รุ่งอรุณแห่งยุคสมัยใหม่

เสียงกราวของส้นรองเท้าหนังราคาแพงที่กระทบกับพื้นหินอ่อนนำเข้าจากอิตาลี ดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วโถงต้อนรับชั้นบนสุดของตึกระฟ้า ทว่ามันไม่ได้สร้างความตื่นตระหนกให้แก่รินทร์แม้แต่น้อย ชายหนุ่มเพียงแค่ปรายตามองเงาร่างที่ค่อยๆ ก้าวพ้นขอบประตูลิฟต์วีไอพีออกมา ใบหน้าคมคายฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น ดวงตาคู่คมพินิจพิเคราะห์ผู้มาเยือนอย่างใจเย็น ราวกับสิงโตกำลังมองดูแมวป่าตัวจ้อยที่หลงเข้ามาในอาณาจักรของมันเอง "ไม่นึกเลยนะครับว่า คนที่เคยประกาศกร้าวต่อหน้าผู้คนนับร้อยว่าชีวิตนี้ผมไม่มีวันเงยหน้าอ้าปากได้ จะดั้นด้นมาไกลถึง ‘เขตปกครองพิเศษรินทร์’ แห่งนี้ด้วยตัวเอง" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอื้อiนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ก้องเกียรติในชุดสูทแบรนด์เนมยับยู่ยี่เล็กน้อย ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาหยิ่งผยองบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้นและตื่นตระหนก เม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผม แม้เขาจะพยายามรักษาฟอร์มของทายาทมหาเศรษฐีตระกูลดังไว้เพียงใด แต่ร่องรอยความพ่ายแพ้ทางจิตวิทยาก็ฟ้องชัดเจนผ่านนัยน์ตาที่สั่นระริก ด้านหลังของก้องเกียรติ บอดี้การ์ดมือฉกาจนับสิบชีวิตถูกตรึงไว้ด้วยปลายกระบอกปืนไรซิ่งและพลังงานกดดันจากระบบที่รินทร์ปลดปล่อยออกมา แค่เพียงก้าวเดียวที่ล้ำเส้นเข้ามา แรงโน้มถ่วงรอบตัวพวกมันก็เพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่าจนต้องทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้ทางสู้ "รินทร์... แก... แกทำได้อย่างไร?" ก้องเกียรติกัดฟันกรอด เสียงลอดไรฟันเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ "เมืองทั้งเมือง... เทคโนโลยีระดับท็อปของโลก... ทุนสำรองนับแสนล้าน... คนอย่างแกมันเป็นแค่ไอ้จนตรอก! มันเป็นไปไม่ได้ที่แกจะสร้างอาณาจักรนี้ขึ้นมาภายในเวลาไม่ถึงปี!" มินตรา ซึ่งยืนเคียงข้างรินทร์ในชุดราตรีสีขาวบริสุทธิ์ ขยับตัวเข้ามาใกล้ชายหนุ่มเล็กน้อย มือเรียวบางเอื้อมไปกุมมือหนาของรินทร์ไว้แน่นสัมผัสอันอบอุ่นนี้คือเครื่องยืนยันว่าทุกสิ่งที่พวกเขาเผชิญร่วมกันมา ไม่ใช่ความฝัน หญิงสาวมองอดีตคุณชายผู้เคยเหยียบย่ำพวกเขาด้วยสายตาที่สงบนิ่ง ไร้ซึ่งความเคียดแค้น แต่มันเต็มไปด้วยความเวทนาอย่างถึงที่สุด "โลกใบเดิมที่นายรู้จัก มันพังทลายไปตั้งแต่วินาทีที่นายเลือกจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคนอื่นแล้วล่ะครับ ก้องเกียรติ" มินตราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังพอที่จะทำให้ก้องเกียรติสะอึกจนพูดไม่ออก รินทร์ยกมือขึ้นโอบเอวบางของมินตราเข้ามาแนบชิด สายตาคมกราบกรานมองผู้มาเยือนด้วยความเย้ยหยัน ระบบเปย์เงินมหาศาลในหัวของเขาส่งเสียงแจ้งเตือนความสำเร็จดังระรัว เงินทุนสำรองในบัญชีดำพุ่งทะยานแตะขีด 300,000 ล้านบาทในเช้าวันนี้พอดี ซึ่งเป็นฤกษ์งามยามดีในการเปิดตัว "นิว-รินทร์ ซิตี้" มหานครอัจฉริยะที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อประกาศศักดาความยิ่งใหญ่ "เชิญมองดูให้เต็มตานะครับ" รินทร์ผายมือไปยังกระจกใสบานยักษ์ที่ทอดยาวจรดเพดาน เบื้องล่างคือมหานครลอยฟ้าที่สว่างไสวด้วยแสงนีออนและนวัตกรรมพลังงานสะอาด ผู้คนนับแสนกำลังเดินขบวนเฉลิมฉลองรุ่งอรุณแห่งยุคสมัยใหม่ ยุคที่อำนาจเงินตราและความดีงามหลอมรวมเป็นหนึ่งภายใต้การนำของเขา "แกคิดว่าจะชนะฉันงั้นเหรอ?" ก้องเกียรติหัวroออกมาราวกับคนเสียสติ เขาสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างรวดเร็ว "ถ้าฉันไม่ได้... แกก็ต้องไม่ได้เหมือนกัน!" พรึบ! วัตถุสีดำสนิทถูกดึงออกมา มันคือรีโมทควบคุมระบบทำลายล้างฉุกเฉินที่เชื่อมต่อกับระเบิดแรงดันสูงซึ่งถูกฝังไว้ตามฐานรากของตึกทั่วทั้งเมือง ทว่า... ก่อนที่นิ้วเรียวจะได้กดลงบนปุ่มสีแดง ร่างของก้องเกียรติกลับแข็งค้างราวกับถูกสาป หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานดีดขึ้นตรงหน้าก้องเกียรติทันที พร้อมข้อความตัวโต: [SYSTEM OVERRIDE: ACCESS DENIED] ตามด้วยเสียงแจ้งเตือนสังเคราะห์ที่ดังสะท้อนในโสตประสาทของทุกคน [ตรวจพบความพยายามละเมิดความปลอดภัย... ทำการล็อกระบบเป้าหมายทั้งหมด... ดึงข้อมูลทรัพย์สินและอำนาจทางกฎหมายของตระกูลก้องเกียรติเข้าสู่บัญชีกลางของ 'รินทร์' เรียบร้อย 100%] ก้องเกียรติเบิกตากว้างจนแทบถล่น ลมหายใจสะดุดกึก เขาทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง เมื่อโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าแผดเสียงร้องเตือนรัวๆ ข้อความจากธนาคารและตลาดหุ้นส่งตรงเข้ามาพร้อมกัน—ตระกูลของเขาล้มละลาย ถูกยึดทรัพย์ และถูกถอดถอนสิทธิ์ทุกอย่างภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที "เป็นไปไม่ได้..." ก้องเกียรติพึมพำ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด หยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวังไหลรินอาบแก้ม "ฉัน... ฉันกลายเป็นขอทานแล้ว..." รินทร์ก้าวเข้าไปยืนค้ำหัวอดีตศัตรูผู้ยิ่งใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบไร้ความรู้สึก เขาก้มลงมองคนที่เคยเหยียบย่ำตนด้วยสายตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก "ในโลกใบนี้ เงินซื้อไม่ได้ทุกอย่าง... แต่เงินของผม สามารถซื้อ ‘ชีวิตใหม่’ และ ‘จุดจบ’ ของคุณได้ในคราวเดียวกันครับ" รินทร์หันหลังกลับ สลัดความสนใจจากเศษสวะเบื้องหลังอย่างไร้เยื่อใย เขากอดกระชับเอวมินตราเตรียมก้าวออกสู่ระเบียงกระจกเพื่อกล่าวสุนทรพจน์เปิดเมืองอย่างเป็นทางการต่อหน้าฝูงชนนับแสนที่รอคอย ทว่า ในวินาทีที่เสียงปรบมือและเสียงไชโยโห่ร้องกำลังจะดังกระหึ่มขึ้นทั่วทั้งทิศ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตสีเหลืองนวลก็ดังแทรกขึ้นมาจากระบบเน็ตเวิร์กส่วนตัวของตึก หน้าจอโฮโลแกรมหลักของห้องทำงานกระพริบวาบเป็นรหัสลับที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของรินทร์ต้องชะงักงันลงทันที [แจ้งเตือนด่วนจากระบบแม่ข่าย: ตรวจพบการเข้าถึงรหัสผ่านระดับสูงสุด... จากบุคคลที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน] รินทร์หรี่ตาลงคมกริบ หัวใจกระตุกวูบเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ขณะที่ประตูลิฟต์ลับอีกตัวที่เชื่อมตรงจากชั้นใต้ดินลึกที่สุด ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เงาฮันเตอร์ไร้เงา" เสมอมานะครับ