ตำนานที่ยังมีลมหายใจ

เสียงโลหะบดเสียดสีกันด้วยแรงดันมหาศาลดัง *กริ๊ก... ครืด* ก้องกังวานไปทั่วโถงลับใต้ดิน บรรยากาศรอบกายกดดันจนแทบหยุดหายใจ รินทร์หรี่ตาลงคมกริบ หัวใจกระตุกวูบเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน ขณะที่ประตูลิฟต์ลับอีกตัวที่เชื่อมตรงจากชั้นใต้ดินลึกที่สุด ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นไอความเย็นสีขาวที่พวยพุ่งราวกับประตูมิติสู่โลกอีกใบ ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีแม้แต่เงาของผู้คุ้มกัน สิ่งที่ก้าวออกมาจากความมืดมิดนั้น คือร่างของชายชราในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปเนี๊ยบกริบ ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องลึกแห่งกาลเวลา แต่ดวงตากลับคมกلاสราวกับเหยี่ยวที่มองทะลุปรุโปร่งทุกสรรพสิ่ง ในมือของเขาถือแฟ้มหนังสีดำสนิทที่ประทับตราสัญลักษณ์รูป 'เงาฮันเตอร์' ด้วยทองคำแท้ "ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดสูงสุดอย่างเป็นทางการครับ... นายท่านรินทร์" เสียงแหบต่ำแต่ทรงพลังนั้นเอื้อ่ยนขึ้น ทำลายความเงียบงันลงอย่างสิ้นเชิง ก้องเกียรติที่เคยยืนหัวเราะเยาะด้วยความหยิ่งผยองเมื่อครู่ ถึงกับใบหน้าถอดสี รอยยิ้มบนมุมปากแข็งค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงจนแทบถลนออกมานอกเบ้า เมื่อกวาดสายตามองบุคคลเบื้องหน้า นั่นคือ "ท่านประธานธนาคารกลางนานาชาติ" บุคคลที่แม้แต่นายกรัฐมนตรียังต้องนัดหมายล่วงหน้าแรมปีเพื่อขอเข้าพบ แต่เวลานี้ มหาเศรษฐีผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งค่อนโลกกลับกำลังโค้งคำนับให้รินทร์ด้วยความเคารพอย่างสูงสุด รินทร์ไม่ได้ขยับตัว สีหน้าของเขาเรียบเฉยราวน้ำแข็งพันปี สายตาคู่คมกวาดมองแฟ้มในมือของชายชราครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนกลับมามองก้องเกียรติที่ริมฝีปากเริ่มสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "คุณ... คุณเป็นใครกันแน่ิวะรินทร์! แกมันก็แค่ไอ้คนจนที่ฉันเคยเหยียบหัวไม่ใช่เหรอ!" ก้องเกียรติแผดเสียงตะโกนออกมาด้วยความสติแตก ความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงไม่เป็นท่า เมื่อตระหนักได้ว่าเงินร้อยล้านที่เขาเคยคิดว่าตนเองเหนือกว่านั้น เป็นเพียงเศษเงินในสายตาของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบเสียจนก้องเกียรติรู้สึกราวกับมีเข็มนับพันเล่มมากรีดแทงลงบนแผ่นหลัง "คนจนงั้นเหรอครับ ก้องเกียรติ..." รินทร์ก้าวเท้าเข้าไปหาทีละก้าวอย่างมั่นคง ทุกย่างก้าวสร้างแรงกดดันมหาศาลราวกับภูเขาทั้งลูกกำลังกดทับลงบนบ่าของอีกฝ่าย "โลกที่นายรู้จัก มันถูกสร้างขึ้นจากเศษเงินที่ฉันโยนทิ้งด้วยซ้ำ... และตอนนี้ ถึงเวลาที่นายต้องชำระบัญชีทั้งหมดแล้ว" มินตราที่ยืนอยู่เคียงข้างเงียบๆ มาตลอด เอื้อมมือมาแตะเบาๆ ที่แขนเสื้อของรินทร์สัมผัสที่อบอุ่นและสั่นเทานั้นเป็นเครื่องเตือนใจว่า ไม่ว่าเขาจะก้าวไปไกลถึงจุดที่สูงส่งเพียงใด เธอก็ยังคงเป็นบ้านหลังเดียวที่เขาโหยหา รินทร์เหลือบมองหญิงสาวข้างกาย สายตาที่แข็งกร้าวแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลุ่มลึกในชั่วพริบตา เขากุมมือเรียวบางนั้นไว้แน่นราวกับจะบอกว่า 'ทุกอย่างจบลงแล้ว' ชายชราผู้มาใหม่ก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับเปิดแฟ้มหนังในมือออก เผยให้เห็นเอกสารสิทธิ์ครอบครองทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลก้องเกียรติที่ถูกซื้อกิจการและอายัดไว้จนหมดสิ้นภายในเวลาเพียงชั่วข้ามคืนผ่านปลายนิ้วของระบบที่รินทร์ควบคุม "ทุกอย่างเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้วครับนายท่าน หุ้นทั้งหมดของตระกูลก้องเกียรติถูกโอนเข้าสู่พอร์ตส่วนตัวของคุณเรียบร้อยแล้ว ในทางกฎหมาย พวกเขาไม่มีแม้แต่แผ่นดินจะซุกหัวนอนอีกต่อไป" คำประกาศิตนั้นราวกับฟ้าผ่าลงกลางกลางวันแสกๆ ก้องเกียรติทรรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าซีดเผือดอย่างไร้สีเลือด เขาเงยหน้าขึ้นมองรินทร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด ร่างกายสั่นเทาจนควบคุมไม่ได้ "ได้โปรด... รินทร์ ไว้ชีวิตฉันเถอะ ฉันยอมแล้ว..." เสียงอ้อนวอนที่น่าสมเพชดังลอดไรฟันของคนที่เคยหยิ่งผยอง รินทร์ก้มมองลงมาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่ง ไม่มีแม้แต่ความโกรธแค้นหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเฉยชาของพระเจ้าผู้พิพากษา "ความเมตตา... เป็นสิ่งฟุ่มเฟือยเกินไปสำหรับคนที่เคยเหยียบย่ำหัวใจของคนอื่นครับ" รินทร์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่า ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะยุติลง และชื่อเสียงของรินทร์ถูกจารึกไว้ในฐานะมหาเศรษฐีผู้เปลี่ยนโลกอย่างสมบูรณ์แบบนั้นเอง จู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานของระบบที่เงียบหายไปนาน ก็เด้งขึ้นตรงหน้าพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงที่ดังบาดแก้วหู *[แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบการเข้าถึงโครงข่ายลับจากบุคคลภายนอก... รหัสผ่านนิรนามถูกส่งตรงมาจาก 'บุคคลจากอดีต' ที่คุณคิดว่าตายไปแล้ว]* รินทร์ชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเป็นครั้งแรกในรอบวัน ขณะที่หน้าจอแสดงข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบลงทันที *“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชาย”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาจนถึงบทนี้นะครับ