ความเย็นชาที่ละลาย

"เจ้าจะแบกรับแผ่นฟ้าเอาไว้เพียงลำพังไปเพื่ออะไรกัน มู่หรงเซวี่ย?" น้ำเสียงของหลี่เฟยเทียนทุ้มต่ำและแหบพร่า ประโยคนี้ไม่ได้เป็นคำถามที่ต้องการคำตอบ แต่มันคือการประกาศก้องถึงความอึดอัดที่เขาสัมผัสได้จากแผ่นหลังบางที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่กลางถ้ำน้ำแข็งแห่งนี้ ไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากกายของนางเซียนผู้สูงศักดิ์ไม่ได้ทำให้เขาสั่นสะท้าน ทว่าบาดแผลจากศึกคราวก่อนที่ยังไม่หายดีต่างหากที่กำลังเตือนสติเขาถึงความเปราะบางของชีวิตมนุษย์ มู่หรงเซวี่ยไม่หันกลับมา นางยังคงประคองกิ่งไม้แห้งในมือเพื่อเขี่ยกองไฟที่เริ่มมอดดับ แสงสีส้มสลัวกระทบเข้ากับใบหน้าเรียบเฉยดุจรูปสลักน้ำแข็ง ดวงตาคู่สวยคู่นั้นทอประกายวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาดิ่งลึกราวกับมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง "หน้าที่ของข้า คือวิถีของสำนัก" นางกล่าวด้วยสุ้มเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์ "ความอ่อนแอคือสิ่งฟุ่มเฟือยที่ข้าไม่เคยได้รับอนุญาตให้มี... และเจ้าเอง หลี่เฟยเทียน อย่าได้นำความรู้สึกส่วนตัวมาปะปนกับกระบี่ของเจ้า มันจะทำให้คมกระบี่ของเจ้าบิ่นสลาย" หลี่เฟยเทียนแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายที่กำยำของเขามีรอยแผลเป็นพาดผ่านเป็นแนวยาวราวกับบันทึกการต่อสู้ของพยัคฆ์ร้าย เขาเดินเข้าไปใกล้โดยไม่เกรงกลัวต่อปราณกระบี่อันคมกริบที่นางแผ่ออกมาเพื่อป้องกันตนเอง "หากต้องแลกด้วยความเป็นคนเพื่อแลกกับความแข็งแกร่งที่ไร้หัวใจ เช่นนั้นข้ายอมเป็นเพียงจอมยุทธ์กระจอกที่สูญเสียทุกอย่างไปเสียดีกว่า" เขาหยุดยืนห่างจากนางเพียงคืบ กลิ่นอายบุรุษเพศที่อบอุ่นและปนเปด้วยกลิ่นเลือดจางๆ ปะทะเข้ากับกลิ่นหอมเย็นของดอกเหมันต์บนกายของนาง มู่หรงเซวี่ยชะงักงัน มือที่ถือไม้เขี่ยไฟสั่นสะท้านเล็กน้อยโดยที่นางไม่รู้ตัว "เจ้ามันบ้า..." นางพึมพำ "ใช่ ข้าบ้า" หลี่เฟยเทียนโน้มตัวลงไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่แผ่วเบาของนาง "บ้าพอที่จะไม่ยอมปล่อยให้คนที่เคยช่วยชีวิตข้าต้องโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางหนาวเหน็บนี้เพียงลำพัง" มือหยาบกร้านของเขาเอื้อมไปแตะที่ไหล่ของนางเบาๆ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส ความเย็นเยียบจากปราณวิชาน้ำแข็งของนางก็พุ่งเข้าทำร้ายเขาอย่างรุนแรงจนผิวหนังเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ แต่เขากลับไม่ชักมือกลับ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเร่งเร้าพลังปราณมารในกายให้อบอุ่นขึ้นเพื่อถ่ายทอดให้กับนาง นี่ไม่ใช่การต่อสู้ แต่มันคือการหลอมรวม... การแลกเปลี่ยนที่ไร้ถ้อยคำใดจะบรรยายได้ลึกซึ้งกว่านี้ มู่หรงเซวี่ยหลับตาลงแน่น หยาดน้ำตาที่นางพยายามปิดกั้นมาตลอดหลายปีไหลรินออกมาเงียบๆ ปราณน้ำแข็งที่เคยดุดันเริ่มอ่อนแรงลง ความอบอุ่นที่ไหลเวียนมาจากฝ่ามือของชายผู้นี้ไม่เพียงแต่บรรเทาความหนาว แต่ยังเข้าไประลายกำแพงน้ำแข็งที่หัวใจของนางสร้างขึ้นมาอย่างเนิ่นนาน "ทำไม... เจ้าถึงทำถึงขนาดนี้" นางถามเสียงสั่น ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงหญิงสาวที่เปราะบางและต้องการที่พึ่งพิง "เพราะเจ้าคือวิถีเดียวที่ข้าปรารถนาจะปกป้อง" หลี่เฟยเทียนกล่าวด้วยแววตาที่หนักแน่นมั่นคง บรรยากาศในถ้ำเงียบสงัดลงทันที มีเพียงเสียงของไฟที่แตกเปรี๊ยะเป็นระยะ ความใกล้ชิดที่เกินเลยกว่าคำว่าสหายศึกค่อยๆ ก่อตัวขึ้นท่ามกลางความมืดมิด ทว่าในวินาทีที่หัวใจสองดวงกำลังจะเชื่อมประสานกันเป็นหนึ่งเดียว เสียงกระบี่แหวกอากาศจากภายนอกถ้ำก็ดังขึ้น! *ฉัวะ!* ไม่ใช่เสียงอาวุธธรรมดา แต่เป็นเสียงของ 'กระบี่สังหารวิญญาณ' ที่พุ่งทะลุผนังถ้ำหินเข้ามาปักลงบนพื้นห่างจากเท้าของหลี่เฟยเทียนเพียงไม่กี่นิ้ว แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้เปลวไฟในกองดับวูบลงทันที กลิ่นอายสังหารที่คุ้นเคยแผ่ซ่านเข้ามา มู่หรงเซวี่ยลืมตาขึ้นด้วยความตระหนก "พวกมันตามหาเราจนพบแล้ว... สำนักเทพกระบี่ดารา!" หลี่เฟยเทียนคว้าด้ามกระบี่ของตนเองขึ้นมา ดวงตาของเขาฉายแววพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำศัตรูให้แหลกลาญ เขาหันไปมองมู่หรงเซวี่ย สายตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับกลายเป็นคมกริบดุจหิมะ "เจ้าจงอยู่ข้างหลังข้า" เขาเอ่ยเสียงเรียบ "วันนี้ ใครหน้าไหนที่บังอาจมาขัดขวางช่วงเวลาของข้า... มันผู้นั้นต้องไม่มีโอกาสได้เห็นตะวันในวันพรุ่งนี้" ทว่า ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าออกจากถ้ำ เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ปากถ้ำ—คนผู้นี้สวมชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ทว่าบนอกเสื้อกลับปักอักขระสีเลือดที่ทำให้มู่หรงเซวี่ยถึงกับหน้าถอดสี "ข้าไม่นึกเลยว่าจะพบศิษย์พี่ใหญ่ที่นี่... มู่หรงเซวี่ย ความตายของเจ้านับจากนี้ไป จะถือเป็นความเมตตาที่ข้ามอบให้แก่อดีตเจ้าสำนักผู้ล่มสลาย!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่เปราะบางที่สุดของตัวละครไปพร้อมกันนะครับ หากชีวิตคือการต่อสู้ ขอให้ทุกท่านจงมีกระบี่ที่คมกล้าและหัวใจที่ไม่ยอมแพ้เช่นเดียวกับหลี่เฟยเทียนครับ