ตอบโต้ด้วยความเร็วแสง

หน้าจอคอมพิวเตอร์นับร้อยจอทั่วทั้งตลาดหุ้นและสำนักงานใหญ่ของกลุ่มบริษัทก้องเกียรติกรุ๊ปเกิดอาการกระพริบพร้อมกันโดยไร้สัญญาณเตือนล่วงหน้า "เกิดอะไรขึ้นวะ! ระบบเซิร์ฟเวอร์ล่มเหรอ?" เสียงสบถของหัวหน้าฝ่ายไอทีดังลั่นห้องควบคุม ขณะที่เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้า ดวงตาเบิกโพงด้วยความตื่นตระหนกเมื่อหน้าจอหลักทุกตัวถูกแทนที่ด้วยหน้าต่างสีดำสนิท พร้อมกับโลโก้รูปเงาสีเทาเข้มที่สลักชื่อไว้อย่างชัดเจน—*เงาฮันเตอร์ไร้เงา* ในห้องทำงานส่วนตัวอันหรูหราบนชั้นสูงสุด ก้องเกียรติผุดลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้หนังราคาแพงล้มคว่ำไม่เป็นท่า มือไม้สั่นเทาขณะจ้องมองโทรศัพท์มือถือที่สั่นระรัวไม่หยุด ข้อมูลบัญชีลับ เอกสารการฟอกเงิน และคลิปเสียงการติดสินบนเจ้าหน้าที่รัฐนับสิบรายการกำลังถูกเผยแพร่สู่สาธารณะด้วยความเร็วระดับกิกะไบต์ต่อวินาที ไม่มีทางบล็อก ไม่มีทางลบ และไม่มีทางหยุดยั้งได้ทัน "มัน... มันเป็นไปได้ยังไง! ใครเป็นคนปล่อยคลิปพวกนี้!" ก้องเกียรติคำรามลั่นด้วยความคลุ้มคลั่ง ใบหน้าที่เคยหยิ่งยفบ บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด เขารู้ดีว่าหลักฐานเหล่านี้คือเครื่องประหารชีวิตที่สามารถส่งเขาไปนอนในเรือนจำได้ตลอดชีวิต รินทร์ยืนกอดอกนิ่งอยู่ริมหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ มองลงไปยังเบื้องล่างที่การจราจรยังคงดำเนินไปอย่างปกติ แสงไฟนีออนของเมืองหลวงสะท้อนลงบนดวงตาที่เยือกเย็นและไร้ก้นบึ้ง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มของนักล่าผู้ถือไพ่เหนือกว่าในทุกประตู มินตราเดินเข้ามาเงียบๆ จากด้านหลัง เธอยื่นแก้วกาแฟอุ่นๆ ให้พร้อมกับส่งรอยยิ้มอ่อนโยนที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจ มือเรียวเล็กเอื้อมไปสัมผัสแขนของเขาเบาๆ เพื่อถ่าย 1 ทอดความอบอุ่น "ทุกอย่างเป็นไปตามที่คุณรินทร์วางแผนไว้ทั้งหมดแล้วสินะคะ... อ้ะ... ครับ" เธอมองหน้าเขาด้วยความเขินอายเล็กน้อยที่เผลอใช้คำติดปาก ผิดสัญญากับน้ำเสียงสุภาพที่ตกลงกันไว้ รินทร์หันกลับมามองหญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจ แววตาที่แข็งกร้าวและเย็นชาเมื่อครู่พลันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนอย่างลึกซึ้ง เขารับแก้วกาแฟมาวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะโอบกอดเอวบางของเธอเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม "ขอบคุณที่เชื่อใจผมมาตลอดนะมินตรา วันเวลาที่ลำบากด้วยกัน มันหมดลงแล้ว ต่อจากนี้ไป จะไม่มีใครหน้าไหนกล้าแตะต้องเธออีก" เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของก้องเกียรติดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาคว้ามันขึ้นมารับด้วยมือที่สั่นเทา ปลายสายคือเสียงตวาดด้วยความเกรี้ยวกราดของผู้เป็นพ่อ—ประธานใหญ่แห่งก้องเกียรติกรุ๊ป "แกไปทำความฉิบหายอะไรไว้! หุ้นของเราดิ่งลงเหวไปสามสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว! คณะกรรมการบริษัทกำลังเรียกประชุมด่วนเพื่อปลดแกออกจากตำแหน่ง!" "พ่อครับ! ฟังผมก่อน มันต้องเป็นฝีมือไอ้รินทร์! มัน... มันแกล้งผม!" ก้องเกียรติแผดเสียงตอบกลับด้วยความสิ้นหวัง น้ำตาแห่งความคับแค้นเริ่มคลอเบ้า "แกยังจะมีหน้ามาโทษคนอื่นอีกเหรอ! ตำรวจ ปปง. และกรมสรรพากร กำลังเคลื่อนกำลังพลมาที่บริษัทแล้ว! เตรียมตัวติดคุกหัวโตได้เลยไอ้ลูกไม่รักดี!" ตู๊ด... ตู๊ด... สายถูกตัด ก้องเกียรติเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นพรมราคาแพง โลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้าในชั่วพริบตา อำนาจ เงินตรา และชื่อเสียงที่เคยภาคภูมิใจ มลายหายสิ้นราวกับภาพลวงตา เขานึกย้อนไปถึงวันที่เคยเหยียดยามรินทร์และมินตราอย่างสนุกสนาน ภาพเหล่านั้นย้อนกลับมาตบหน้าเขาอย่างเจ็บแสบในวินาทีนี้เอง ทว่า เกมการแก้แค้นยังไม่จบลงเพียงเท่านี้ หน้าจอคอมพิวเตอร์ทั่วทั้งตึกสำนักงานใหญ่ของก้องเกียรติกรุ๊ปเปลี่ยนข้อความอีกครั้ง คราวนี้เป็นตัวเลขยอดหนี้มหาศาลที่ถูกโอนเข้าสู่ระบบบัญชีกลาง พร้อมกับข้อความประกาศิตจากผู้ถือครองระบบเปย์เงินร้อยล้าน *“ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลก้องเกียรติ ถูกอายัดและซื้อต่อโดยผู้ถือหุ้นรายใหม่เรียบร้อยแล้ว”* รินทร์หยิบบัตรเครดิตโลหะสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดวงเงินขึ้นมาควงเล่นในมืออย่างใจเย็น สายตาทอดมองไปยังภาพเหตุการณ์ความวุ่นวายเบื้องล่างผ่านกระจกใส เขากดโทรศัพท์ออกไปยังหมายเลขหนึ่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "จัดการขั้นเด็ดขาดได้เลย... ผมให้เวลาพวกมันเก็บกระเป๋าอีกแค่ห้านาทีเท่านั้น" ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์หลายลำก็บินแหวกกลุ่มเมฆลงมาจอดสนิทบนลานดาดฟ้าตึกสูงตระหง่าน พร้อมกับร่างของชายชุดดำนับสิบคนที่ก้าวลงมาด้วยท่าทีคุกคาม และเป้าหมายของพวกเขาก็คือการเข้ามาล้อมกรอบก้องเกียรติเพื่อรับบทลงโทษขั้นสุดท้ายจากเงาฮันเตอร์ผู้ไม่เคยปรานีใคร (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานชิ้นนี้ด้วยความอินอย่างสุดซึ้งครับ)