รินรดาผู้ไม่เคยไปไหน

กลิ่นอับชื้นของห้องเช่าขนาดสี่เหลี่ยมผืนผ้าในย่านสลัมปลาย "เขตตะวันตก" ไม่เคยทำให้ลีโอรู้สึกหงุดหงิดเท่าวันนี้เลยแม้แต่น้อย ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดราคาแปดหลักสะท้อนเงาความมั่งคั่งลงบนกระจกบานเก่าที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่น ทว่าสิ่งที่สะท้อนอยู่ในแววตาคู่คมสีนิลกลับไม่ใช่ความเย่อหยิ่งของมหาเศรษฐีผู้กุมเงินเกือบล้านล้านบาท... แต่เป็นความอบอุ่นที่สั่นไหวอย่างรุนแรง "ลีโอ... บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหมดแล้วนะ ไว้เดี๋ยวพรุ่งนี้รินออกไปรับจ้างล้างจานที่ร้านป้าอ้นเพิ่มอีกสักกะทำงานดีไหมคะ... เอ๊ย ดีไหมครับ?" รินรดาเอ่ยเสียงแผ่วเบาด้วยความคุ้นชิน เธอกลืนคำพูดเก่าๆ ที่เคยชินปากลงคออย่างทุลักทุเล มือเรียวบางที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักพยายามซ่อนรอยแผลพุพองจากการโดนน้ำร้อนลวกไว้ใต้ชายเสื้อกันหนาวตัวเก่าคร่ำคร่า เธอยังคงปฏิบัติกับเขาด้วยความนอบน้อมและห่วงใยเสมอ ราวกับว่าเขาคือเจ้าชายตกอับที่เธอยังคงต้องปกป้อง แม้ว่าสภาพของพวกเขาในตอนนี้จะแทบไม่ต่างอะไรจากคนไร้บ้านอยู่แล้วก็ตาม ลีโอไม่ตอบคำถามนั้นทันที เขาสลัดความหรูหราของโลกภายนอกทิ้ง ก้าวเข้าไปหาร่างบางที่กำลังยืนงละล้าละลังอยู่หน้าโต๊ะพับโย้เย้ เขาสวมกอดเธอจากด้านหลังอย่างนุ่มนวล แรงสะดุ้งเล็กน้อยจากร่างของรินรดาทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบในอก "ริน..." เสียงทุ้มต่ำเอמהกระซิบข้างใบหูที่ขึ้นสีแดงเรื่อ "เหนื่อยมากไหมครับคนดี" "ริน... รินไม่เหนื่อยเลยค่ะ..." เสียงหวานสั่นเครือเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะนึกขึ้นได้แล้วรีบเปลี่ยนสรรพนามตามที่เขาเคยขอร้อง "รินไม่เหนื่อยเลยค่ะ... เอ๊ย ไม่เหนื่อยเลยครับ ลีโอ... คุณกลับมาดึกจัง รินเป็นห่วงแทบแย่รู้ไหมคะ... รู้ไหมครับ" รินรดากลับตัวหันมาเผชิญหน้า มือเล็กๆ ทั้งสองข้างพยายามสำรวจตามเนื้อตัวของลีโอราวกับกลัวว่าเขาจะไปมีเรื่องมีราวกับใครที่ไหนอีก สายตาคู่สวยที่เคยฉายแววหม่นหมองมาตลอดหลายเดือนเต็มไปด้วยความห่วงใยบริสุทธิ์ ไร้ซึ่งความเคลือบแคลงสงสัยใดๆ ทั้งสิ้น เธอยอมละทิ้งทุกอย่าง แม้กระทั่งตระกูลขุนนางตกอับของเธอเอง เพื่อมาใช้ชีวิตกัดก้อนเกลือกินเคียงข้างผู้ชายคนนี้ นี่แหละคือหญิงสาวผู้ไม่เคยไปไหน... ผู้หญิงที่ยังคงยืนหยัดอยู่เคียงข้าง "ลีโอ" ในวันที่เขาเป็นเพียงไอ้ขยะไร้ค่าที่ถูกตระกูลใหญ่ขับไล่ไสส่ง "มองอะไรเหรอคะ... เอ๊ย มองอะไรหรือครับ ลีโอยิ้มแปลกๆ นะ" รินรดาเอียงคอมองอย่างสงสัย ใบหน้าหวานเลอะเขม่าควันเล็กน้อยจากการพยายามก่อเตาถ่านเมื่อช่วงหัวค่ำ "ผมกำลังมองนางฟ้าครับ" ลีโอยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนซึ่งไม่มีใครบนโลกใบนี้เคยได้เห็นมาก่อน "นางฟ้าที่โง่ที่สุดในจักรวาล... คนที่ยอมทิ้งอนาคตและความสุขสบายทั้งหมด เพื่อมานั่งต้มบะหมี่ประทังชีวิตในรูหนูแห่งนี้กับผู้ชายมือเปล่า" "รินไม่ได้โง่เสียหน่อย..." หญิงสาวมุ่ยหน้าอย่างน่ารัก ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาใสๆ "รินแค่เลือกไม่ผิดคนต่างหากล่ะคะ... ต่อให้วันพรุ่งนี้เราต้องอดตายด้วยกัน รินก็ไม่เสียใจเลยสักนิดเดียวค่ะ" ถ้อยคำซื่อตรงและจริงใจนั้นกระแทกเข้ากลางใจของลีโออย่างจัง ระบบสเตตัสในหัวพลันส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเรี่ยด้วยความตื่นเต้น แต่เขากลับเลือกที่จะปิดมันลงเพื่อโฟกัสกับช่วงเวลาตรงหน้า "ถ้างั้น... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป รินจะไม่ต้องลำบากอีกแล้วนะครับ" ลีโอหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมา ก่อนจะกดเปิดหน้าจอแอปพลิเคชันธนาคารระดับโลกที่เชื่อมต่อกับ "บัตรดำไร้ขีดจำกัด" *ติ๊ง—!* เสียงแจ้งเตือนยอดเงินคงเหลือดังขึ้นเบาๆ แต่ก้องกังวานในความเงียบงันของห้องเช่าแคบๆ หน้าจอเรืองแสงสีทองอร่ามปรากฏตัวเลขเก้าหลักเรียงรายยาวเหยียดจนรินรดาต้องกะพริบตาปริบๆ เพื่อความแน่ใจว่าเธอไม่ได้ตาฝาดไป [ ยอดเงินคงเหลือในบัญชี: 999,999,999,999 บาท ] "ลีโอ... นี่มัน... อะไรกันคะเนี่ย?" รินรดาถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก "คุณ... คุณไปปล้นธนาคารที่ไหนมาหรือเปล่าคะ! ทำไมถึงมีเงินในบัญชีเยอะขนาดนี้... นี่มันเกือบล้านล้านบาทเลยนะ!" ลีโอหัวเราะในลำคอเบาๆ เขายื่นมือไปกุมมืออันเย็นเฉียบของเธอขึ้นมาแนบแก้มอย่างทะนุถนอม สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องเช่าโทรมๆ ที่เขาเกลียดชัง ก่อนจะหันมาสบตากับคู่หมั้นสาวด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม "ผมไม่ได้ปล้นใครหรอกครับริน..." ลีโอเว้นจังหวะเล็กน้อย รอยยิ้มเยارเยือกผุดขึ้นที่มุมปาก "แต่ผมกำลังจะซื้อตระกูลพงศกร และทุกตระกูลที่เคยเหยียบย่ำเรา... เพื่อเอามาถวายให้คุณเป็นของขวัญต่างหากล่ะครับ" ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยถามอะไรเพิ่มเติม เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ราวกับพายุร้ายที่กำลังโหมกระหน่ำพังทลายความสงบสุขชั่วขณะนั้นลงในพริบตา! *ปึง! ปึง! ปึง!* "ไอ้ลีโอ! แกมุดหัวอยู่ไหนวะไอ้สุนัขจนตรอก! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนหยาบคายและคุ้นหูอย่างยิ่งดังทะลุบานประตูไม้เก่าๆ เข้ามา พร้อมกับเสียงหัวeเยาะเย้ยถากถางของกลุ่มชายฉกรรจ์ที่คุ้นเคย รินรดาหน้าถอดสีทันที ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวเมื่อจำได้แม่นว่านั่นคือเสียงของ "พงศกร" อริเก่าผู้จงเกลียดจงชังลีโอถึงกระดูกดำ "ลีโอ...ะ...พวกเขามาได้ยังไง..." รินรดาควชายเสื้อสูทของลีโอไว้แน่นด้วยความตื่นตระหนก ลีโอลูบศีรษะทุยของเธอเบาๆ แววตาคู่คมเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก รอยยิ้มอำมหิตปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา "มาก็ดี... ผมกำลังเบื่อๆ อยู่พอดีเลยครับ" ลีโอหันไปมองประตูที่กำลังจะพังลงมา พร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปหาความตายที่กำลังยืนรออยู่นอกห้องด้วยความกระหายเลือด *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* — จอมเวทไร้นาม —