ซื้อตึกระฟ้าเพื่อเป็นของขวัญ

"ถอนตัวซะเถอะริน... การดึงดันอยู่กับผู้ชายที่แม้แต่ค่ากาแฟยังต้องคำนวณ มันไม่ได้เรียกว่าความรัก แต่มันคือความโง่เขลา" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังระคนเสียงกระแทกแก้วไวน์ราคาแพงลงบนโต๊ะอาหารหรูหราใจกลางเพนต์เฮาส์ลอยฟ้า พงศกรโน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตาคู่คมกริบที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยองกวาดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความกระหายใคร่ครอบครอง เขากวาดสายตาไปยังตึกระฟ้าเบื้องล่างที่สว่างไสวด้วยแสงไฟจากมหานคร ราวกับว่าทุกสิ่งที่มองเห็นคืออาณาจักรที่เขาเป็นผู้ครอบครองแต่เพียงผู้เดียว รินรดานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมกำมะหยี่สีเข้ม ใบหน้างดงามของเธอนิ่งเรียบ ปราศจากความหวาดกลัวหรือความลังเลใจแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวบางยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นจิบอย่างใจเย็น ราวกับเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างถนนไม่ได้สร้างความระคายเคืองแก่โสตประสาทของเธอเลยแม้แต่น้อย "คุณพงศกรคงเข้าใจความหมายของคำว่า 'คุณค่า' ผิดไปมากนะครับ" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังแทรกขึ้นจากความมืดริมระเบียง ลีโอก้าวเท้าพ้นเงาของม่านโปร่งแสงเข้ามาในแสงไฟ สีหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งใบมีดที่เคลือบด้วยยาพิษ ร่างสูงโปรสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเข้ารูป—ซึ่งเป็นผลผลิตชิ้นแรกจากระบบที่เพิ่งปลดล็อก—ส่งออร่ากดดันมหาศาลจนทำให้พงศกรถึงกับชะงัก รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของทายาทตระกูลใหญ่แข็งค้างไปชั่วขณะ "แก... แกเข้ามาในนี้ได้ยังไงวะไอ้ลีโอ! รปภ.ปล่อยให้ขอทานขึ้นมาได้ยังไง!" พงศกรผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจปนความโกรธเกรี้ยว เขาสั่งการด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ แต่ลีโอกลับทำเพียงแค่เดินผ่านหน้าเขาไปอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้างรินรดา พร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือเรียวบางที่เย็นเฉียบนั้นไว้เบาๆ "ตึก 'แกรนด์ โอเรียนทอล ทาวเวอร์' แห่งนี้... ผมซื้อไว้หมดแล้วครับพงศกร และในฐานะเจ้าของตึกคนใหม่ ผมคิดว่าแขกที่ไร้มารยาทสมควรถูกเชิญออกไปได้แล้วนะครับ" สิ้นคำพูดของลีโอ หน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าเข้มอันเป็นเอกลักษณ์ของ 'ระบบมหาเศรษฐีเกมเทพ' ก็ดีดเด้งขึ้นกลางอากาศตรงหน้าเขาอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในโหมดจิตใต้สำนึก [ติ๊ง! ระบบตรวจพบเป้าหมายการลงทุนอสังหาริมทรัพย์ระดับ S-Class] [ภารกิจพิเศษ: กวาดซื้อกรรมสิทธิ์ตึกระฟ้าใจกลางเมือง "แกรนด์ โอเรียนทอล ทาวเวอร์" ทั้งหมด 45 ชั้น ภายในเวลา 3 นาที!] [เงื่อนไขการอนุมัติ: ใช้บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด (Black Platinum Infinite Card) รูดชำระยอดรวม 4,500 ล้านบาทเต็มจำนวน] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ยึดสถานะบัตรและลดระดับผู้ใช้กลับสู่จุดเริ่มต้น] [เวลาถอยหลัง: 02:59... 02:58...] พงศกรอึ้งไปสามวินาที ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาลั่นห้องราวกับคนเสียสติ เขานวดขมับตัวเองเบาๆ ด้วยความขบขันระคนสมเพช "ฮ่าๆๆๆ! แกนี่มันเพ้อเจ้อไม่เปลี่ยนเลยนะลีโอ ตึกมูลค่าสี่พันกว่าล้านเนี่ยนะที่แกจะซื้อ? แกคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ? เจ้าพ่อตลาดมืดหรือไง ถึงได้กล้าพูดจาเพ้อฝันแบบนี้ออกมา!" รินรดาหันมามองหน้าลีโอ แววตาของเธอไม่มีความกังขาเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเชื่อมั่นและประกายระยิบระยับแห่งความภาคภูมิใจ เธอยิ้มบางๆ ออกมา—รอยยิ้มที่ทำให้พงศกรถึงกับขัด ใจและรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก "ฉันเชื่อเขาค่ะ" รินรดาเอמהขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มั่น1คง "เพราะสิ่งที่เขาพูด... ไม่เคยมีคำว่าโกหก" "นังสารเลว!" พงศกรตบโต๊ะเสียงดังสนั่น หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "พวกแกสองคนมันก็แค่พวกขยะที่กำลังดิ้นรนเฮือกสุดท้าย! ผู้จัดการฝ่ายขายของตึกนี้กำลังจะขึ้นมาเซ็นสัญญากับฉันในอีกสองนาทีข้างหน้าต่างหากล่ะ!" ทันทีที่พงศกรพูดจบ เสียงเคาะประตูก็กรีดกรายดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงเปิดประตูอย่างนبرด นายธนาคารใหญ่และผู้บริหารระดับสูงของโครงการอสังหาริมทรัพย์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เหงื่อกาฬไหลซึมตามขอบขมับของพวกเขา แม้จะสวมชุดสูทเนี๊ยบเพียงใด แต่ท่าทางกลับลนลานราวกับหนูตกถังข้าวสาร "คุณพงศกรครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ผู้จัดการโครงการหน้าซีดเผือด วิ่งตรงดิ่งเข้ามาหาพงศกรด้วยความรวดเร็ว พงศกรยืดอกขึ้นอย่างลำพองใจ เขาเหลือบมองลีโอด้วยหางตาอย่างผู้ชนะ "เห็นไหมลีโอ? ผู้จัดการเขามาพร้อมกับสัญญาซื้อขายมูลค่าพันล้านแล้ว เตรียมตัวคุกเข่าขอร้องให้ฉันเวทนาพวกแกได้เลย!" แต่ทว่า... ผู้จัดการโครงการกลับวิ่งผ่านหน้าพงศกรไปอย่างไม่ใยดี ร่างท้วมนั้นพุ่งตรงไปยังโซฟาฝั่งที่ลีโอนั่งอยู่ ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ศักดิ์ศรี ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้อง "ก... ราบเรียนท่านประธานลีโอครับ!" เสียงของผู้จัดการโครงการสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "เงินจำนวน 4,500 ล้านบาท... โอนเข้าบัญชีกลางของบริษัทเรียบร้อยสมบูรณ์แบบแล้วครับ! กรรมสิทธิ์ตึกทั้งหมดถูกโอนเป็นชื่อของท่านโดยสมบูรณ์แบบแล้วครับนายท่าน!" ความเงียบงันราวกับป่าช้าเข้าปกคลุมเพนต์เฮาส์ลอยฟ้าทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ กลับกลายเป็นเสียงเดียวที่ดังชัดเจนในโสตประสาท พงศกรอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า สมองของเขาขาวโพลนราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อม มันเป็นไปไม่ได้! ข้อมูลที่เขามีก่อนหน้านี้ระบุชัดเจนว่าไอ้ลีโอมันล้มละลาย ไม่มีแม้แต่บาทเดียวติดตัว! แล้วเงินสี่พันห้าร้อยล้านบาทเมื่อครู่มันมาจากไหนกันวะ?! ลีโอยังคงนั่งไขว่ห้างอย่างสุขุม เขาดึงบัตรพลาสติกสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท ปลายนิ้วเรียวยาวหมุนบัตรเล่นไปมาราวกับมันเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่ง [00:05... 00:04...] หน้าจอระบบนับถอยหลังสิ้นสุดลงพร้อมกับเสียงสัญญาณแจ้งเตือนความสำเร็จก้องกังวานในหัว "คุณพงศกรครับ..." ลีโอปราบสายตาคมกริบมองลงไปยังร่างของคู่ปรับที่กำลังเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น "เมื่อกี้คุณบอกว่าอะไรนะ... ใครกันแน่ที่เป็นขยะ?" พงศกรตัวสั่นเทา ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก ความหยิ่งทะนงทั้งหมดถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี ภายใต้แรงกดดันอันมหาศาลจากอำนาจเงินตราที่สามารถซื้อได้แม้กระทั่งชีวิตของเขาในตอนนี้ ลีโอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาจัดปกเสื้อสูทให้เข้ารูปอย่างใจเย็น ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนประจันหน้ากับพงศกรที่กำลังเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาหวาดกลัวสุดขีด รินรดาก้าวตามมาเคียงข้าง รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาวเป็นครั้งแรก "เชิญออกไปจากตึก 'ของผม' ได้แล้วนะครับ" ลีโอกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเยือกเย็นจนกระดูกสันหลังของพงศกรเย็นวาบ "อ้อ... แล้วก็ช่วยกรุณาเก็บข้าวของที่รกหูรกตาพวกนี้ออกไปให้หมดภายในสามนาทีนี้ด้วยนะครับ ไม่อย่างนั้น... ผมคงต้องให้ระบบรักษาความปลอดภัยโยนพวกคุณลงไปข้างล่างแทนที่จะใช้ลิฟต์" พงศกรหน้าซีดเผือดเป็นกระดาษ เขารีบคลานหนีออกไปจากห้องอย่างไม่คิดชีวิต ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะในใจของลีโอ แต่ทว่า... ในวินาทีที่ลีโอกำลังจะหันกลับมาโอบกอดรินรดาเพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะครั้งแรก เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าของเขาก็สั่นครืนขึ้นมาอย่างกะทันหัน หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าที่ไร้ชื่อผู้ติดต่อ ทว่ารหัสพื้นที่กลับเป็นหมายเลขลับจากต่างประเทศที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี—เบอร์ของคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน ลีโอนิ่งงันไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อปลายนิ้วกดรับสาย เสียงปลายสายที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันน่าขนลุกก็กระซิบแผ่วเบาเข้ามาในหู... "ยินดีด้วยนะหลานรัก... ที่นายยังรอดชีวิตมาได้จนถึงวันนี้ แต่เกมล่าสมบัติที่แท้จริง... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะ" — จอมเวทไร้นาม — ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ