การท้าทายจากคุณชายพงศกร

"ห้าสิบล้าน... ครั้งที่หนึ่ง!" เสียงค้อนประมูลของพิธีกรบนเวทีดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยงระดับพรีเมียมของโรงแรมหรูใจกลางเมือง แสงไฟคริสตัลระยิบระยับสาดส่องลงบนใบหน้าของเหล่าเซเลบและมหาเศรษฐีที่ต่างพากันส่งเสียงฮือฮาด้วยความตื่นเต้น ทว่าสายตาส่วนใหญ่กลับไม่ได้มองที่วัตถุล้ำค่าบนเวที แต่พวกเขากลับเหลียวหลังมามองชายหนุ่มผู้หนึ่งที่นั่งอยู่มุมอับของห้องด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยและสายตาสมเพช พงศกร ในชุดสูทตัดเย็บพิเศษปักด้ายทองราคาแพงระยับ ยกแก้วไวน์ในมือขึ้นจิบรสชาติฝาดเฺฝื่อนด้วยท่าทีผ่อนคลาย เขาเหลือบมอง ลีโอ ชายหนุ่มในชุดสูทเนื้อผ้าธรรมดาที่นั่งเงียบเชียบอยู่เคียงข้าง รินรดา หญิงสาวผู้เป็นคู่หมั้นที่ยังคงกุมมือของลีโอไว้แน่นด้วยความกังวล "ไงล่ะ แกคิดจริงๆ หรือว่าคนอย่างแกจะมีปัญญามาเดินเฉิดฉายในงานแบบนี้ได้โดยไม่มีใครสั่งสอน?" พงศกรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกึ่งเยาะกึ่งท้าทาย จงใจปล่อยให้เสียงของตนดังข้ามโต๊ะมาเข้าหูลีโอ "ของชิ้นนั้น 'สร้อยคอดาราจักร' มูลค่าเริ่มต้นสิบล้าน ตอนนี้พุ่งไปห้าสิบล้านแล้ว ถ้าแกแน่จริง... ก็ยกป้ายสู้สifวะ! หรือว่าเศษเงินแค่นี้ มันมากเกินกว่าบัญชีธนาคารติดลบของแกจะรับไหว?" เสียงหัวingเบาๆ ดังขึ้นจากกลุ่มคนรอบข้าง รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนแทบไร้สีเลือด เธอหันไปมองหน้าลีโอด้วยความรู้สึกเจ็บปวดแทน เขากลับแสดงสีหน้าที่เรียบเฉยราวน้ำนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงแววตาสีดำสนิทที่ลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่ไม่มีวันหยั่งถึง "อย่าไปสนใจเขาเลยนะคะลีโอ..." รินรดากระซิบเสียงสั่น เธอบีบมือเขาแน่นขึ้นเพื่อส่งผ่านความอบอุ่น "เรากลับกันเถอะค่ะ... ฉันไม่อยากให้คุณต้องทนฟังคำดูถูกพวกนี้" ลีโอหันกลับมามองหญิงสาวที่อยู่เคียงข้างเขาผ่านช่วงเวลาที่ตกต่ำที่สุดในชีวิต ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยรังเกียจ ไม่เคยเอ่ยปากบ่นแม้ในวันที่เขาเหลือเงินติดตัวเพียงไม่กี่บาท ริมฝีปากหยักได้รูปคลี่ยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความมั่นใจจนรินรดาต้องชะงักไป "ริน... เชื่อใจผมไหมครับ?" ลีโอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น รินรดากะพริบตาปริบๆ เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นและพยักหน้ารับช้าๆ "ฉัน... เชื่อใจคุณเสมอค่ะ" ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง ประตูลิฟต์แก้วพิเศษที่เชื่อมตรงมาจากดาดฟ้าก็เปิดออกอย่างไร้เสียง พร้อมกับร่างของชายชราปริศนาในชุดสูท asymmetric สีดำสนิทผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งตลาดการเงินโลก ก้าวออกมาพร้อมกับสมุดบัญชีเล่มสีดำสนิทในมือ ทว่าลีโอยังคงนั่งนิ่ง เขายังไม่จำเป็นต้องพึ่งพาร่างนั้นในตอนนี้ เพราะแค่เพียงปลายนิ้วสัมผัสในกระเป๋าเสื้อ... ระบบที่รอคอยการปลดล็อกก็พร้อมจะทำงานแล้ว "ห้าสิบล้าน... ครั้งที่สอง!" เสียงพิธีกรลากเสียงยาว เตรียมจะเคาะค้อนตัดสิน พงศกรลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาจ้องมองลีโอด้วยแววตาเหยียดหยามขั้นสุด คิดจะใช้เงินซื้อความอับอายให้ศัตรูตัวฉกาจจมดินต่อหน้าสาธารณชน "ทำไมล่ะ? เป็นใบ้ไปแล้วหรือไงไอ้คนจน ถนนสายนี้มันกว้างนะลีโอ แต่ทางเดินของแกน่ะ มันตันตั้งแต่ก้าวแรกที่แกกล้าเหยียบเข้ามาในงานนี้แล้ว!" ลีโอลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสลัดสูทตัวเก่าออกเล็กน้อย เผยให้เห็นท่าทีที่เปี่ยมด้วยสง่าราศีแบบที่พงศกรไม่มีวันเลียนแบบได้ มือเรียวยาวควักกระเป๋าหยิบบัตรพลาสติกสีดำสนิท ไร้ลวดลาย ไร้ชื่อธนาคาร แต่ขอบบัตรกลับสะท้อนประกายแสงสีทองคำขาวเรืองรองออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว วางลงบนโต๊ะกระจกใสเสียงดัง *กริ๊ก* "ห้าสิบล้านเหรอครับ?" ลีโอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าก้องกังวานไปทั่วห้องโถงที่จู่ๆ ก็เงียบกริบลงอย่างฉับพลัน "สำหรับผมแล้ว ตัวเลขแค่นั้น... มันยังไม่พอค่าธรรมเนียมเปิดใช้ระบบด้วยซ้ำ" พงศกรแค่นหัวเราะ "บัตรพลาสติกสีดำทาสีเล่นกลไกงั้นรึ? แกคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะเท่หรือไงวะ!" ลีโอไม่สนใจคำดูถูก เขาส่งบัตรใบนั้นให้พนักงานเสิร์ฟที่ยืนตัวสั่นด้วยความกลัวบรรยากาศรอบตัว พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในงานต้องอ้าปากค้าง "รูดซื้อ... หุ้นทั้งหมดของโรงแรมแห่งนี้ และเปลี่ยนชื่อผู้ถือหุ้นใหญ่เป็นชื่อของ 'รินรดา' ทันทีครับ" เครื่องรูดบัตรสีดำถูกเสียบลงไปอย่างรวดเร็ว เสียงปุ่มกดรหัสผ่านดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันระดับปวศิษฎ์ หน้าจอเครื่องรูดบัตรสว่างวาบขึ้นพร้อมกับสัญลักษณ์สีเขียวที่ปรากฏคำว่า **'APPROVED - UNLIMITED'** และในวินาทีต่อมา เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารกลางระดับโลกก็ดังสนั่นระรัวขึ้นพร้อมกันในโทรศัพท์มือถือของแขกผู้มีเกียรติทุกคนในห้องจัดเลี้ยง! จอมเวทไร้นาม ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ