พบพานนางเซียนน้ำแข็ง

ปลายกระบี่สีนิลกาฬจู่โจมเข้าหาจุดตายเบื้องหน้าอย่างอำมหิต ไร้ซึ่งเสียงเตือน ไร้ซึ่งความปรานี มีเพียงรังสีฆ่าฟันที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกซึ่งกรีดแทะผิวเนื้อจนชาหนึบ หลี่เฟยเทียนไม่แม้แต่จะกะพริบตา แม้ความตายจะอยู่ห่างเพียงมิลลิเมตร แต่สัญชาตญาณดิบแห่งวิถีมารที่ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนทำให้ร่างกายขยับไปก่อนความคิด *เคร้ง!* ประกายไฟสีม่วงอมฟ้าสาดกระเซ็นยามที่คมกระบี่เหล็กกล้าปะทะเข้ากับม่านพลังปราณอันบริสุทธิ์ แรงสะท้อนจากการปะทะครั้งนี้แผ่ขยายออกเป็นคลื่นกระแทกวงกลม ทำเอาต้นไม้ใบหญ้ารอบรัศมีสิบวาปลิดปลิวแหลกละเอียดในพริบตา "รวดเร็วนัก... แต่ยังอ่อนหัดเรื่องจิตสังหาร" เสียงหวานดุจหยกกระทบกันแต่เย็นชาจนสะท้านทรวงดังขึ้น ท่ามกลางละอองฝุ่นควัน ร่างระหงในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเทพธิดากลางหิมะลอยเด่นอยู่กลางอากาศ นางคือ "มู่หรงเซวี่ย" นางเซียนแห่งหุบเขาหมื่นบุปผาผู้เลื่องชื่อ นัยน์ตาคู่คมปลาบดั่งกระบี่วิเศษจ้องมองหลี่เฟยเทียนราวกับกำลังมองดูซากศพเดินได้ ทว่าลึกเข้าไปในแววตานั้นกลับมีความระแวงระวังซ่อนอยู่ หลี่เฟยเทียนถอยหลังไปสามก้าว รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปาก แม้ภายในอกเลือดลมจะปั่นป่วนจากแรงกระแทกเมื่อครู่ แต่เขากลับหัวเราะออกมาเบาๆ "ฮ่าๆๆ... สมคำร่ำลือ มารดาแห่งหุบเขาหมื่นบุปผา ลงมือได้เยียบเย็นและเด็ดเดี่ยวสมชื่อจริงๆ แต่แม่นาง... เจ้าคิดว่ากระบวนท่าเมื่อครู่ จะสังหารคนแซ่หลี่ผู้นี้ได้จริงหรือ?" มู่หรงเซวี่ยไม่ตอบคำ นางสะบัดข้อมือเบาๆ กระบี่ในมือเปล่งแสงสีฟ้าเจิดจ้า อุณหภูมิโดยรอบลดฮวบลงจนหยดน้ำค้างบนใบไม้กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งในพริบตา "คนผู้ใช้ 'วิชามารโลหิตโลกันตร์' เช่นเจ้า สมควรถูกประหารล้างบางตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้าสู่ยุทธภพแล้ว หลี่เฟยเทียน อย่าคิดว่าชื่อเสียงจอมยุทธ์พเนจรผู้ผดุงคุณธรรมจะหลอกตาข้าได้" "คุณธรรมหรือ? โลกใบนี้มีสิ่งนั้นอยู่ด้วยหรือแม่นาง?" หลี่เฟยเทียนหรี่ตาลง ไอสีดำจางๆ เริ่มแผ่ออกมาจากแผ่นหลังของเขา ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานชั่วขณะ "ข้าไม่เคยสนใจว่าใครจะมองข้าเป็นมารหรือเซียน แต่ถ้าเจ้ายังดันทุรังจะเอาชีวิตข้าในเวลาที่ไม่ถูกต้องเช่นนี้... เกรงว่าพวกเราคงต้องตายกันไปข้างหนึ่ง" บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดถึงขีดสุด รังสีอำมหิตของทั้งสองฝ่ายพวยพุ่งเข้าปะทะกันกลางอากาศจนเกิดเสียงดังเปรี๊ยะๆ ราวกับสายฟ้าฟาด มู่หรงเซวี่ยขมวดคิ้วมุ่น นางสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ร่างอันผอมบางของบุรุษเบื้องหน้า มันไม่ใช่พลังมารสามัญทั่วไป แต่มันคือจิตวิญญาณแห่งการต่อต้านสวรรค์ที่แม้แต่เธอยังต้องหวั่นเกรง ทว่า... ก่อนที่คมกระบี่ของทั้งคู่จะได้ปะทะกันอีกครั้งเป็นรอบที่สอง สัญชาตญาณอันแหลมคมของยอดฝีมือทั้งสองก็ร้องเตือนภัยพร้อมกัน! *ฟิ้ว—ตูม!* ลูกศรสีเขียวมรกตอัดแน่นด้วยพลังปราณพิษพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูงปานสายฟ้าแลบ มันพุ่งตรงไปยังจุดที่ทั้งสองยืนอยู่เมื่อครู่จนเกิดระเบิดสนั่นหวั่นไหว พื้นดินยุบตัวลงเป็นหลุมลึก ไอพิษสีเขียวเข้มพวยพุ่งขึ้นกัดกร่อนต้นไม้จนละลายหายไปต่อหน้าต่อตาในเวลาไม่ถึงลมหายใจ หลี่เฟยเทียนหรี่ตาลง พลังปราณมารในกายถูกกดให้สงบลงทันที เขากวาดสายตามองไปยังเงาดำนับสิบบนยอดไม้รอบทิศทาง "ดูท่า... เราจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาร่วมวงเสียแล้วกระมังแม่นางมู่" มู่หรงเซวี่ยเก็บกระบี่เข้าฝักด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้า สีหน้าของนางกลับมาเย็นชาไร้ระลอกคลื่นอีกครั้ง แม้ในใจจะตกใจไม่แพ้กัน "พวกมันคือ 'สมาคมโลหิตทมิฬ' กลุ่มมือสังหารเดนตายที่ตามล่าตราประทับเซียนในมือข้า... เจ้าเองก็คงเป็นหนึ่งในเป้าหมายของพวกมันสินะ" "หึ ข้าไม่สนหรอกว่าพวกมันตามล่าอะไร แต่วันนี้... พวกมันบังجานความสำราญในการสนทนาของเราจนหมดสิ้น" หลี่เฟยเทียนดึงกระบี่เหล็กกล้าคู่ออกมาจากฝัก รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย "แม่นางมู่ หากเจ้ายังไม่อยากตายที่นี่ จงจัดการฝั่งซ้าย ส่วนฝั่งขวา... ยกให้เป็นหน้าที่ของข้าก็แล้วกัน" "อย่ามาออกคำสั่งกับข้า หลี่เฟยเทียน!" มู่หรงเซวี่ยแค่นเสียงเย็นชา แต่นางก็พุ่งร่างทะยานขึ้นฟ้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือในทันทีอย่างไร้ความลังเล ศึกครั้งนี้ไม่ใช่การประลองเพื่อความเป็นหนึ่ง แต่คือสงครามเอาชีวิตรอดที่เดิมพันด้วยลมหายใจ ทันใดนั้น เสียงหัวเราะแหบแห้งราวกระดูกเสียดสีกันก็ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง พร้อมกับเงาร่างมหึมาของสัตว์อสูรบรรพกาลที่ก้าวออกมาจากม่านหมอกหนาทึบ... และสิ่งที่ปรากฏอยู่บนหลังอสูรตัวนั้น ทำให้แม้แต่หลี่เฟยเทียนถึงกับต้องหยุดชะงักฝีเท้าลงทันทีด้วยความตกตะลึง! — ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางในวิถีกระบี่อันโดดเดี่ยวนี้ด้วยกันนะครับ — — พยัคฆ์ขาวคำราม —