมือคู่นี้! เงาร่างโปร่งแสงพุ่งเข้าประชิดด้วยความเร็วสูง เสียงโหยหวนบาดแก้วหูแผדซ่านไปทั่วอาณาบริเวณ กระบี่วิปลาสในมือผมตวัดวาดออกเป็นจันทร์เสี้ยวสีดำสนิท ผสานกับกระบวนท่ากระบี่เยือกแข็งของมู่หรงเซวี่ย เกิดเป็นคลื่นพลังสองขั้ว—หยินและหยาง มารและเซียน—ที่ประสานกันอย่างลงตัวอย่างไร้ที่ติ *ตูม!* คลื่นกระบี่ระเบิดปะทะกับเงาวิญญาณจนแตกสลายไปนับไม่ถ้วน แรงกระแทกสะท้อนกลับจนพวกเราต้องถอยหลังไปคนละก้าว เลือดสดๆ ไหลรินออกจากมุมปากของผม ทว่าแววตายังคงแน่วแน่มั่นคง ทว่า... นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เมื่อเงาร่างเหล่านั้นสลายไป พื้นดินตรงกลางค่ายกลกลับแยกตัวออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นแท่นบูชาโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องล่าง บนแท่นนั้นมีกระบี่เล่มหนึ่งปักอยู่ ด้ามกระบี่สลักลวดลายพยัคฆ์ขาวและมังกรฟ้า ทว่าตัวใบกระบี่กลับดำสนิทราวกับดูดกลืนแสงสว่างทั้งหมดในโลกหล้า และที่สำคัญที่สุด... บนแท่นบูชานั้น มีร่างของใครบางคนกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีทองขาดวิ่น เส้นผมสีขาวโพลนปกปิดใบหน้า ทว่ากลิ่นไอพลังที่แผ่ออกมาจากร่างนั้น... กลับทรงพลังกดดันจนลมหายใจของผมและมู่หรงเซวี่ยต้องสะดุดกكن ร่างนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาที่ไร้แววตา แต่กลับเต็มไปด้วยจิตสังหารที่แท้จริง "นั่นมัน..." มู่หรงเซวี่ยเบิกตากว้างเป็นครั้งแรก สีหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด "ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักกระบี่สวรรค์... ผู้หายสาบสูญไปเมื่อร้อยปีก่อน!" ผมหรี่ตามองร่างเบื้องหน้า หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกอันตรายที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน นี่ไม่ใช่กับดักธรรมดา แต่มันคือหลุมศพที่ถูกเตรียมไว้สำหรับฝังพวกเราทั้งสองคนโดยเฉพาะ! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ฝ่าฟัน และเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในโลกแห่งวิถียุทธภพอันดุเดือดนี้นะครับ