ตบหน้าอดีตแม่ยายที่หน้าศูนย์รถยนต์

กลิ่นอายของเบาะหนังแท้ราคาแพงและน้ำหอมปรับอากาศแบรนด์เนมราคาหลักหมื่นคละคลุ้งไปทั่วโชว์รูมรถยนต์นำเข้าสุดหรูใจกลางมหานคร ที่นี่คือ "เพรสทีจ มอเตอร์ส" ดินแดนแห่งความฝันของเหล่าเศรษฐีผู้กระหายในความเร็ว แต่ในสายตาของลีโอ มันเป็นเพียงแค่ร้านขายของเล่นชิ้นเล็กๆ ชิ้นหนึ่งเท่านั้น รินรดากระชับเสื้อแจ็คเก็ตราคาประหยัดของเธอเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ แม้ภายนอกเธอจะพยายามแสดงออกว่านิ่งสงบเพียงใด แต่เม็ดเหงื่อบางๆ ที่ผุดขึ้นบริเวณขมับก็ฟ้องชัดถึงความประหม่า รอบตัวพวกเขามีสายตานับสิบคู่มองมาด้วยความเวทนาและสมเพช ปะปนกับเสียงซุบซิบนินทาที่ดังลอดเข้ามาในโสตประสาทอย่างต่อเนื่อง "นั่นมันไอ้ลีโอ อดีตคุณชายตกอับไม่ใช่เหรอ? หน้าด้านจริงๆ กล้าพาผู้หญิงมาเดินห้างหรูแบบนี้" "แล้วดูสภาพสิ เสื้อผ้าเก่าๆ แบบนั้น มีปัญญาแค่มองยางรถยนต์หรือเปล่าเถอะ ฮ่าๆๆ" ลีโอไม่ได้ใส่ใจกับเสียงเห่าหอนรอบตัวแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมกริบสีนิลภายใต้กรอบหน้าอันเยือกเย็นกำลังกวาดมองไปที่รถสปอร์ตทรงเพรียวสีแดงเพลิงคันงามที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางโชว์รูม มันคือ "ฟلอแรนซ์ 812 สปีดสเตอร์" อัญมณีแห่งท้องถนนที่มีราคาประเมินสูงถึงแปดหลักปลายๆ "ชอบไหมครับริน" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบส่ายหัวปฏิเสธพัลวัน "มะ... ไม่เป็นไรค่ะคุณลีโอ แค่นี้พวกเราก็... โอ๊ย!" ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้พูดจบ แรงกระแทกอันรุนแรงจากด้านหลังก็ทำให้เธอเซถลาเกือบล้มลงไปกองกับพื้น โชคดีที่มืออันแข็งแกร่งของลีโอยื่นเข้าไปคว้าเอวบางของเธอไว้ได้ทันท่วงที "อุ๊ย! ตายจริง ฉันไม่ได้ตั้งใจนะยะ พอดีว่าสายตาสั้น เลยมองไม่เห็นเศษสวะแถวนี้" เสียงแหลมสูงที่เจือความดูถูกเหยียดหยามอย่างถึงที่สุดดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างท้วมในชุดแบรนด์เนมสีฉูดฉาด นางคือ "คุณหญิงรัชนี" มารดาผู้ให้กำเนิดของพงศกร และเป็นอดีตแม่ยายที่เคยตบหน้าไล่ส่งลีโอออกจากตระกูลอย่างไร้เยื่อใยเมื่อครั้งที่เขาล้มละลาย รัชนีเชิดหน้าขึ้นสูงจนคางแทบจะขนานกับเพดาน ดวงตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและดูแคลนกวาดมองลีโอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความขบขัน "อ้าวๆๆ นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้ลูกหมาตกน้ำนี่เอง หน้าด้านจริงๆ นะแก กล้าเอาปีกกล้าขาแข็งมาเดินเฉิดฉายในที่แบบนี้ด้วยเหรอ? คิดว่าตัวเองยังเป็นคุณชายผู้สูงส่งอยู่หรือไงฮึ?" รัชนีหัวเราะเยาะในลำคอ เสียงหัวเราะของเธอดึงดูดความสนใจจากพนักงานขายและลูกค้าคนอื่นๆ ให้หันมามุงดูเหตุการณ์กันมากขึ้น รินรดากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความโกรธแค้นปะทุขึ้นในอก เธอเตรียมจะก้าวออกไปปกป้องชายหนุ่มผู้เป็นที่รัก แต่ทว่า... มือหนากลับยกขึ้นแตะไหล่เธอเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม ลีโอยังคงยืนนิ่งสงบ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่กลับสร้างความหนาวเหน็บให้ผู้พบเห็นได้อย่างประหลาด "สวัสดีครับคุณแม่ยาย... อ้อ ไม่สิ ผมคงต้องเรียกคุณรัชนีสินะครับ เพราะดูเหมือนสายตาและความจำของคุณจะสั้นเสียยิ่งกว่าความสามารถในการหาเงินเสียอีก" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล แต่ทุกถ้อยคำกลับบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของคู่สนทนา หน้าของรัชนีเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธจัด "แก!ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม กล้าดียังไงมาพูดจาอวดดีกับฉัน! รู้ไหมว่าลูกชายฉันเพิ่งจะเซ็นสัญญาโปรเจกต์ร้อยล้านไปหมาดๆ และกำลังจะซื้อรถคันนี้เป็นของขวัญวันเกิดให้ว่าที่ภรรยา! ส่วนแก... มีปัญญาแม้แต่จะซื้อน้ำอัดลมในเซเว่นหรือยังเถอะวะ!" สิ้นคำพูดของรัชนี พนักงานขายอาวุโสของโชว์รูมก็รีบวิ่งเข้ามาโค้งคำนับด้วยรอยยิ้มการค้าทันที ท่าทางกระตือรือร้นราวกับสุนัขรับใช้ "เรียนคุณรัชนีและคุณพงศกรครับ รถสปอร์ต ฟลอแรนซ์ คันนี้ ทางเราได้จัดเตรียมเอกสารและกุญแจไว้เรียบร้อยแล้วครับ เหลือเพียงแค่รอการยืนยันการชำระเงินผ่านระบบเครดิตของท่านคุณพงศกรเท่านั้นครับ" พนักงานขายกล่าวด้วยน้ำเสียงประจบสอพลอ รัชนียืดอกขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ หันไปมองหน้าลีโอและรินรดาราวกับผู้ชนะ "ได้ยินหรือยังล่ะไอ้สวะ? นี่แหละคือความแตกต่างระหว่างคนมีชาติตระกูลกับขอทานข้างถนนอย่างพวกแก ไสหัวออกไปซะ! อย่ามาทำให้อากาศในโชว์รูมนี้มันสกปรก!" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ผู้คนต่างรอคอยที่จะได้เห็นความพ่ายแพ้และการคุกเข่าอ้อนวอนของชายหนุ่มผู้ยากไร้ แต่ทว่า... ลีโอกลับหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงทุ้มต่ำที่ก้องกังวานไปทั่วบริเวณ "รถคันนี้... สวยดีนะครับ" ลีโอเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความกังวล เขาก้าวเดินผ่านหน้ารัชนีไปราวนางไม่มีตัวตน ตรงไปยังโต๊ะต้อนรับของพนักงานขายทันที "คุณลูกค้าครับ คือว่าทางเรา..." พนักงานขายทำท่าจะเข้ามาขวางด้วยสีหน้าเหยียดหยาม ลีโอไม่รอช้า เขาควักกระเป๋าเสื้อสูทหยิบบัตรพลาสติกสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับราวกับห้วงอวกาศออกมา วางลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง *กริ๊ก* ทันทีที่โลโก้ลายนูนรูปมังกรทองปรากฏขึ้นบนบัตร พนักงานขายคนดังกล่าวก็มีอาการตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกกว้างจนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า ลมหายใจสะดุดกึกลงไปทันที นั่นมัน... บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด "แบล็กดราก้อน อัลטיเมต" บัตรในตำนานที่มีผู้ถือครองทั่วโลกไม่ถึงสิบคน! บัตรที่สามารถซื้อตึกระฟ้าได้ทั้งหลังโดยไม่ต้องขออนุมัติวงเงิน! "ผมขอเหมาโชว์รูมนี้ครับ" เสียงทุ้มกังวานเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความปรานี "วะ... ว่ายังไงนะครับคุณลูกค้า?" พนักงานขายเสียงสั่นเทา หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งสีเลือด "ผมบอกว่า..." ลีโอยื่นมือไปหยิบบัตรดำขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ สายตาคมกวาดมองรถสปอร์ตทุกคันที่จอดเรียงรายอยู่ภายในโชว์รูม "ผมจะกวาดซื้อซูเปอร์คาร์ทุกลำในโชว์รูมนี้... รวมถึงคันสีแดงที่ยายแก่ปากจัดคนนั้นหมายปองอยู่ด้วย" รัชนีอ้าปากค้าง สมองของเธอมึนงงจนประมวลผลไม่ทัน "วะ... ว่าไงนะ! แกเอาเงินมาจากไหน! แกมันไอ้คนล้มละลาย!" ลีโอหันกลับมามองอดีตแม่ยายด้วยสายตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็งในขั้วโลก พลางกดปุ่มเปิดใช้งานระบบสเตตัสในจิตใต้สำนึก— [ติ๊ง! ตรวจพบการใช้จ่ายมูลค่ามหาศาล ปลดล็อกสิทธิ์พิเศษระดับพระเจ้า: การควบคุมสินทรัพย์เบ็ดเสร็จ!] ชายหนุ่มยื่นบัตรดำส่งให้พนักงานที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีด พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในโชว์รูมต้องช็อกตาค้างจนแทบหยุดหายใจ "รูดเลยครับ... และช่วยกรุณาขับรถคันที่ผู้หญิงคนนั้นอยากได้ ไปจอดทิ้งลงถังขยะหน้าบ้านของตระกูลพงศกรให้ผมที เพราะผมรังเกียจ... ของเหลือเดนจากพวกเศษสวะ" *ติ๊ง—! เสียงรูดบัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัดดังขึ้นกังวาน พร้อมกับหน้าจอระบบที่แจ้งเตือนยอดเงินคงเหลือ... [ 999,999,999,999 บาท ] ผ่านฉลุยอย่างไร้เงื่อนไข!* --- (ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของผม แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ)