จ้างบอดี้การ์ดนับร้อย

"เงินจำนวนสามสิบล้านบาทนี้ ผมต้องการให้โอนเข้าบัญชีกลางของหน่วยรักษาความปลอดภัย 'ไททัน ชิลด์' ภายในสามวินาที... ไม่ทราบว่าทางธนาคารยังติดขัดปัญหาเรื่องระบบคลาวด์ขัดข้องอะไรอยู่อีกหรือเปล่าครับ ผู้จัดการ?" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันราวกับป่าช้าภายในห้องรับรองวีไอพีของธนาคารพาณิชย์ชื่อดัง รินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพงระยับ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี๊ยบที่กำลังใช้มือสั่นเทาเช็ดเหงื่อเม็ดโตบนหน้าผาก ผู้จัดการธนาคารหน้าซีดเผือดจนแทบไม่เหลือสีเลือด ปลายนิ้วที่ถือแท็บเล็ตสั่นระริกจนแทบทำหลุดมือ เขารู้ดีว่าลูกค้าหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไปแล้ว หลังจากเหตุการณ์ถล่มงานประมูลอสังหาริมทรัพย์เมื่อวานซืน ชื่อของรินทร์ได้กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความน่าสะพรึงกลัวในแวดวงธุรกิจสีดำและสีเทา มินตรา ซึ่งนั่งเคียงข้างบนโซฟาตัวเดียวกัน เอื้อมมือเรียวบางมาสัมผัสหลังมือของรินทร์แผ่วเบาเพื่อส่งความอบอุ่น ดวงตาคู่สวยของเธอยังคงมีความกังวลเจืออยู่บ้าง แม้เธอจะผ่านความยากลำบากร่วมกับเขามานับครั้งไม่ถ้วน แต่การใช้เงินระดับหลายสิบหรือหลายร้อยล้านเพื่อสร้าง "กองกำลังส่วนตัว" ภายในเวลาชั่วข้ามคืน ก็ยังเป็นเรื่องที่เกินกว่าสามัญสำนึกของคนทั่วไปจะรับไหว "รินทร์คะ... เอ๊ย รินทร์ครับ..." มินตราเผลอเปลี่ยนสรรพนามด้วยความประหม่า ก่อนจะรีบแก้คำพูดเมื่อสบตากับรินทร์ที่หันมามองเธอด้วยรอยยิ้มอบอุ่น รอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดมีไว้สำหรับผู้หญิงคนนี้คนเดียวเท่านั้น "เราจำเป็นต้องใช้คนเยอะขนาดนั้นจริงๆ หรือครับ? ก้องเกียรติกับพ่อของมันคงไม่บ้าถึงขนาดส่งคนมาทำร้ายเรากลางเมืองหรอกมั้งครับ" รินทร์หันกลับมามองหน้าคู่คิดของตน แววตาที่เคยเยียบเย็นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและมั่นคง "โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความถูกต้อง แต่มันขับเคลื่อนด้วยอำนาจและความหวาดกลัวครับมินตรา ก้องเกียรติมันไม่ใช่แค่เด็กเอาแต่ใจที่ถูกสปอยล์ แต่มันคือผลผลิตของตระกูลที่เหยียบย่ำคนอื่นมาหลายชั่วอายุคน ถ้าเราไม่มีเกราะที่หนาพอ วันหนึ่งคมดาบของมันอาจจะย้อนกลับมาทำร้ายคนที่ผมรัก... ซึ่งผมไม่มีวันยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาดครับ" น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาดนั้นทำเอาผู้จัดการธนาคารกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารีบกดหน้าจอแท็บเล็ตยืนยันรายการธุรกรรมด้วยความรวดเร็วรากับกลัวว่าลมหายใจของตนจะหมดลงก่อนที่ระบบจะอนุมัติ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของรินทร์ดังขึ้น พร้อมข้อความยืนยันยอดเงินคงเหลือในระบบที่ถูกเติมเต็มด้วยตัวเลขเก้าหลัก [ติ๊ง! ยอดเงินจำนวน 30,000,000 บาท ถูกหักจากบัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัดเรียบร้อยแล้ว] [ระบบทำการปลดล็อกฟังก์ชันพิเศษ: 'ค่ายทหารรับจ้างเงา (Shadow PMC)' สำเร็จ] [ท่านสามารถเรียกกำลังพลระดับหัวกะทิ อดีตหน่วยรบพิเศษ และผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยรวม 120 นาย เข้าประจำการ ณ พื้นที่เป้าหมายได้ทันที] รินทร์มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน ทว่าในดวงตากลับปรากฏประกายแสงสีฟ้าจางๆ ของระบบที่คนอื่นไม่มีวันมองเห็น สามสิบล้านบาทสำหรับคนทั่วไปอาจเป็นเงินก้อนโตที่ต้องทำงานทั้งชีวิต แต่สำหรับเขามันเป็นเพียงแค่ค่าเบื้องต้นในการสร้างรากฐานแห่งอำนาจที่แม้แต่ตระกูลใหญ่โตของก้องเกียรติก็ยังต้องก้มหัวให้ "เรียบร้อยแล้วครับท่านรินทร์" ผู้จัดการธนาคารโค้งตัวลงต่ำจนแทบจะขนานกับพื้นโต๊ะ "ทาง 'ไททัน ชิลด์' ได้รับยอดเงินและยืนยันการจัดส่งกำลังพลชุดแรกจำนวนห้าสิบนายมายังคฤหาสน์ของท่านเรียบร้อยแล้วครับ จะให้พวกเขาเดินทางไปถึงภายในกี่โมงดีครับ?" "ตอนนี้เลยครับ" รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทสีเข้มให้เข้าที่อย่างใจเย็น "บอกให้หัวหน้าชุดรายงานตัวกับผมที่หน้าประตูคฤหาสน์ภายในสามสิบนาที ใครมาช้าแม้แต่วินาทีเดียว... ตัดสิทธิ์การจ้างงานทันที" "รับทราบครับท่าน!" รินทร์ยื่นมือไปโอบไหล่มินตราเบาๆ พาเธอเดินออกจากห้องรับรองวีไอพีท่ามกลางสายตาหวาดหวั่นแกimเกรงของผู้บริหารธนาคารที่ยืนส่งจนลับตา การปรากฏตัวของพวกเขาในวันนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่การทำธุรกรรมทางการเงินธรรมดา แต่มันคือการประกาศสงครามเงาที่กำลังจะสั่นคลอนรากฐานของเมืองทั้งเมือง รถยนต์หรูสีดำสนิทเคลื่อนตัวออกจากลานจอดรถ มุ่งหน้าสู่คฤหาสน์หลังใหม่ที่รินทร์เพิ่งใช้ระบบกว้านซื้อมาเมื่อวาน บรรยากาศภายในรถเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์คำรามเบาๆ และคลื่นความคิดที่กำลังแล่นพล่านอยู่ในหัวของชายหนุ่ม ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์ตระกูลก้องเกียรติ... ก้องเกียรติกำลังปาแก้วไวน์ราคาแพงใส่ผนังห้องจนแตกกระจาย เศษแก้วและน้ำสีแดงฉานกระเด็นเปรอะเปื้อนพรมเปอร์เซียราคาแพง ใบหน้าอันหล่อเหลบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาแดงก่ำจ้องมองภาพถ่ายของรินทร์และมินตราที่ถูกสืบมาได้บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ "ไอ้สวะนั่น! มันเอาเงินมาจากไหนวะ!" ก้องเกียรติคำรามลั่นห้อง ลูกน้องคนสนิทหลายคนยืนก้มหน้าตัวสั่นไม่กล้าสบตา "วันก่อนมันเพิ่งหน้าตัวเมียซื้อโรงแรมทิ้ง วันนี้มันยังกล้าสั่งซื้อบอดี้การ์ดระดับพระกาฬมาคุ้มกันอีกเป็นร้อยคน! มันคิดว่ามันเป็นใครวะ?!" "คุณหนูครับ... สายรายงานว่า กลุ่มทหารรับจ้างที่มันจ้างคือ 'ไททัน ชิลด์' ซึ่งเป็นบริษัทรักษาความปลอดภัยเอกชนที่ขึ้นตรงกับอดีตนายพลนอกราชการ พวกนั้นขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและไม่สนใจกฎหมายบ้านเมืองถ้าเงินถึงครับ" ลูกน้องคนสนิทเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก้องเกียรติแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาฉายแววอำมหิตขึ้นมาทันที "หึ! ต่อให้มันมีเงินซื้อกองทัพหุ่นยนต์มาคุ้มกัน แล้วยังไงวะ? อำนาจที่แท้จริงในเมืองนี้ไม่ได้วัดกันที่เงินสด แต่วัดกันที่เส้นสายและอิทธิพลที่พ่อกูสร้างมาสิบปี!" เขากวาดมือหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาใครบางคน หมายเลขที่ถูกบันทึกไว้ด้วยชื่อย่อสั้นๆ ว่า 'นายพลพงษ์' ซึ่งเป็นขั้วอำนาจมืดที่คอยหนุนหลังตระกูลของเขามาโดยตลอด "ฮัลโหลครับลุงพงษ์... ผมมีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อยครับ มีไอ้สวะไพร่คนหนึ่งมันกำลังหยามหน้าตระกูลผม..." ก้องเกียรติเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะมีเสียงทุ้มต่ำน่ากลัวตอบกลับมา "เรื่องเด็กเล่นของแก ฉันไม่ค่อยสนใจหรอกนะก้องเกียรติ... แต่ถ้ามันบังAญไปแตะต้องผลประโยชน์ของพวกเราในเขตการค้าภาคเหนือ... ฉันคงต้องส่งคนไป 'สั่งสอน' มันสักหน่อยแล้วล่ะมั้ง" รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของก้องเกียรติ เขาเชื่อมั่นอย่างไร้ข้อกังขาว่า ด้วยอำนาจของนายพลพงษ์ ต่อให้รินทร์จะมีเงินร้อยล้านหรือพันล้าน ก็เป็นได้แค่เพียงเศษฝุ่นที่ถูกกวาดทิ้งในพริบตาเดียว ตัดกลับมาที่คฤหาสน์ส่วนตัวของรินทร์... รถยนต์หรูจอดสนิทหน้าประตูรั้วเหล็กดัดขนาดใหญ่ที่ถูกตกแต่งอย่างวิจิตรงดงาม ทว่าสิ่งที่ทำให้ทั้งรินทร์และมินตราต้องหยุดชะงัก ไม่ใช่ความโอ่อ่าของตัวบ้าน แต่เป็นภาพเบื้องหน้าของลานจอดรถกว้างขวางที่ตอนนี้เต็มไปด้วยชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทนับร้อยคนยืนเรียงแถวตรงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ราวกับกองทัพทหารมืออาชีพที่รอคอยคำสั่งจากผู้บัญชาการสูงสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นพร้อมเพรียงกันหยุดลง เมื่อร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตาข้างซ้ายก้าวออกมาจากแถวหน้า เขาทำความเคารพแบบทหารราบอย่างแข็งขัน ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงกังวาน "อดีตผู้กองธงชัย อดีตหัวหน้าหน่วยรบพิเศษฉลามดำ พร้อมกำลังพลในสังกัด 'ไททัน ชิลด์' จำนวนหนึ่งร้อยยี่สพนาย มารายงานตัวเพื่อรับคำสั่งจากท่านรินทร์แล้วครับ!" รินทร์ก้าวลงจากรถโดยมีมินตราเดินตามลงมาติดๆ เขากวาดสายตามองกองกำลังนับร้อยเบื้องหน้าด้วยความพึงพอใจ รัศมีแห่งอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวของชายหนุ่มทำให้ทหารรับจ้างผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนยังต้องแอบกลืนน้ำลายและยอมสยบให้อย่างสนิทใจ "ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเรานะครับทุกคน" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่าเกรงขาม "งานของพวกคุณมีเพียงอย่างเดียว... คือการทำให้ไอ้พวกที่คิดจะเข้ามาเหยียบที่นี่ ต้องจดจำความหายนะไปจนวันตาย" ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวขนาดใหญ่สามลำก็บินแหวกเมฆลงมาจอดสนิทบนลานจอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของคฤหาสน์ แรงลมจากการพัดของใบพัดตีระรอกคลื่นอากาศจนเสื้อผ้าของทุกคนปลิวไสว ประตูเฮลิคอปเตอร์เปิดออก เผยให้เห็นกล่องโลหะนิรภัยจำนวนมากที่ถูกลำเลียงลงมาโดยเจ้าหน้าที่เฉพาะกิจ และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ประตูรั้วด้านหน้าคฤหาสน์ก็ถูกชนกระแทกจนพังยับเยินด้วยรถบรรทุกหุ้มเกราะสีดำสามคัน พร้อมกับกลุ่มคนติดอาวุธนับสิบคนที่ก้าวลงมาพร้อมปืนไรเฟลจู่โจมครบมือ เสียงไซเรนเตือนภัยดังลั่นสนั่นคฤหาสน์ ทว่ารินทร์กลับไม่แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเรือนหรูอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปสบตากับผู้กองธงชัยที่กำลังยิ้มเหี้ยม "จัดการพวกที่บุกรุกเข้ามาซะ" รินทร์สั่งเสียงเรียบ "แต่อย่าเพิ่งให้ตาย... ผมอยากรู้ว่าใครเป็นคนส่งพวกมันมาเหยียบที่นี่" ผู้กองธงชัยคำรามรับคำสั่งเสียงดังลั่น "รับทราบครับท่าน!" รินทร์ดึงมือมินตราเข้ามากอดไว้แนบอก ป้องกันไม่ให้เธอต้องตกใจกับเสียงปืนที่กำลังจะดังขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า สายตาของเขามองตรงไปยังกลุ่มผู้บุกรุกที่พังประตูเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน เกมเริ่มต้นขึ้นแล้ว... และเขาจะเป็นคนถือไพ่เหนือกว่าในทุกๆ ตา แต่ทว่า ในจังหวะที่เสียงปืนนัดแรกกำลังจะลั่นขึ้น สมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อของรินทร์ก็สั่นเตือนขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความจากระบบที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาต้องชะงักค้าง [แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'องค์กรลับระดับชาติ' เป้าหมายไม่ได้มีแค่ก้องเกียรติอีกต่อไป...] [โปรดยืนยันการใช้สิทธิ์ 'ปลดล็อกโดรนรบพิฆาตอัตโนมัติ' วงเงิน 100,000,000 บาท เพื่อทำลายล้างภัยคุกคามทั้งหมดในรัศมี 10 กิโลเมตรทันทีหรือไม่?]