ศัสตราที่ไร้คำนิยาม

"หากพวกเจ้ายังก้าวเข้ามาอีกเพียงก้าวเดียว ศีรษะของพวกเจ้าจะหลุดออกจากบ่าโดยที่แม้แต่ลมหายใจสุดท้ายก็ยังไม่มีโอกาสได้กล่าวอำลา" น้ำเสียงของหลี่เฟยเทียนราบเรียบทว่าเยือกเย็นราวกับลมหนาวจากขอบเหวนรก ดวงตาคมกริบคู่นั้นดั่งพยัคฆ์ซ่อนเล็บที่กวาดมองเหล่ามือสังหารนับสิบชีวิตจากสำนักกระบี่โลหิตที่ล้อมวงเข้ามา ใต้แสงจันทร์สลัวที่สาดส่องลงมาย้อมพื้นดินให้กลายเป็นสีเลือด ความตึงเครียดแผ่ซ่านจนแทบจะคว้าจับต้องได้ อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวจากแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างของเขา มู่หรงเซวี่ยยืนสงաբนิ่งอยู่เบื้องหลังในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเทพธิดาน้ำแข็ง นางมิได้ชักกระบี่ออกจากฝักด้วยซ้ำ มีเพียงสายตาเรียบเฉยที่มองกลุ่มคนเหล่านั้นดั่งมองซากศพเดินได้ นางเข้าใจบุรุษผู้นี้ดี หลี่เฟยเทียนมักใจอ่อนกับผู้บริสุทธิ์เสมอ แต่กับพวกเดรัจฉานที่ใช้กระบี่เพื่อการฆ่าฟันอย่างไร้คุณธรรม เขามีวิธีจัดการที่เด็ดขาดและไร้ความปรานีที่สุด "ฮ่าๆๆๆ... หลี่เฟยเทียน เจ้าคิดว่าตัวคนเดียวจะต่อกรกับยอดฝีมือค่ายกลกระบี่โลหิตทั้งสิบสองคนได้กระนั้นหรือ? แม้วิชามารของเจ้าจะร้ายกาจ แต่ในค่ายกลนี้ ต่อให้เป็นเซียนตกลงมาก็ยังต้องดับสูญ!" ผู้นำกลุ่มมือสังหารแผดเสียงหัวเราะลั่นอย่างลำพองใจ พร้อมกับส่งสัญญาณมือให้พรรคพวกลงมือพร้อมกัน ฉับพลัน! เงากระบี่นับร้อยสายพุ่งเข้าประตูปิดตายทั้งแปดทิศ ปราณโลหิตเข้มข้นคละคลุ้งกลิ่นคาวเลือดพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อตัวเป็นรูปอสูรโลหิตคำรามก้องสะท้านปฐพี นี่คือค่ายกลสังหารขั้นสูงสุดที่หลอมรวมจากชีวิตชาวยุทธนับร้อย การโจมตีนี้รวดเร็วและเหี้ยมเกรียมจนคนธรรมดาคงสลายเป็นจุลไปตั้งแต่ลมปราณปะทะแล้ว ทว่า... หลี่เฟยเทียนกลับไม่ขยับเขยื้อน เขายืนหยัดอย่างมั่นคง ปล่อยให้ลมปราณสีดำสนิทแผ่พุ่งออกมาจากผิวกาย ปราณมารสายนี้มิใช่ความชั่วร้าย หากแต่เป็นพลังแห่งความโดดเดี่ยวอันยิ่งใหญ่ที่แบกรับไว้ซึ่งความจริงแท้ของจักรวาล ในมือของเขา กระบี่เหล็กดำสนิทไร้ลวดลายปรากฏขึ้น มันคือกระบี่ที่ไม่มีแม้แต่ชื่อเรียก เป็นศัสตราที่ไร้คำนิยามอย่างแท้จริง เพราะมันถูกสร้างขึ้นมาจากความเจ็บปวดและการหลุดพ้นจากพันธนาการทั้งปวง "วิชากระบี่วิปลาส... กระบวนท่าที่หนึ่ง: ตัดสิ้นกิเลส สลายวิญญาณ" พริบตาที่กระบี่ถูกยกขึ้น โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน เสียงลมหายใจของเหล่ามือสังหารขาดห้วงไปชั่วขณะ ไม่มีความอลังการของประกายแสง ไม่มีเสียงคำรามก้องฟ้า มีเพียงรอยตัดสีดำบางเฉียบที่ลากผ่านอากาศอย่างไร้สุ้มเสียง แต่อนุภาพของมันกลับทำให้มิติรอบด้านปริร้าว! ฉับ! เสียงประหลาดคล้ายกระดาษถูกฉีกขาดดังขึ้นเบาๆ แต่กลับบาดลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งจิตวิญญาณ ค่ายกลกระบี่โลหิตที่โหมกระหน่ำเข้ามาเมื่อครู่หยุดชะงักลงทันที เงากระบี่นับร้อยสายสลายกลายเป็นฝุ่นผงอย่างไร้ร่องรอย ร่างของมือสังหารทั้งสิบสองคนแข็งค้างอยู่ในท่าทางเดิม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด รอยตัดสีดำบางเฉียบปรากฏขึ้นกลางลำตัวของพวกเขาทุกคนอย่างสมמתರಿ แปะ... แปะ... หยดเลือดสีแดงสดหยดลงกระทบพื้นดินทีละหยด ก่อนที่ร่างของยอดฝีมือทั้งสิบสองจะแยกออกเป็นสองส่วนอย่างสะอาดสะอ้าน ล้มลงจมกองเลือดโดยที่ยังไม่ทันได้รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนเองสิ้นใจไปตั้งแต่ตอนไหน ปราณกระบี่เมื่อครู่ได้ตัดผ่านทั้งร่างกาย วิญญาณ และแม้กระทั่งโชคชะตาของพวกมันไปจนหมดสิ้นแล้ว! มู่หรงเซวี่ยทอดมองภาพเบื้องหน้าด้วยแววตาที่ฉายประกายความชื่นชมลึกซึ้ง นางก้าวเข้าไปใกล้เขาอย่างแผ่วเบา กลิ่นอายความเย็นชาบนร่างนางละลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่มอบให้แก่บุรุษผู้ยืนหยัดเคียงข้างนาง ท่ามกลางซากศพและกลิ่นคาวเลือด วิชากระบี่วิปลาสของหลี่เฟยเทียนในเวลานี้ ได้สร้างความสะพรึงกลัวให้แก่ผู้พบเห็นจนยากจะลืมเลือน สมกับที่เป็นศัสตราที่ไร้คำนิยามอย่างแท้จริง หลี่เฟยเทียนเก็บกระบี่เข้าฝัก ลมปราณมารทั่วร่างสงบลงอย่างรวดเร็ว เขากำลังจะหันไปกล่าวอะไรบางอย่างกับนาง ทว่าฉับพลันนั้นเอง... บรรยากาศรอบตัวก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกถึงกระดูกดำ เปลวเพลิงสีครามลุกโชนขึ้นจากความว่างเปล่าขนาบข้างทางเดินเบื้องหน้า พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบแห้งราวนกแสกที่ดังสะท้อนก้องมาจากห้วงมิติที่ถูกฉีกกระชากออกอย่างไร้ความปรานี "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นกระบี่ยอดเยี่ยมเสียจริง หลี่เฟยเทียน เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการกำจัดสุนัขรับใช้พวกนี้ จะทำให้เจ้าหลุดพ้นจากเงื้อมมือของนิกายผลาญสวรรค์ได้?" ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางเปลวเพลิงสีคราม ใบหน้าของมันถูกสวมทับด้วยหน้ากากกระดูกอสูรที่น่าสะพรึงกลัว และที่สำคัญที่สุด... บนหน้าอกของมันปักตราสัญลักษณ์ "หอคอยทัณฑ์สวรรค์" ที่ทำให้แม้แต่มู่หรงเซวี่ยยังต้องหน้าถอดสี! — ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางในวิถีกระบี่อันโดดเดี่ยวนี้ด้วยกันนะครับ — — พยัคฆ์ขาวคำราม —