แผนสุดท้ายของตระกูลใหญ่

เสียงเอกสารหนังจระเข้ราคาแพงกระทบลงบนโต๊ะไม้สักทองดัง *ปึก* ตามด้วยกลิ่นอายของอำนาจและเงินตราที่จงใจแผ่ขยายเพื่อกดดันให้ผู้เยาว์กว่าต้องสยบยอม "แกคิดว่าเงินไม่กี่พันล้านที่ได้มาจากตลาดหุ้นเมื่อสัปดาห์ก่อน จะซื้อความถูกต้องในประเทศนี้ได้ทั้งหมดอย่างนั้นรึ รินทร์?" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังของ "เจ้าสัวบูรพา" ผู้นำตระกูลใหญ่แห่งวงการอุตสาหกรรมประเทศ ดังขึ้นท่ามกลางห้องประชุมลับบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า รอบตัวเขาเต็มไปด้วยทนายความมือหนึ่งเจ็ดคนและกองเอกสารคดีความนับสิบฉบับที่พร้อมจะบดขยี้ชีวิตของชายหนุ่มให้แหลกคามือในชั่วข้ามคืน รินทร์ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิทไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขานั่งไขว่ห้าง ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำบรรยากาศจนทนายความฝั่งตรงข้ามเริ่มเหงื่อตก นัยน์ตาคมกริบมองกระเป๋าเอกสารเปื้อนเลือดที่ยังคงวางอยู่บนพื้น ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับชายชราผู้กุมอิทธิพลมืดครึ่งค่อนประเทศด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "กฎหมายหรือครับ... ท่านเจ้าสัว" รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจผู้ฟัง "ท่านกำลังใช้ช่องโหว่ทางกฎหมายที่พวกท่านร่วมกันร่างขึ้นมาเพื่อสูบเลือดเนื้อประชาชน มาใช้ปิดปากผมสินะครับ น่าเสียดายจริงๆ ที่ท่านประเมินคู่ต่อสู้ต่ำเกินไปอีกครั้ง" "สามหาว!" ทนายความมือหนึ่งของตระกูลตบโต๊ะลุกขึ้นชี้หน้า "นี่คือหมายศาลสั่งอายัดทรัพย์สินทั้งหมดของแก ข้อหาฉ้อโกงประชาชนและฟอกเงิน! ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงนี้ บริษัทลูกทุกแห่งของแกจะถูกยึด และแกจะต้องไปนอนในคุกมืดอย่างไร้แผ่นดินกลบหน้า!" มินตรา ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างรินทร์มาตลอด ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอเอื้อมมือไปสัมผัสข้อมือของรินทร์เบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความเชื่อมั่นที่เธอมีให้เขาเสมอมาตั้งแต่สมัยที่พวกเขายังกัดก้อนเกลือกินด้วยกัน รินทร์หันไปสบตากับหญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจ รอยยิ้มที่อ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับเหล่าขุนนางเฒ่าผู้กระหายอำนาจอีกครั้ง "พวกท่านรู้ไหมครับว่าทำไม... คนที่ถือไพ่เหนือกว่าอย่างผม ถึงยังนั่งฟังพวกท่านเห่าหอนอยู่ตรงนี้" รินทร์ลุกขึ้นยืนช้าๆ แรงกดดันระดับราชาพุ่งทะยานออกจากร่างจนอุณหภูมิในห้องประชุมลดฮวบลงทันที "ก็เพราะผมอยากให้พวกท่านได้ลิ้มรสชาติของความหวัง... ก่อนที่ผมจะเหยียบย่ำมันให้แหลکคาเท้ายังไงล่ะครับ" นิ้วเรียวยาวกดปุ่มสปีกเกอร์โฟนบนโต๊ะทำงานกลางห้อง เสียงระบบปัญญาประดิษฐ์อันเป็นความลับสูงสุดดังขึ้นก้องห้องประชุม [ ตรวจพบคำสั่งฉุกเฉินระดับโอเมก้า: เริ่มต้นกระบวนการล้างบางทางการเงิน ] [ ทำการแฮกและเข้าซื้อหุ้น 51% ของกลุ่มบริษัทบูรพาโฮลดิ้งส์เสร็จสิ้น ] [ บัญชีธนาคารส่วนตัวของตระกูลบูรพาทั้งหมดถูกอายัดโดยระบบนานาชาติ เนื่องจากพบหลักฐานการหนีภาษีและคดีอาขญากรรมข้ามชาติ ] ใบหน้าของเจ้าสัวบูรพาเปลี่ยนจากสีแดงก่ำด้วยความโกรธ กลายเป็นซีดเผือดขาวราวกับกระดาษ สีหน้าของทนายความทั้งเจ็ดคนหลุดลุ่ย มือที่ถือเอกสารสั่นเทาจนกระดาษร่วงหล่นกระจายเต็มพื้น "เป็น... เป็นไปไม่ได้! สมบัติและอำนาจของตระกูลเราสะสมมาสามชั่วคน! แกเป็นแค่ไอ้เด็กไร้หัวนอนปลายเท้า จะเอาเงินที่ไหนมาซื้อหุ้นทั้งหมดในเวลาไม่ถึงสิบวินาที!" เจ้าสัวผู้ยิ่งใหญ่แผดเสียงตะโกนอย่างคนเสียสติ ทรุดฮวบลงนั่งกับเก้าอี้ด้วยความสิ้นหวัง รินทร์ก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน ก้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงกระชากวิญญาณที่ทำให้ชายชราต้องสั่นสะท้านไปถึงกระดูกดำ "เพราะโลกใบนี้... มันหมุนด้วยเงินครับท่านเจ้าสัว... และตอนนี้ ผมคือคนกุมแกนกลางของโลกใบนั้น" ทว่า ในวินาทีที่ชัยชนะกำลังจะสมบูรณ์แบบ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็พลันดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกระฟ้า หน้าจอคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องในห้องดับวูบลงพร้อมกัน ก่อนจะปรากฏสัญลักษณ์รูป "กางเขนสีเลือด" ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ขององค์กรลับระดับโลกที่แม้แต่ระบบของรินทร์ก็ยังไม่เคยเจาะข้อมูลถึง ประตูห้องประชุมถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายในชุดสูทสีขาวสนิทผู้สวมหน้ากากอนามัยครึ่งซีก รอยยิ้มปริศนาปรากฏขึ้นภายใต้หน้ากากนั้น ก่อนที่เขาจะโยนแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทลงบนโต๊ะตรงหน้ารินทร์ "ยินดีด้วยนะคุณรินทร์ ที่จัดการพวกสุนัขรับใช้ได้สำเร็จ..." เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากขุมนรกดังขึ้น "แต่คุณลืมไปหรือเปล่า... ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังตระกูลนี้จริงๆ คือใคร?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในเส้นทางแห่งอำนาจและการล้างแค้นนี้ร่วมกันครับ -- เงาฮันเตอร์ไร้เงา