ความรักที่พิสูจน์ด้วยทุกอย่างที่มี

เสียงปรบมือเยาะเย้ยจากกลุ่มผู้บริหารระดับสูงของตระกูลใหญ่ยังคงก้องกังวานอยู่ในห้องประชุมวีไอพี ทว่ารินทร์ไม่ได้สนใจเศษสวะที่กำลังส่งเสียงเห่าหอนเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบทอประกายความอบอุ่นล้ำลึกยามทอดมองหญิงสาวผู้เดียวที่นั่งอยู่เคียงข้างเขาตลอดกาล มินตรากำลังก้มหน้ามองมือเรียวของตัวเองที่วางประสานกันบนตัก ไหล่บางสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวต่อคำขู่เมื่อครู่จากพวกมัน แต่เป็นเพราะความตื้นตันใจที่อัดแน่นจนล้นปรี่ เธอคือคนที่กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิตร่วมกับเขาในห้องเช่ารูหนูเมื่อหลายปีก่อน เธอคือคนที่กุมมือเขาในวันที่บัญชีธนาคารเหลือเงินไม่ถึงสิบบาท และในวันนี้... วันที่โลกทั้งใบพยายามจะคุกเข่าต่อหน้ารินทร์ เขากลับเลือกที่จะหันหลังให้ความยิ่งใหญ่ทั้งหมด เพื่อพิสูจน์ความจริงใจที่มีต่อเธอ "มองหน้าผมสครับ มินตรา" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันในห้องประชุมที่เต็มไปด้วยแรงกดดัน รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สูทสีดำสั่งตัดพิเศษรับกับเรือนร่างสง่างามสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ เขากวาดสายตามองหน้าบรรดาศัตรูที่เคยเหยียบย่ำเขาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้ามินตรา เสียงลมหายใจของทุกคนในห้องสะดุดกึก ก้องเกียรติที่ยืนกัดฟันกรอดอยู่มุมห้องถึงกับเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา ตัวตนระดับมหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมตลาดการเงินและเหล่าฮันเตอร์ระดับสูง กำลังคุกเข่า... ไม่ใช่เพื่อต่อรองอำนาจ แต่เพื่อผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง รินทร์ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน หยิบกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทที่ทำจากหนังแท้ ออกมาเปิดช้าๆ ประกายแสงระยิบระยับนับพันเฉดสีพุ่งทะยานออกมาจากกล่องใบนั้นทันที มันไม่ใช่เพชรธรรมดา แต่คือ "ดาราแห่งรัตติกาล" (Star of the Abyss) เพชรน้ำงามสีน้ำเงินเข้มบริสุทธิ์ขนาด 50 กะรัต ที่ถูกประมูลไปด้วยมูลค่าสูงลิ่วเทียบเท่ากับงบประมาณประจำปีของบริษัทขนาดกลาง เป็นอัญมณีล้ำค่าที่สุดในโลกเวลานี้ที่ถูกครอบครองโดยบุรุษปริศนา และตอนนี้... มันกำลังนอนนิ่งอยู่เบื้องหน้ามินตรา "รินทร์..." มินตราเอ่ยชื่อเขาออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หยาดน้ำใสคลอหน่วยที่หน่วยตาคู่สวย "นี่มัน... มันแพงเกินไป มากเกินไปแล้วสำหรับผู้หญิงอย่างดิฉัน..." "ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่แพงเกินกว่ารอยยิ้มของคุณหรอกครับ มินตรา" รินทร์แย้มยิ้ม แววตาที่เคยเย็นชาและไร้ความปรานีเมื่ออยู่ต่อหน้าศัตรู บัดนี้กลับอ่อนโยนราวกับสายน้ำฤดูใบไม้ผลิ นิ้วเรียวหยิบแหวนเพชรเม็ดโตขึ้นมาอย่างทะนุถนอม บรรจงสวมลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธออย่างพอดีเป๊ะ ราวกับว่าแหวนวงนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเธอตั้งแต่แรกเริ่ม "จำวันที่เราไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อข้าวได้ไหมครับ?" รินทร์กระซิบเสียงแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในความรู้สึกของคนฟัง "คุณบอกผมว่า ‘ไม่เป็นไรนะรินทร์ พรุ่งนี้เราเริ่มต้นใหม่ด้วยกันได้’... วันนั้นผมสัญญาในใจว่า ถ้าวันหนึ่งผมมีโลกทั้งใบ ผมจะเอาโลกทั้งใบมาวางไว้แทบเท้าคุณ และวันนี้... ผมทำตามสัญญาแล้วครับ" หยาดน้ำตาแห่งความสุขร่วงเผาะลงบนหลังมือของรินทร์ มินตราบีบมือเขาแน่นด้วยความตื้นตัน ความเหนื่อยยาก ความกดดัน และความเจ็บปวดทั้งหมดในอดีตมลายหายไปสิ้นในวินาทีนี้ ทว่า บรรยากาศซาบซึ้งกินใจกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังขึ้นจากมุมห้อง "ช่างเป็นภาพยนตร์รักน้ำเน่าที่น่าประทับใจเสียจริง!" ก้องเกียรติปรบมือเสียงดัง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยา "คิดว่าเอาเศษเพชรราคาแพงมาสวมมือให้กันแล้วจะรอดพ้นจากความจริงหรือไงวะ? แกคิดว่าเงินซื้ออำนาจเหนือตระกูลของเราได้หรือไอ้คนไร้ค่า!" รินทร์ยังคงคุกเข่าอยู่ครู่หนึ่ง เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ รัศมีกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกจากร่างของเขาทันที จนก้องเกียรติที่กำลังเดินเข้ามาถึงกับผะหนถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "เงินอาจจะซื้อความสุขไม่ได้ทุกอย่าง..." รินทร์หันไปมองก้องเกียรติ สายตาคมกราบกรานราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่ง "แต่เงินจำนวนมหาศาลที่ผมมี... สามารถซื้อลมหายใจของแกและตระกูลของแกให้หายไปจากแผนที่โลกนี้ได้ภายในสามวินาที... คุณว่าจริงไหมครับ?" รินทร์หยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมา นิ้วเรียวกดสัมผัสหน้าจอเพียงครั้งเดียวเพื่อส่งคำสั่งผ่านระบบลับเฉพาะของเขา *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นพร้อมกันในสมาร์ตโฟนของบรรดากรรมการบริหารตระกูลใหญ่และโทรศัพท์มือถือของก้องเกียรติ ทุกคนหยิบขึ้นมาดูด้วยความฉงนสนเท่ห์ ทว่าทันทีที่ก้มลงมองหน้าจอ ใบหน้าของพวกเขาก็ซีดเผือดไร้สีเลือด ราวกับเห็นยมบาลมารอรับวิญญาณ หน้าจอแสดงผลบัญชีทรัพย์สินรวมของตระกูล ที่ตอนนี้ยอดเงินจำนวนมหาศาลกำลังร่วงหล่นลงเป็นศูนย์ด้วยความเร็วสูง หุ้นทุกตัวดิ่งเหว และประกาศยึดทรัพย์สินจากหน่วยงานรัฐถูกส่งตรงถึงมือพวกเขาพร้อมกันอย่างไม่ทันตั้งตัว ก้องเกียรติเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นเทาจนพูดไม่ออก รินทร์โอบไหล่มินตราเข้ามาแนบชิดตัวอย่างทะนุถนอม เขามองเศษสวะที่เคยหยิ่งผยองด้วยหางตาก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เกมเด็กเล่นของคุณ... จบลงแล้วล่ะครับ" ในวินาทีนั้นเอง เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวจำนวนหลายลำก็บินมาจอดสนิทอยู่บนดาดฟ้าตึกกระจก เสียงใบพัดกรรโชกแรงพัดพาเอาเอกสารและเศษฝุ่นปลิวว่อน ทว่าก่อนที่รินทร์และมินตราจะก้าวออกไปเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อยู่เหนือจุดสูงสุดของโลกใบนี้ ประตูลิฟต์วีไอพีที่ควรจะถูกล็อกอย่างแน่นหนากลับเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ... บุคคลที่ทำให้รินทร์ต้องหรี่ตาลงด้วยความตกใจระคนสงสัยเป็นครั้งแรก ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เงาฮันเตอร์ไร้เงา" มาโดยตลอดครับ