งานประมูลที่ต้องลุกเป็นไฟ

[แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'องค์กรลับระดับชาติ' เป้าหมายไม่ได้มีแค่ก้องเกียรติอีกต่อไป...] [โปรดยืนยันการใช้สิทธิ์ 'ปลดล็อกโดรนรบพิฆาตอัตโนมัติ' วงเงิน 100,000,000 บาท เพื่อทำลายล้างภัยคุกคามทั้งหมดในรัศมี 10 กิโลเมตรทันทีหรือไม่?] หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ห่างจากสายตาของรินทร์เพียงไม่กี่นิ้ว สะท้อนเงาของความเยือกเย็นในดวงตาคู่คม ชายหนุ่มไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพนักเก้าอี้หนังแท้ราคาแพงในห้องรับรองพิเศษชั้นบนสุดของโรงแรมแกรนด์รอยัลอย่างเป็นจังหวะ "ปฏิเสธ" รินทร์เอ่ยพึมพำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าทรงพลังจน AI ของระบบส่งเสียงเตือนซ้ำเพื่อยืนยัน [คำสั่งถูกบันทึก: ยกเลิกการใช้โดรนรบพิฆาต โหมดป้องกันภัยขั้นสูงถูกสลับเป็น 'การครอบงำทางเศรษฐกิจ' ตามความประสงค์ของโฮสต์] รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างบางเบา มันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความสุข แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังสนุกกับการต้อนเหยื่อให้จนมุมในเขาวงกต การฆ่าแกงด้วยกำลังทหารมันง่ายดายเกินไปสำหรับคนที่เคยถูกเหยียบย่ำจนจมดิน การทำให้พวกมันสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างที่ภาคภูมิใจ ไม่ว่าจะเป็นเงินตรา อำนาจ หรือเกียรติยศ จนต้องกราบแทบเท้าขอความเมตตาต่างหาก คือศิลปะการแก้แค้นที่แท้จริง "รินทร์..." เสียงหวานแผ่วเบาของมินตราดังขึ้นข้างกาย หญิงสาวในชุดราตรีเรียบหรูสีมรกตเอื้อมมือมาสัมผัสแขนของเขาเบาๆ แววตาของเธอมีความกังวลเจืออยู่เล็กน้อย "ข้างล่างนั่น... ดูเหมือนพวกตระกูลใหญ่จะเริ่มเคลื่อนไหวแล้วนะคะ เอ้ย... นะครับ" มินตราเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคย แต่มือหนาของรินทร์ก็เอื้อมไปกุมมือเธอไว้ทันทีด้วยความอบอุ่น "ไม่ต้องห่วงครับมินตรา ผมบอกแล้วไงว่าคืนนี้ ทุกอย่างต้องอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเรา" รินทร์หันไปสบตาเธอ แววตาที่แข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลึกซึ้งทันทีที่มองผู้หญิงคนนี้ "ไม่ว่าจะเป็นไอ้ก้องเกียรติ หรือพวกเบื้องหลังที่คิดจะเล่นตลกกับเรา พวกมันจะได้รู้ว่านรกบนดินหน้าตาเป็นอย่างไร" เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่ผู้จัดการประมูลประจำค่ำคืนนี้จะก้าวเข้ามาด้วยท่าทางนอบน้อมจนแทบจะแนบไปกับพื้น "คุณรินทร์ครับ... การประมูล 'ไข่มุกมังกรนิลกาฬ' ชิ้นสุดท้ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วครับ ราคาตั้งต้นอยู่ที่ห้าสิบล้านบาท และดูเหมือนว่าทางคุณก้องเกียรติจากตระกูลอัครเดชาภัทร จะหมายปองชิ้นนี้เป็นพิเศษเพื่อนำไปประจบประแจงผู้อำนวยการสำนักความมั่นคงแห่งชาติที่มาร่วมงานด้วยครับ" รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ "ไข่มุกมังกรนิลกาฬงั้นหรือ... ของเล่นแก้เบื่อราคาถูกสินะ" เขาปรายตามองผู้จัดการ "ไปประกาศเริ่มการประมูลได้เลย แล้วเตรียมไมโครโฟนให้ผมด้วย ผมมีเรื่องอยากจะ 'ทักทาย' เพื่อนเก่าสักหน่อย" ณ ห้องโถงประมูลหลักด้านล่าง บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียดและหรูหรา เหล่ามหาเศรษฐี นักการเมือง และผู้มีอิทธิพลต่างจับจองที่นั่งของตนเองด้วยความกระหายใคร่รู้ ก้องเกียรติ นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มแห่งชัยชนะ เพราะเขารู้ดีว่าในงานประมูลการกุศลระดับประเทศนี้ ไม่มีใครหน้าไหนกล้าแข่งบิดสู้กับอิทธิพลของตระกูลเขาอย่างแน่นอน โดยเฉพาะเมื่อเขามีเป้าหมายเพื่อซื้อใจผู้ทรงอิทธิพลระดับสูง "ห้าสิบล้านครั้งที่หนึ่ง... ห้าสิบล้านครั้งที่สอง..." เสียงเคาะค้อนของผู้ดำเนินการประมูลดังขึ้น พร้อมกับสายตาที่กวาดมองไปรอบห้อง ทุกคนต่างเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าเสนอราคาแข่ง ก้องเกียรติยกย่องมุมปากอย่างได้ใจ เขากำลังจะยกมือขึ้นเพื่อปิดการประมูลด้วยราคาตั้งต้น แต่ทว่า... "หนึ่งพันล้านบาทครับ" เสียงทุ้มนุ่มลึกแต่ก้องกังวานไปทั่วฮอลล์ประมูล หยุดทุกการเคลื่อนไหวราวกับเวลาถูกแช่แข็ง ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมชั่วขีดคั่น ทุกสายตานับร้อยคู่หันขวับไปมองยังที่นั่ง VIP ชั้นลอยด้านบน ร่างสูงสง่าของรินทร์ก้าวออกมาจากเงามืด โดยมีมินตราเดินเคียงข้างอย่างสง่างาม แสงไฟสปอตไลท์สาดส่องลงมาที่ตัวเขาราวกับพระราชาที่กำลังเสด็จลงมาตรวจตราอาณาจักร ก้องเกียรติเบิกตากว้างจนแทบถסתออกจากเบ้า สีหน้าของเขาซีดเผือกในพริบตา "ระ... รินทร์! เป็นไปได้ยังไง!" เขาอุทานออกมาเสียงดังลั่นโดยไม่รักษาภาพลักษณ์ รินทร์แย้มรอยยิ้มเยارหยัน ชายหนุ่มก้าวเดินลงมาช้าๆ ผ่านบันไดวน เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นดังก้องกังวาน ราวกับเสียงนาฬิกาทรายแห่งความตายที่กำลังนับถอยหลังให้ชีวิตของก้องเกียรติ "พันล้านเดียวเองเหรอครับ?" รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจของทุกคนในที่นั้น "สำหรับของเล่นกระจอกๆ ชิ้นนี้ ผมคิดว่ามันมีค่ามากกว่านั้นเยอะ... ผู้จัดการครับ ช่วยบันทึกราคาใหม่ให้ผมที" รินทร์หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ไม่มีลวดลายใดๆ นอกจากตราสัญลักษณ์ระบบออร่าประกายแสงสีทองจางๆ ยื่นให้กับพนักงานด้วยท่าทางสบายๆ "ผมขอประมูลด้วยราคา 'สหมื่นล้านบาท' ครับ... และช่วยห่อกลับบ้านให้ผมด้วยนะพอดีแฟนผมบอกว่าสีมันเข้ากับชุดนอนพอดี" สหมื่นล้านบาท! ตัวเลขที่สูงกว่าราคาตลาดถึงสิบเท่า! เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นราวกับภูเขาไฟระเบิด เหล่ามหาเศรษฐีถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด มือไม้สั่นเทา บัตรเครดิตใบเดียวสามารถซื้อบริษัทในตลาดหลักทรัพย์ได้ครึ่งประเทศ แต่นี่เขากำลังใช้มันเพื่อซื้อไข่มุกประดับห้องนอนเนี่ยนะ? ก้องเกียรติลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและอับอายขายหน้า "แก! รินทร์! แกเอาเงินมาจากไหน! แกมันก็แค่ไอ้จนตรอกที่ฉันเคยเขี่ยทิ้ง! แกโกง! แกต้องฟอกเงินแน่ๆ!" รินทร์หยุดเดิน เขาหันมามองก้องเกียรติด้วยสายตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก พลางปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้อสูทอย่างไม่ใส่ใจ "เงินของผมจะมาจากไหน มันไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องใส่ใจหريكครับก้องเกียรติ..." รินทร์เว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวชายหนุ่มผู้หยิ่งยศ จนก้องเกียรติเผลอถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงสันหลัง "...เพราะต่อจากนี้ไป ตระกูลอัครเดชาภัทรของคุณ จะไม่มีแม้แต่สิทธิ์แม้แต่จะยืนหายใจบนแผ่นดินนี้ด้วยซ้ำ" ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวของรินทร์ก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมข้อความจากระบบที่ทำให้มุมปากของเขายกขึ้นสูงกว่าเดิม [แจ้งเตือนด่วน: หุ้นทั้งหมดของตระกูลอัครเดชาภัทรถูกกว้านซื้อจนหมดเกลี้ยง 100% เรียบร้อยแล้ว ขณะนี้สถานะของก้องเกียรติได้ถูกปลดจากการเป็นทายาท และบัญชีธนาคารทั้งหมดถูกอายัดโดยคำสั่งศาลสูงสุดตามอำนาจทางการเงินของโฮสต์] รินทร์ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูก้องเกียรติที่กำลังยืนตัวสั่นเทาด้วยความสิ้นหวัง น้ำเสียงของเขาเบาราวกับเสียงกระซิบของมัจจุราช แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบ... ของเล่นชิ้นโปรดของผม" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดุเดือดนี้ และเตรียมพบกับการชำระแค้นครั้งใหญ่ในตอนถัดไปได้เลยครับ