จุดตกต่ำที่เปลี่ยนไปตลอดกาล

"ฉันว่าเราพอแค่นี้เถอะค่ะรินทร์... คุณให้สิ่งที่ฉันต้องการไม่ได้หรอก" เสียงหวานใสที่เคยกระซิบคำว่ารักข้างหู กลับกลายเป็นคมมีดที่กรีดลงบนกลางใจอย่างไม่ใยดี กระดาษทิชชูราคาแพงถูกใช้เช็ดมุมปากของมินตราอย่างลวกๆ หลังจากเธอกลืนสเต็กเนื้อวากิวราคาหลักพันลงคอ ท่ามกลางบรรยากาศหรูหราของภัตตาคารบนชั้นดาดฟ้าใจกลางกรุงเทพมหานคร แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าสะท้อนลงมาบนโต๊ะอาหาร สะท้อนภาพความแตกต่างระหว่างเธอกับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามได้อย่างชัดเจน รินทร์นิ่งเงียบ ดวงตาคมกวาดมองหญิงสาวที่เขาเคยทุ่มเทแรงกายแรงใจทำงานพิเศษหามรุ่งหามค่ำ เพื่อส่งเสียให้เธอเรียนจบมหาวิทยาลัยชื่อดัง เสื้อผ้าเก่าๆ ที่เขาใส่ รองเท้าผ้าใบที่มีรอยสึกกร่อน และมือที่หยาบกร้านจากการแบกหามสินค้าในตลาด wholesale ตั้งแต่ตีสาม สิ่งเหล่านี้กำลังถูกตัดสินว่าไร้ค่าในสายตาของคนที่เขาเคยเรียกว่า "อนาคต" "ตลอดสามปีที่ผ่านมา มินตรา... ผมเคยบกพร่องเรื่องไหนเหรอครับ?" เสียงของรินทร์ราบเรียบ เยือกเย็น จนคนที่ได้ยินถึงกับขนลุกซู่ แต่มันกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ มินตราสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสบตาเข้ากับนัยน์ตานั้น แต่วินาทีต่อมา เธอก็เชิดหน้าขึ้นด้วยความเย่อหยิ่งที่ถูกเติมเต็มด้วยบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ด้านหลังรินทร์ "ความรักมันกินไม่ได้หรอกนะรินทร์! ตื่นจากความฝันสักทีเถอะค่ะ มองดูตัวเองตอนนี้สิ แค่ค่าอาหารมื้อนี้ที่คุณหน้าใหญ่ชวนฉันมาทาน... คุณยังต้องใช้เงินเก็บก้อนสุดท้ายในบัญชีเลยไม่ใช่เหรอ? ถ้าไม่ได้พี่ก้องช่วยดูแลฉันในย่านสังคมไฮโซนี้ ฉันคงต้องกลายเป็นตัวตลกไปกับคุณด้วยแน่ๆ" ครืน! เสียงเก้าอี้ถูกลากถอยหลังดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทแบรนด์เนมตัดเย็บพิเศษ ก้องเกียรติย่างก้าวเข้ามาด้วยท่าทีราวกับเจ้าของอาณาจักร เขายกมือโอบไหล่มินตราอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนมุมปากหยักลึก คมคายแต่ไร้ซึ่งความปรานี "ทำใจเถอะวะไอ้รินทร์ คนจนมันก็เป็นได้แค่วิวด้านหลังให้คนรวยเขาเหยียบย่ำขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุดเท่านั้นแหละ" ก้องเกียรติหัวเราะในลำคอ สายตาที่เขามองรินทร์ราวกับกำลังมองแมลงตัวหนึ่งที่บี้ให้ตายคามือเมื่อไหร่ก็ได้ "ขอบใจแกจริงๆ นะที่ช่วยเลี้ยงดูขัดสีฉวีวรรณมินตราให้ฉัน จนตอนนี้เธอกลายเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบ... เอานี่ เลิกทำหน้าหมามองเครื่องบินแบบนั้นเถอะ ค่าอาหารมื้อนี้ฉันใจดีจ่ายให้เอง ถือว่าทำบุญให้ทานแก่คนยากไร้" แบงก์เทาปึกหนึ่งถูกโยนลงบนโต๊ะอาหาร กระจัดกระจายทับจานสเต็กที่ทานเหลือครึ่งเดียว การกระทำนั้นหยามเกียรติและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของรินทร์จนจมดิน เสียงหัวเราะคิกคักจากโต๊ะรอบข้างและพนักงานเสิร์ฟที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ดังลอดเข้ามาในโสตประสาท ทุกสายตากำลังจ้องมองไอ้หนุ่มยากจนที่กำลังถูกทิ้งอย่างไร้ค่า รินทร์ก้มมองธนบัตรเหล่านั้น ชายหนุ่มไม่ได้โกรธเกรี้ยว ไม่ได้ตบโต๊ะโวยวาย หรือแสดงอาการพาลเกเรอย่างที่ก้องเกียรติคาดหวัง ตรงกันข้าม... มุมปากของรินทร์กลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เยียบเย็นจนน่ากลัว ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำราวกับห้วงเหวลึกที่ไม่มีวันหยั่งถึง "ก้องเกียรติ... มินตรา..." รินทร์เอ่ยชื่อทั้งสองคนช้าๆ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่วังเวงชอบกล "พวกคุณมั่นใจใช่ไหมครับ ว่าจุดสูงสุดที่พวกคุณยืนอยู่ตอนนี้... มันมั่นคงพอที่จะรองรับแรงกระแทกจากเบื้องล่างได้" "ฮ่าๆๆๆ แกนี่มันเพ้อเจ้อไม่เปลี่ยน! จนจะตายอยู่แล้วยังจะมาทำเป็นเก๊กหล่ออีกเหรอวะ?" ก้องเกียรติหัวลั่นด้วยความสะใจ "จำใส่สมองแกไว้ซะ! ต่อให้แกเกิดใหม่อีกสิบชาติ แกก็ไม่มีทางเอื้อมถึงรองเท้าแตะของฉันหรอก!" มินตรามองรินทร์ด้วยความสมเพชเวทนา เธอส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะหันไปซบไหล่ก้องเกียรติ "ไปกันเถอะค่ะพี่ก้อง อยู่ตรงนี้นานๆ เดี๋ยวกลิ่นอายความจนมันจะติดตัวเราเปล่าๆ" ทั้งสองคนเดินคลอเคลียกันจากไปท่าเสียงหัวเราะเยาะหยัน โดยไม่หันกลับมามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงันของโต๊ะอาหารอีกเลย รินทร์นั่งนิ่งอยู่ที่เดิม มือหนายกแก้วน้ำขึ้นจิบช้าๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทันใดนั้นเอง... [ติ๊ง!] เสียงสังเคราะห์ประหลาดดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของรินทร์เพียงผู้เดียว หน้าต่างสีฟ้าเรืองแสงโปร่งใสปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า ดวงตาของรินทร์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตัวอักษรสีทองอร่ามเริ่มพิมพ์เรียงรายทีละบรรทัดด้วยความเร็วสูง: [ตรวจพบความคับแค้นใจสูงสุดในจิตวิญญาณ... เงื่อนไขการปลุกพลังสำเร็จ!] [ยินดีด้วยครับ โฮสต์ "รินทร์" ได้รับสิทธิ์ครอบครอง "ระบบเปย์เงินร้อยล้าน: ราชาไร้เงา" เลเวล 1] [เงินสดหมุนเวียนในระบบเริ่มต้น: 100,000,000 บาท (หนึ่งร้อยล้านบาทถ้วน) - พร้อมใช้งานทันทีอย่างไร้เงื่อนไข] [คำเตือนจากระบบ: ทุกบาททุกสตางค์ที่ท่านเปย์ออกไป จะถูกตีกลับคืนสู่บัญชีหลักเป็น "สินทรัพย์ถาวร" คูณด้วย 10 เท่า พร้อมค่าประสบการณ์อัปเกรดสถานะฮันเตอร์ระดับพระเจ้า!] รินทร์จ้องมองตัวเลขเก้าหลักที่ส่องประกายเจิดจ้าตรงหน้า รอยยิ้มที่มุมปากขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอำนาจอันน่าสะพรึงกลัว "หนึ่งร้อยล้านเหรอครับ..." รินทร์พึมพำเบาๆ พร้อมกับยื่นมือไปหยิบสมาร์ตโฟนราคาถูกหน้าจอแตกขึ้นมา กดเปิดแอปพลิเคชันธนาคารและเชื่อมต่อเข้ากับระบบใหม่ทันที ครืน... เสียงเครื่องยนต์เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวรุ่นท็อปสุดหรูหราดังกระหึ่มก้องกังวานอยู่เหนือหลังคาภัตตาคาร แรงลมมหาศาลพัดกระหน่ำจนกระจกใสสั่นสะเทือน ผู้คนต่างแตกตื่นวิ่งมามุงดูด้วยความตกใจ ขณะที่ร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทสามคนเดินถือกระเป๋าเอกสารโลหะเข้ามาคุกเข่าลงต่อหน้ารินทร์อย่างนอบน้อม "ท่านรินทร์ครับ..." หัวหน้าบอดี้กُร์ดก้มศีรษะลงต่ำสุดขีด เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความเคารพยำเกรง "รถยนต์โรลส์-รอสส์ แฟนธอม และอาคารพาณิชย์สามคูหาติดกันที่พวกมันเพิ่งเดินออกไป... ทางเรากว้านซื้อกรรมสิทธิ์ทั้งหมดเสร็จสิ้นเรียบร้อยตามบัญชาแล้วครับ!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับอำนาจและการล้างแค้นครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ - เงาฮันเตอร์ไร้เงา