เงินสดฟาดฟันกฎเกณฑ์

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึกบนโต๊ะไม้สักทองดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของศาลพาณิชย์กลาง บรรยากาศภายในห้องอัดแน่นไปด้วยความกดดันและความเย่อหยิ่งของฝ่ายตรงข้าม ก้องเกียรติ นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เคลือบไว้ด้วยความมั่นใจเกินร้อย เขากวาดสายตามองมาที่รินทร์และมินตราด้วยแววตาของนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม "ฟ้องล้มละลาย? เรียกค่าเสียหายร้อยล้าน? นายคิดว่าตัวเองเป็นใครวะไอ้รินทร์?" ก้องเกียรติแค่นหัวเราะออกมาเสียงดัง พลางส่ายหัวด้วยความเวทนา "จำได้ไหมว่าตอนที่แกแบกหน้าไปกู้เงินสหกรณ์มาเปิดร้านแล้วเจ๊ง แกกราบตีนฉันยังไง? สันดานยากจนมันก็ฝังรากลึกในDNAสินะ ถึงได้กล้าเอาไข่ไปกระทบหิน คิดจะฟ้องตระกูลอภิวัฒน์วงษ์เหรอ? ฝันไปเถอะ!" ทนายความส่วนตัวของก้องเกียรติ ซึ่งเป็นมือหนึ่งที่มีค่าตัวชั่วโมงละหลายแสนบาท ยิ้มรับลูกอย่างรู้จังหวะ เขาขยับแว่นตากรอบทองก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงด้วยความดูถูกเหยียดหยาม "เรียนท่านผู้พิพากษาครับ ทางเรามีเอกสารสิทธิ์และพยานหลักฐานครบถ้วนที่แสดงให้เห็นว่าจำเลยไม่มีปัญญาชำระหนี้สินก้อนนี้ และสินทรัพย์ทั้งหมดของจำเลยในปัจจุบันถูกอายัดไว้ภายใต้คำสั่งศาลเรียบร้อยแล้วครับ การต่อสู้คดีนี้จึงเป็นเพียงการถ่วงเวลาที่ไร้สาระเท่านั้นครับ" มินตราที่นั่งอยู่ข้างกายรินทร์ เม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวเล็กของเธอกำชายเสื้อของชายหนุ่มไว้จนยับยู่ยี่ แม้ความกลัวจะเกาะกินจิตใจ แต่ดวงตาคู่สวยที่มองรasทร์กลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและความเชื่อมั่น เธอไม่เคยเสียใจเลยที่เลือกยืนเคียงข้างผู้ชายคนนี้ แม้ในวันที่โลกทั้งใบพยายามจะเหยียบย่ำพวกเขาก็ตาม รินทร์ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก สายตาคู่คมกวาดมองกลุ่มทนายความแถวหน้าของประเทศที่นั่งฝั่งตรงข้ามด้วยความรู้สึกสมเพช เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นบนปกเสื้อสูทสากลตัดเย็บพิเศษอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ก้องกังวานไปทั่วห้อง "เงินซื้อความยุติธรรมไม่ได้... นั่นคือคำพูดที่คนจนใช้ปลอบใจตัวเองเวลาพ่ายแพ้ครับ" รินทร์เว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดกระดุมเสื้อสูทออกหนึ่งเม็ดแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "แต่สำหรับผม... เงินไม่ได้แค่ซื้อความยุติธรรม แต่มันซื้อ 'กฎหมาย' ทั้งฉลบมาเขียนใหม่ได้ตามใจชอบต่างหาก" ก้องเกียรติขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกไม่สบอารมณ์กับท่าทีที่เหนือกว่าของอีกฝ่าย "ปากดีไอ้จนตรอก! แค่ค่าทนายมาสู้กับฉัน แกเอาปัญญาที่ไหนมาจ่ายวะ?" ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องประชุมขนาดใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูททักซิโดสั่งตัดเข้ารูปเดินนำหน้ากลุ่มคนในชุดสูทสีดำสนิทกว่าสิบชีวิตเข้ามาด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและทรงพลัง กลิ่นอายของอำนาจและอิทธิพลระดับโลกแผ่ซ่านจนทำให้บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบทันที ทนายความมือหนึ่งของก้องเกียรติถึงกับหน้าถอดสี เมื่อเงยหน้าขึ้นมองบุคคลที่ก้าวเข้ามาอย่างเต็มตา เขาลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว ปากอ้าค้างด้วยความตื่นตะลึงจนแทบหลุดอุทาน "น...นั่นมัน... ศาสตราจารย์พิเศษ ดร. โรเบิร์ต แวน ไดค์?" ทนายฝั่งก้องเกียรติพึมพำชื่อนี้ออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ชายชราชาติตะวันตกผู้เป็นตำนานแห่งศาลโลก ผู้ที่ไม่เคยรับทำคดีให้ใครนอกจากมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลกและองค์กรระดับชาติเท่านั้น! ดร.โรเบิร์ต เดินตรงดิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะของรินทร์ เขาก้มศีรษะทำความเคารพอย่างนอบน้อมระดับเก้าสิบองศา สร้างความตกตะลึงให้แก่ทุกคนในห้องจนแทบหยุดหายใจ "ท่านรินทร์ครับ ทีมทนายความระดับท็อปเทนของโลกจากสำนักงานกฎหมาย แวน ไดค์ แอนด์ พาร์ทเนอร์ส มาถึงและพร้อมปฏิบัติงานตามบัญชาของท่านเรียบร้อยแล้วครับ" เสียงทุ้มกังวานของทนายระดับโลกเอ่ยขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ รินทร์พยักหน้ารับเบาๆ "ดีมาก... เริ่มจากฉีกคำฟ้องปลอมๆ ของพวกสุนัขรับจ้างนี่ทิ้งซะ แล้วยื่นฟ้องกลับข้อหาสมรู้ร่วมคิดกันฉ้อฉลและพยายามฮุบกิจการโดยมิชอบ เรียกค่าเสียหายไปหนึ่งหมื่นล้านบาท... เป็นเงินสดเท่านั้น" ก้องเกียรติหน้าซีดเผือด สีหน้าที่เคยหยิ่งผยองแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เขารีบหันไปมองทนายของตัวเองเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ทนายคนนั้นกลับสั่นเทาจนทำเอกสารหลุดมือร่วงหล่นเต็มพื้น "เป็นไปไม่ได้! แกเอาเงินมาจากไหนวะไอ้รินทร์! แกมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ข้างถนน!" ก้องเกียรติแผדเสียงตะโกนออกมาด้วยความสติหลุด ชี้หน้าจอมันด้วยมือที่สั่นระริก รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รัศมีกดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจากร่างของชายหนุ่มจนก้องเกียรติถึงกับผงถอยหลัง ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ศัตรูทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง "โลกมันเปลี่ยนไปแล้วก้องเกียรติ..." รินทร์โน้มตัวลงกระซิบข้างหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกถึงกระดูกดำ "คนที่ไม่มีเงิน... ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหายใจร่วมห้องกับฉันด้วยซ้ำ... และตอนนี้ ฉันกำลังจะทำให้ตระกูลอภิวัฒน์วงษ์ของนาย... กลายเป็นขอทานข้างถนนอย่างแท้จริง" มินตรายืนขึ้นเคียงข้างรินทร์ เธอส่งยิ้มอ่อนโยนแต่อบอุ่นให้ชายหนุ่ม มือเรียวเอื้อมไปกุมมือหนาของรินทร์ไว้แน่น เป็นการตอกย้ำว่าไม่ว่าโลกจะเปลี่ยนไปอย่างไร เธอจะยังคงเป็นบ้านหลังเดียวที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเขาเสมอ รินทร์หันมาสบตากับหญิงสาว แววตาที่เคยเย็นชาและดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลึกซึ้งในเสี้ยววินาที เขากุมมือเธอกลับแน่นขึ้นก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับความโกลาหลตรงหน้าอีกครั้ง ทนายความระดับโลกเริ่มหยิบเอกสารกองโตขึ้นมาวาง พร้อมกับพนักงานธนาคารระดับสูงที่ก้าวเข้ามาพร้อมเครื่องรูดบัตรสีดำสนิททำจากไทเทเนียมฝังเพชร ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของบัญชีลับระดับวีไอพีสูงสุดที่ทั่วโลกมีเพียงใบเดียว "เชิญครับนายท่าน... รูดครั้งนี้ จะเป็นการปิดฉากทรัพย์สินทั้งหมดของเครืออภิวัฒน์วงษ์อย่างสมบูรณ์แบบครับ" รินทร์รับบัตรสีดำใบนั้นมาถือไว้ในมือ รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่เขากำลังจะแตะบัตรลงบนเครื่องอ่าน เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อของก้องเกียรติก็แผดเสียงกรีดร้องดังสนั่นขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ก้องเกียรติมือสั่นเทาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับด้วยความหวาดผวา ปลายสายคือเสียงตะโกนกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนกของบิดาผู้เป็นประธานบริษัท "ไอ้ก้อง! รีบกลับมาบ้านด่วน! ตอนนี้บัญชีธนาคารทั้งหมดของบริษัทถูกอายัดโดยคำสั่งศาลฉุกเฉิน และ... และหุ้นร้อยเปอร์เซ็นต์ของเรา ถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงพอร์ตในเวลาไม่ถึงสามวินาทีโดยนักลงทุนปริศนา... เรา... เราล้มละลายแล้ว!" โทรศัพท์มือถือร่วงหล่นจากมือของก้องเกียรติกระแทกพื้นแตกกระจาย ดวงตาของเขาเบิกโพงกว้าง ร่างกายทรุดฮวบคุกเข่าลงแทบเท้าของรินทร์ทันทีอย่างคนหมดสภาพ รินทร์มองดูเศษซากความมั่น ั่นใจของศัตรูที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างด้วยสายตาเรียบเฉย ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะกดบัตรไทเทเนียมสีดำลงบนเครื่องรูดบัตร พร้อมกับเสียงสัญญาณอนุมัติวงเงินที่ดังขึ้นก้องกังวาน... *ติ๊ด!* — ไฟสีเขียวสว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความบนหน้าจอที่ระบุยอดเงินโอนสำเร็จ: **[10,000,000,000 THB - APPROVED]** --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — *เงาฮันเตอร์ไร้เงา*