ระบบเปย์เงินร้อยล้านตื่นขึ้นแล้ว

"ท่านรินทร์ครับ..." หัวหน้าบอดี้การ์ดก้มศีรษะลงต่ำสุดขีด เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความเคารพยำเกรง "รถยนต์โรลส์-รอสส์ แฟนธอม และอาคารพาณิชย์สามคูหาติดกันที่พวกมันเพิ่งเดินออกไป... ทางเรากว้านซื้อกรรมสิทธิ์ทั้งหมดเสร็จสิ้นเรียบร้อยตามบัญชาแล้วครับ!" เสียงเครื่องยนต์ V12 คำรามแผ่วเบาอยู่เบื้องหลัง ท่ามกลางความเงียบงันของลานจอดรถวีไอพีใจกลางย่านธุรกิจ รินทร์ปรายตามองเอกสารสิทธิ์ในมือด้วยแววตาที่สงบนิ่งดั่งผืนน้ำไร้ระลอกคลื่น ชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปราคาแพงระยับค่อยๆ ปิดแฟ้มลงช้าๆ ความรู้สึกเย้ยหยันปรากฏขึ้นวูบหนึ่งในมุมปาก เมื่อสามชั่วโมงก่อน เขายังเป็นเพียงไอ้ขยะไร้ค่าในสายตาของก้องเกียรติและอดีตคนรักที่เดินจากไปพร้อมเสียงหัวเราะเยาะเย้ย ทว่าในตอนนี้... ทุกตารางนิ้วของผืนแผ่นดินที่พวกมันเหยียดย่างอยู่ กลับกลายเป็นทรัพย์สินภายใต้ชื่อของเขาไปเสียแล้ว นี่คือผลลัพธ์จากเสียงเตือนจักรกลลึกลับที่ดังขึ้นในโสตประสาทของเขาเมื่อคืนนี้ *[ระบบเปย์เงินร้อยล้าน: เริ่มต้นการใช้งาน]* *[ท่านได้รับการจัดสรรวงเงินเริ่มต้น: 1,000,000 บาท (หนึ่งล้านบาทถ้วน) สำหรับภารกิจแรก]* *[เงื่อนไขภารกิจ: จงใช้เงินจำนวนนี้ให้หมดภายในระยะเวลาสามสิบนาที เพื่อพิสูจน์ความเด็ดเดี่ยวของผู้ครอบครองระบบ หากล้มเหลว... ชีวิตและลมหายใจของท่านจะถูกริบคืนทันที!]* รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ สำหรับคนที่เคยอดมื้อกินมื้อ ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดี การใช้เงินหนึ่งล้านบาทให้หมดในเวลาครึ่งชั่วโมงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย มันคือความสะใจรูปแบบใหม่ เป็นศิลปะแห่งการตบหน้าด้วยอำนาจเงินสดที่รวดเร็วและไร้ความปรานี มือเรียวยาวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา หน้าจอแสดงผลข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารสีดำสนิท ไร้ซึ่งขีดจำกัดวงเงิน ยอดเงินคงเหลือในระบบแสดงตัวเลขแปดหลักที่พร้อมจะพลิกคว่ำโลกใบนี้ทั้งใบได้ทุกเมื่อ "จัดการขั้นต่อไปได้เลย" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น่าเกรงขามจนหัวหน้าบอดี้การ์ดต้องรีบรับคำสั่งด้วยความนอบน้อม "ครับท่าน!" ในขณะเดียวกัน ที่ร้านอาหารหรูหราสไตล์ฝรั่งเศสภายในห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ก้องเกียรติกำลังหัวร่อต่อกระซิกกับหญิงสาวหน้าตาดีที่เพิ่งทิ้งรินทร์มาเมื่อสัปดาห์ก่อน บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยไวน์ราคาแพงและอาหารรสเลิศที่สั่งมาเพื่อประกาศความเหนือกว่า "พี่ก้องคะ ดูสิคะ... รถคันนั้นสวยจังเลย" หญิงสาวชี้มือไปนอกกระจกใส เบื้องล่างคือรถโรลส์-รอสส์ แฟนธอม สีดำเงางามที่เพิ่งเคลื่อนเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างสง่างาม "หนูอยากนั่งรถแบบนั้นจังค่ะ" ก้องเกียรติยิ้มกริ่มอย่างลำพองใจ เขาเหลือบมองรถคันหรูด้วยความกระหายอยาก แม้ครอบครัวของเขาจะมีฐานะ แต่การจะเป็นเจ้าของรถราคาหลายสิบล้านบาทในวัยนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย "เรื่องแค่นี้เองที่รัก เดี๋ยวรอให้โปรเจกต์ของพ่อฉันอนุมัติเสียก่อน ฉันจะซื้อให้เธอสักสองคันเลยดีกว่า" คำพูดโอ้อวดนั้นเรียกเสียงหัวคิกคักด้วยความชอบใจจากหญิงสาวได้เป็นอย่างดี นางเชิดหน้าขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ ราวกับว่าตนเองคือผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลกใบนี้ โดยไม่รู้เลยว่า เจ้าของรถคันที่เธอกำลังชื่นชม กำลังเดินตรงดิ่งมายังร้านอาหารแห่งนี้ด้วยเป้าหมายบางอย่าง กระดิ่งทองคำเหนือประตูทางเข้าส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆ รินทร์ก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทีสง่างาม ไร้ซึ่งความประหม่า รัศมีรอบตัวของเขาในยามนี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มผู้เคยสวมเสื้อผ้าเก่าๆ ขาดรุ่งริ่ง บัดนี้กลับกลายเป็นบุรุษผู้กุมชะตาชีวิตของคนทั้งห้องเอาไว้ในกำมือ ทันทีที่ก้องเกียรติเงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มเยาะเย้ยก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที เขาจำไอ้กระจอกคนนี้ได้แม่นยำ "อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้รินทร์นี่เอง" ก้องเกียรติส่งเสียงดังพอให้คนทั้งร้านได้ยิน จงใจประจานอดีตความยากจนของอีกฝ่าย "นี่แกแอบสะสะสมเงินเศษเหล้าเศษยาจากไหน ถึงกล้าใส่สูทปลอมๆ เดินเข้ามาในร้านอาหารหรูแบบนี้ได้? หรือว่าแอบไปขโมยเงินใครมาอีกแล้วล่ะฮะ!" หญิงสาวที่นั่งข้างกายก้องเกียรติหันมามองด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ นางรีบขยับตัวเข้าหาแฟนใหม่ทันทีเพื่อแสดงออกถึงจุดยืน "อย่าไปคุยกับมันเลยค่ะพี่ก้อง น่ารังเกียจจะตาย คนชั้นต่ำแบบนี้ไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าความสุขที่แท้จริงมันคืออะไร" บรรยากาศภายในร้านเริ่มเงียบสงบลง สายตาของลูกค้าโต๊ะอื่นๆ เริ่มหันมาจับจ้องที่เหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความสนใจ บ้างก็ส่ายหัวด้วยความสมเพช บ้างก็รอคอยชมความสนุก รินทร์ไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองแม้แต่น้อย เขายังคงรักษารอยยิ้มเย็นเยียบไว้บนใบหน้า ดวงตาคมกริบมองลอดผ่านกรอบแว่นสายตาด้วยความเหนือกว่าอย่างแท้จริง มือขวาควักบัตรเครดิตสีดำขลิบทองคำแท้ออกมาคั่นระหว่างนิ้วอย่างใจเย็น "ความสุขที่แท้จริงงั้นหรือ?" รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าก้องกลับรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ "น่าเสียดายนะ... ที่พวกเธอไม่มีวันได้สัมผัสรสนิยมแบบนั้น เพราะต่อให้พวกเธอพยายามก้มหัวอ้อนวอนสักแค่ไหน สิ่งที่พวกเธอเห็นอยู่ตรงนี้ ก็ยังเป็นได้แค่ฝันกลางวันสำหรับพวกเธออยู่ดี" "ปากดีนักนะไอ้จนตรอก!" ก้องเกียรติทุบโต๊ะเสียงดังลั่นหน้าแดงด้วยความโกรธ "แกคิดว่ามีเงินสักกี่บาทกันเชียว ถึงกล้ามาทำเป็นอวดเบ่งต่อหน้าฉัน!" รินทร์ไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแค่โบกมือเบาๆ ด้านหลังของเขากลุ่มบอดี้การ์ดในชุดสูทสากลนับสิบชีวิตก้าวเข้ามาล้อมรอบโต๊ะอาหารของก้องเกียรติเอาไว้ทั้งหมด พร้อมกับผู้จัดการร้านที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยความหวาดกลัว "คุณ... คุณรินทร์ครับ!" ผู้จัดการร้านโค้งคำนับจนแทบจะเอาหน้าผากแตะพื้น น้ำเสียงสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก "ทางเราเพิ่งได้รับแจ้งจากสำนักงานใหญ่... ว่าท่านได้กว้านซื้อกิจการของร้านเราทั้งหมดรวมถึงอาคารพาณิชย์หลังนี้เรียบร้อยแล้วครับ!" สิ้นคำประกาศนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของก้องเกียรติแข็งค้างทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถล่นออกจากเบ้า เช่นเดียวกับหญิงสาวข้างกายที่อ้าปากค้าง สมองของทั้งคู่ขาวโพลน ประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์ที่พลิกผันเกินกว่ามนุษย์จะจินตนาการได้ รินทร์ก้าวเข้าไปใกล้ก้องเกียรติทีละก้าว ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลก "ในฐานะที่ฉันเป็นเจ้าของร้านนี้คนใหม่... ฉันขอสั่งให้พวกแก 'ไสหัวออกไป' จากพื้นที่ของฉันเดี๋ยวนี้" ก้องเกียรติหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก เขาลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ความหยิ่งยศทั้งหมดถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ออกมา เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของก้องเกียรติก็ดังขึ้นพร้อมกันหลายสาย *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* ข้อความจากธนาคารและผู้จัดการมรดกของครอบครัวส่งตรงเข้ามาพร้อมเพรียงกัน เนื้อความในหน้าจอด้านล่างทำเอาเข่าของก้องเกียรติทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในทันที *[ประกาศด่วน: บริษัทในเครือของตระกูลท่าน ถูกกลุ่มทุนปริศนากว้านซื้อหุ้นทั้งหมดจนล้มละลายในเวลาสามนาที... และบัญชีทรัพย์สินทั้งหมดของท่านถูกอายัดโดยคำสั่งศาลตามกฎหมายสูงสุด!]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปสู่จุดเริ่มต้นแห่งการล้างแค้นอันทรงพลังนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!