งานเลี้ยงไฮโซที่กลายเป็นสนามอารมณ์

เสียงซอว์สี่สายจากวงออร์เคสตราชั้นนำบรรเลงเคล้าคลอไปกับเสียงหัวเราะและเสียงแก้วไวน์กระทบกันในห้องโถงใหญ่ของโรงแรมแกรนด์พาเลซ แชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับสาดแสงสีทองอร่ามลงบนชุดราตรีผ้าไหมปักเลื่อมและสูทสากลตัดเย็บพิเศษของแขกเหรื่อระดับแนวหน้าของประเทศ คืนนี้คืองานฉลองครบรอบหอบังคับการค้าของตระกูลพงศกร—ศูนย์รวมของอำนาจ เงินตรา และความเย่อหยิ่งจองหอง "ยินดีด้วยนะหลานรัก... ที่นายยังรอดชีวิตมาได้จนถึงวันนี้ แต่เกมล่าสมบัติที่แท้จริง... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะ" ประโยคทิ้งท้ายอันเยียบเย็นจากลุงแท้ๆ ของตัวเองยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของลีโอ ทว่าใบหน้าของชายหนุ่มกลับเรียบเฉยราวน้ำนิ่งสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวาดกลัวหรือความโกรธเกรี้ยว มีเพียงดวงตาคมกริบดั่งใบมีดที่กวาดมองไปรอบห้องโถงด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนา ในมุมหนึ่งของงาน พงศกรยืนถือแก้วแชมเปญอวดอภิสิทธิ์อยู่ท่ามกลางกลุ่มนักธุรกิจใหญ่ สายตาคมปลาทูของเขาเหลือบมาเห็นการปรากฏตัวที่ทางเข้าหลัก รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากทันทีเมื่อเขาสังเกตเห็นว่าใครกำลังเดินเข้ามา เสียงซุบซิบเริ่มดังระงับไปทั่วห้องโถง เมื่อบานประตูไม้สักทองแกะสลักถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง ลีโอก้าวเข้ามาด้วยสเต็ปที่มั่นคงและสง่างาม ร่างสูงโปร่งในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทตัดเย็บจากผ้าซูเปอร์ลักซ์ชัวรี่แบรนด์ดังระดับโลก เส้นใยเนื้อผ้าทอด้วยมือจากอิตาลีสะท้อนแสงไฟระยิบระยับอย่างมีระดับ กระดุมเม็ดบนทำจากนิลแท้ฝังเพชรน้ำงาม ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาทุกคู่ในห้องมิใช่เพียงแค่ความเนี้ยบกริบของชุดสูท แต่คือหญิงสาวที่เดินเคียงข้างเขามาต่างหาก รินรดาในชุดราตรียาวสีน้ำเงินเข้มราวมหาสมุทรยามค่ำคืน ตัวชุดเข้ารูปเน้นสัดส่วนโค้งเว้าอย่างงดงามไร้ที่ติ ผิวเนียนละเอียดราวกับไข่มุกตัดกับสีเข้มของเนื้อผ้าได้อย่างลงตัว บนเรือนร่างระหงไม่มีเครื่องประดับราคาถูกแม้แต่ชิ้นเดียว มีเพียงสร้อยเพชรน้ำวารีตระกูล 'บลูคอรันดัม' ที่ทอประกายระยิบระยับบนลำคอระหง—เครื่องเพชรชิ้นเอกมูลค่าแปดหลักที่เพิ่งถูกประมูลตัดหน้ามหาเศรษฐีอันดับสามของประเทศไปเมื่อช่วงบ่ายวันนี้เอง สายตานับร้อยคู่จับจ้องมาที่ทั้งสองคนด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด บางคนถึงกับทำแก้วไวน์หลุดมือ เสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่ราวกับฝูงผึ้งแตกตระหนก "นั่น... นั่นมันนังผู้หญิงจนตรอกที่เกาะไอ้ลีโอกินไม่ใช่เหรอ? ทำไมมันถึงมีปัญญาใส่ชุดของเดอลาрошได้ล่ะวะ!" "แล้วสร้อยเส้นนั้น... บลูคอรันดัม! ข่าวลือเรื่องคนกระเป๋าหนักกวาดซื้อคอลเลกชันพิเศษเมื่อบ่ายนี้ คือไอ้เด็กบ้านี่หรอกเหรอ!" พงศกรหน้าถอดสี รอยยิ้มเยาะเมื่อครู่แข็งค้างอยู่บนใบหน้า เขากำแก้วแชมเปญในมือแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา ตัวของลีโอที่ควรจะนอนจมกองหนี้และถูกขับไล่ออกจากสังคมไฮโซอย่างน่าสมเพช เหตุใดจึงก้าวเข้ามาในงานด้วยรัศมีของราชาผู้กุมอำนาจเงินตราเช่นนี้ได้? ลีโอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เขากวาดสายตานิ่งสนิทไปยังกลุ่มคนที่เคยเหยียดหยามเขาในอดีต สายตานั้นไม่ได้มีความโกรธแค้นเจือปนเลยแม้แต่น้อย มันคือสายตาของ "ผู้ล่า" ที่กำลังมองดูฝูงมดปลวกกำลังดิ้นรนอยู่ในกำมือ "อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณพงศกรผู้ยิ่งใหญ่นี่เอง" เสียงทุ้มนุ่มลึกเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ทว่าก้องกังวานไปทั่วห้องโถง ลีโอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพงศกร รอยยิ้มสุภาพแต่แฝงด้วยความเยียบเย็นปรากฏบนใบหน้า "ดูท่าทางคุณจะตกใจนะที่ได้เห็นผมยังมีชีวิตอยู่ แถมยังเดินเข้ามาทางประตูหลักด้วยตัวเอง" พงศกรกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ พยายามฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความตระหนก "แก... แกเอาเงินมาจากไหน! อย่าบอกนะว่าไปกู้หนรียืมสินใครมาอีกเพื่อสร้างภาพตบตาในงานนี้!" รินรดาที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างลีโอมาตลอด เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่นิ่มนวลบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เงินกู้เหรอคะคุณพงศกร? น่าเสียดายจังนะคะที่คนระดับพวกคุณ คงไม่มีวันเข้าใจความหมายคำว่า 'ความมั่งคั่งที่แท้จริง' หรอกค่ะ" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนตบฉาดใหญ่ลงบนใบหน้าของพงศกรต่อหน้าแขกเหรื่อระดับประเทศ ความอับอายพุ่งพล่านขึ้นมาจนใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ "นังตัวดี! แกมีสิทธิ์อะไรมาพูดจาอวดดีแบบนี้!" พงศกรตวาดลั่น หมดสิ้นมาดคุณชายผู้ดี "มีสิทธิ์ที่พวกแกไม่มีวันเอื้อมถึงอย่างไรล่ะครับ" ลีโอพูดแทรกขึ้นพร้อมกับยกมือขึ้นส่งสัญญาณเบาๆ ทันใดนั้น จอภาพ LED ขนาดยักษ์กลางห้องโถงที่เดิมทีฉายภาพโลโก้บริษัทของตระกูลพงศกร ก็เกิดอาการกระพริบวูบวาบ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหน้าจอสีดำสนิทที่มีตัวอักษรสีทองคำวิ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ข้อความเหล่านั้นคือเอกสารการถือครองหุ้น บัญชีทรัพย์สิน และโฉนดที่ดินหลักร้อยแปลงที่เชื่อมโยงกับเครือข่ายธุรกิจของตระกูลพงศกร และเหนือสิ่งอื่นใด... มีสัญลักษณ์ตราประทับสีดำสนิทของ "ระบบบัตรดำ" ปรากฏหราอยู่มุมขวาบนของทุกหน้ากระดาษ หัวใจของพงศกรกระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดกึก ความตื่นตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจเมื่อเขาอ่านตัวเลขมูลค่าทรัพย์สินที่ถูกซื้อขาดไปในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง ลีโอก้าวเข้าไปกระซิบข้างหูของพงศกรด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำจนคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "จำไว้นะครับพงศกร... สิ่งที่คุณคิดว่าเป็นของคุณทั้งหมดในตอนนี้ แท้จริงแล้วมันถูกโอนมาเป็นของผมตั้งแต่คุณก้าวขาเข้างานนี้แล้วล่ะครับ" พงศกรเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นต่อหน้าแขกเหรื่อหลายร้อยชีวิต ทว่าก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวจำนวนหลายลำก็บินมาลอยลำอยู่เหนือหลังคาโรงแรมกระจกใส เสียงใบพัดกรรโชกแรงสะเทือนเลื่อนลั่น พร้อมกับแสงไฟสปอตไลท์สีทองที่สาดส่องลงมาทะลุกระจกโดมกลางห้องโถงอย่างเจิดจ้า ประตูลิฟต์แก้วพิเศษที่เชื่อมตรงมาจากดาดฟ้าเปิดออกอย่างไร้เสียง พร้อมกับร่างของชายชราปริศนาในชุดสูทรasymmetricสีดำสนิทผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งตลาดการเงินโลก ก้าวออกมาพร้อมกับสมุดบัญชีเล่มสีดำสนิทในมือ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดนี้ด้วยกันนะครับ