เสียงรูดบัตรที่ดังกว่าเสียงหัวเราะเยาะ

หน้าจอโทรศัพท์มือถือราคาแพงนับร้อยเครื่องในห้องจัดเลี้ยงระดับไฮ엔ดสั่นสะเทือนพร้อมเพรียงกันอย่างน่าขนลุก เสียงแจ้งเตือนข้อความจากระบบธนาคารและแอปพลิเคชันการเงินระดับโลกดังระรัวประสานเสียงกันราวกับฝูงแมลงปีกแข็งที่กำลังบินวนเวียนอยู่เหนือซากศพ ความเงียบงันชนิดที่เรียกว่า "ความเงียบแห่งความตาย" เข้าปกคลุมพื้นที่กว้างใหญ่ทันที ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหายใจดัง แม้แต่พงศกรที่ยืนยันความยิ่งใหญ่ของตนมาตลอดทั้งคืน ยังต้องอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างจนแทบทะล้าออกจากเบ้าเมื่อก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือของตนเอง ข้อความแจ้งเตือนปรากฏตัวอักษรสีทองเด่นชัด: *[ระบบธนาคารกลาง: มีการทำธุรกรรมวงเงินสูงสุดผ่าน "The Black Obsidian Card" ยอดเงินในบัญชีของท่านได้รับการอัปเดตเป็นสถานะ: มหาเศรษฐีไร้ขีดจำกัด (Infinite Liquidity)]* "เป็น... เป็นไปไม่ได้..." พงศกรพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใบหน้าที่เคยฉาบด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่งบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มขมับจนเปียกชุ่ม "นั่นมันบัตรปลอม! มันคือระบบกลลวง! แกเอาเงินที่ไหนมาซื้อทั้งงานประมูลวะไอ้ลีโอ!" ลีโอ (ตัวเอก) ไม่แม้แต่จะชายตามองชายหนุ่มผู้กำลังเสียสติ เขายังคงยืนสงบนิ่งในชุดสูทสีดำตัดเย็บอย่างประณีต มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับว่าเงินหลายหมื่นล้านที่เพิ่งกวาดซื้อประมูลไปเมื่อครู่ เป็นเพียงเศษเงินเหรียญที่ตกหล่นอยู่ตามพื้นถนน ดวงตาคมกริบของลีโอสะท้อนภาพของพงศกรที่กำลังดิ้นรนด้วยความหวาดกลัว ความเย็นชาและเด็ดขาดที่สะสมมาจากการถูกหักหลังและเหยียบย่ำในอดีต บัดนี้มันถูกปลดปล่อยออกมาเป็นออร่ากดดันที่ทำให้แขกผู้มีเกียรติรอบข้างถึงกับต้องถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว รินรดา (คู่หมั้นผู้ซื่อสัตย์) ที่ยืนอยู่เคียงข้างมาโดยตลอดตั้งแต่สมัยที่พวกเขายังยากลำบาก เธอแอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่มด้วยหัวใจที่เต้นระรัว แม้ในยามนี้เขากลายเป็นผู้กุมอำนาจเงินมหาศาลที่สั่นคลอนเศรษฐกิจของเมืองได้ทั้งเมือง แต่แววตาของเธอก็ยังคงมีความอ่อนโยนและความภาค생ฉายชัดเช่นเดิม รินรดายื่นมืออันบอบบางออกไปสัมผัสแขนเสื้อของลีโอเบาๆ เป็นเชิงสนับสนุนและความเชื่อมั่นที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย ลีโอเหลือบมองเธอก่อนจะมุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่จะได้เห็น "บัตรปลอมงั้นหรือ?" ลีโอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่ทรงพลัง กังวานก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยงที่เงียบสงัด "พงศกร... แกยังจำวันที่ฉันถูกตระกูลของแกขับไล่ออกมาจากกองมรดกได้ไหม? วันนั้นแกบอกว่าเงินคืออำนาจ... และคนจนไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหายใจร่วมห้องกับพวกแก" ก้าวเท้า... ลีโอก้าวเข้าไปหาพงศกรทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่ละจังหวะที่รองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นหินอ่อน กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนในจิตใจของทุกคนในที่นั้น "ตอนนี้... ฉันกวาดซื้อทุกอย่างในงานประมูลนี้จนหมดเกลี้ยง ไม่เว้นแม้แต่หุ้นของตระกูลแกที่กำลังจะล้มละลาย" ลีโอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "บอกฉันหน่อยสิครับคุณชายพงศกร... ระหว่างเสียงหัวเราะเยาะของแกเมื่อสิบนาทีមុน กับเสียงรูดบัตรเมื่อครู่นี้... เสียงไหนมันดังกว่ากัน?" "แก... แกมันไอ้สวะ!" พงศกรสติแตกจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาเงื้อมือหมายจะพุ่งเข้ามาทำ The Final Blow ชกหน้าลีโอด้วยความเคียดแค้น แต่ทว่า... *ปัง!* ก่อนที่หมัดของพงศกรจะทันได้เฉียด1นิ้ว ร่างของเขาก็ถูกการ์ดชุดสูทสีดำสนิทนับสิบนายที่ปรากฏตัวขึ้นจากความมืดอย่างไร้ซุ่มเสียง เข้าล็อกแขนทั้งสองข้างกดลงกับพื้นอย่างไร้ความปรานี เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่นห้องหรูหรา "ปล่อยฉันนะเว้ย! พวกแกเป็นใคร! รู้ไหมฉันเป็นใคร!" พงศกรดิ้นพล่านเหมือนสุนัขจนตรอก "คุณไม่ได้เป็นใครทั้งนั้นแล้วในตอนนี้" เสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจดังขึ้นจากทางประตูทางเข้าห้องจัดเลี้ยง ร่างของชายชราผู้ทรงอิทธิพลระดับโลก ประธานสภาการลงทุนนานาชาติ ก้าวเดินเข้ามาด้วยท่าทีนอบน้อม ตรงดิ่งมายังลีโอ ชายชราโค้งคำนับให้ลีโออย่างเคารพสูงสุดท่ามกลางความตกตะลึงตาค้างของทุกคนในงาน ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้พงศกรถึงกับหัวใจหยุดเต้น "ท่านลีโอครับ... ทุกอย่างเรียบร้อยตามคำสั่งแล้วครับ หุ้นทั้งหมดของตระกูลพงศกรถูกซื้อกิจการและถูกโอนเข้าสู่บัญชี 'ระบบบัตรดำ' ของท่านเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้วครับ... และตอนนี้ มีบุคคลปริศนากลุ่มหนึ่งกำลังนำเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวจำนวนสี่ลำมาจอดรอรับท่านและคุณรินรดาอยู่ที่ดาดฟ้า เพื่อเดินทางไปรับมอบ 'เกาะส่วนตัว' ที่ท่านเพิ่งประมูลชนะเมื่อห้านาทีที่แล้วครับ" ลีโอรับเอกสารสิทธิ์จากมือชายชราด้วยใบหน้าเรียบเฉย เขานิ่งเงียบไปชั่วขณะก่อนจะหันไปมองพงศกรที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น และกวาดสายตามองบรรดาเศรษฐีหน้าโง่ที่เคยดูถูกเหยียดหยามเขา ลีโอจูงมือรินรดาเดินผ่านร่างของพงศกรไปอย่างไม่สนใจใยดี ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความหวาดผวาที่เกาะกุมหัวใจของทุกคนในห้อง และในวินาทีที่ทั้งสองก้าวพ้นประตูห้องโถงมุ่งหน้าสู่ลิฟต์แก้วส่วนตัว เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ก็เริ่มคำรามก้องอยู่เหนือศีรษะ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนปริศนาที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอมือถือของลีโอเองโดยไม่มีที่มา— *[ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบ "เป้าหมายที่แท้จริง" ของตระกูลผู้ทรยศ กำลังรอพบคุณอยู่ที่จุดหมายปลายทาง... และพวกมันเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้ต้อนรับการกลับมาของคุณแล้ว]* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ