จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร

"ยอดเงินในบัญชีของคุณ... เกินกว่าขีดจำกัดการแสดงผลของระบบธนาคารแห่งชาติแล้วครับ ท่านประธานรินทร์" เสียงของกรรมการผู้จัดการใหญ่ธนาคารกลางสั่นเทาจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย ปลายนิ้วที่ถือแท็บเล็ตแสดงผลยอดทรัพย์สินสั่นระริกราวกับต้องกระแสไฟฟ้านับพันโวลต์ ในห้องประชุมใหญ่ของสมาคมฮันเตอร์นานาชาติ บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจที่ติดขัดของเหล่ามหาเศรษฐีและฮันเตอร์ระดับ S-Rank ที่เคยเหยียดหยามรินทร์ในอดีต สายตาทุกคู่ต่างจ้องมองไปยังชายหนุ่มผู้นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท รินทร์ไม่ได้แสดงสีตื่นตระหนกหรือยินดีแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบดั่งพญานอินทร์กวาดมองเอกสารสิทธิ์ครอบครองหุ้นร้อยละ 85 ของกลุ่มอุตสาหกรรมก้องเกียรติกรุ๊ป ที่ตอนนี้ถูกโอนกรรมสิทธิ์มาเป็นของเขาอย่างไร้เงื่อนไข "แค่นี้... ยังน้อยเกินไปสำหรับการซื้อความพินาศของพวกสวะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนก้องเกียรติที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นพรมราคาแพงถึงกับตัวสั่นเทา อดีตคุณชายผู้เคยหยิ่งทะนงและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของรินทร์ในวันเก่า บัดนี้เนื้อตัวมอมแมม เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขานึกย้อนไปถึงวันที่เคยหัวเราะเยาะรินทร์ที่ไม่มีแม้แต่เงินซื้อข้าวสารกิน "รินทร์... ท่านรินทร์ โปรดเมตตาผมด้วย!" ก้องเกียรติพุ่งเข้ามาหมายจะกราบเท้า แต่ถูกบอดี้การ์ดระดับปรมาจารย์สองคนกดไหล่เอาไว้ด้วยแรงมหาศาลจนต้องซบหน้าลงกับพื้น "บริษัทของพ่อผม... ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเรา... ยกให้คุณหมดแล้ว! ได้โปรด... ไว้ชีวิตผมด้วยเถอะ!" รินทร์ปรายตามองอดีตคู่ปรับราวกับมองเศษฝุ่นใต้รองเท้า เขาไม่แม้แต่จะขยับตัวหนี ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะช้าๆ ทว่าบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนในห้อง "ตอนที่แกสั่งคนรุมทำร้ายมินตราจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด... แกเคยคิดถึงคำว่าเมตตาบ้างไหม ก้องเกียรติ?" เสียงนั้นเย็นยะเยือกจนอุณหภูมิในห้องประชุมลดฮวบทันที มินตรา หญิงสาวผู้ยืนเคียงข้างรินทร์มาตลอด ยื่นมือเรียวบางมาแตะที่บ่าของชายหนุ่มแผ่วเบา ดวงตากลมโตคู่นั้นมองเขาด้วยความรักและความห่วงใยที่มั่นคง ไม่ว่าในยามที่รินทร์เป็นเพียงคนจนก้นบึ้งของสังคม หรือในวันที่เขากลายเป็นผู้กุมชะตากรรมของคนทั้งประเทศ เธอก็ยังคงเป็นรอยยิ้มเดียวที่เยียวยาร่างกายและจิตใจที่แหลกสลายของเขา รินทร์หันไปสบตากับเธอ แววตาที่แข็งกร้าวและเย็นชาเมื่อครู่พลันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลุ่มลึกอย่างน่าประหลาด เขายกมือขึ้นกุมมือเรียวนั้นไว้แน่น ราวกับจะบอกว่า 'ทุกอย่างจบลงแล้ว' ในวินาทีนั้นเอง ประธานคณะกรรมการสมาคมฮันเตอร์โลก ซึ่งเดินทางมาด้วยตนเองเป็นกรณีพิเศษ ได้ก้าวเดินมาหยุดตรงหน้ารินทร์ พร้อมกับถือกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทที่ประดับด้วยตราสัญลักษณ์ทองคำบริสุทธิ์ "ในนามของสมาคมฮันเตอร์นานาชาติและสภาการเงินโลก..." ประธานชรากล่าวด้วยน้ำเสียงกึกก้องและเปี่ยมด้วยความเคารพสูงสุด "เราขอประกาศให้อย่างเป็นทางการ ณ วินาทีนี้... ท่านรินทร์ คือผู้ครอบครองฉายา **'ราชาฮันเตอร์แห่งการเงิน'** บุคคลผู้มีอำนาจชี้เป็นชี้ตายเศรษฐกิจและวงการฮันเตอร์ทั่วโลกแต่เพียงผู้เดียว!" สิ้นเสียงประกาศ เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหวจากบรรดาผู้นำประเทศและมหาเศรษฐีที่ต่างลุกขึ้นยืนโค้งคำนับให้รินทร์ เพื่อแสดงความสยบยอมต่ออำนาจอันไร้ขีดจำกัดของระบบเปย์เงินร้อยล้านที่ไร้เทียมทาน รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รัศมีอำนาจแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนทุกคนต้องก้มหน้าหลบสายตา เขาโอบกอดเอวมินตราไว้แนบกาย ปรารถนาจะพาเธอเดินออกไปจากสถานที่น่าเบื่อหน่ายแห่งนี้เพื่อเริ่มต้นชีวิตบทใหม่ที่ไม่มีใครหน้าไหนอาจหาญมาแตะต้องเธอได้อีก ทว่า... ในจังหวะที่รินทร์กำลังจะก้าวเท้าหันหลังให้ ประตูห้องประชุมบานมหึมาก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือปริศนา! ร่างของชายชราในชุดสูทโบราณสีเทาเข้ม ผู้มีดวงตาคมปลาบดั่งเหยี่ยวและรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้า ก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายอันตรายที่เหนือกว่าฮันเตอร์ระดับ S-Rank ทุกคนในที่นี้รวมกัน ด้านหลังของเขาคือฝูงโดรนรบติดอาวุธนิวเคลียร์ขนาดย่อมที่ลอยนิ่งอยู่เต็มท้องฟ้าเหนือตึกระฟ้า "ยินดีด้วยนะ... หลานชายผู้ร่ำรวย" ชายชราแย้มรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม พลางโยนกระเป๋าเอกสารเปื้อนเลือดลงแทบเท้าของรินทร์ "แต่แกคิดจริงๆ หรือว่า... สมบัติที่แกแย่งชิงมา จะเป็นของแกไปได้ตลอดชีวิต?" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของราชาฮันเตอร์ผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อโชคชะตาครับ