รถหรูคันแรกและการปรากฏตัวของเฮลิคอปเตอร์

ความเงียบงันระดับที่เกือบจะได้ยินเสียงเข็มตกแผ่ขยายปกคลุมโชว์รูมรถยนต์ซูเปอร์คาร์นำเข้าราคาแพงระยับทั่วทั้งบริเวณ พงศกรยืนแข็งทื่อราวกับถูกคำสาปกลายเป็นหิน ดวงตาคู่พองโตเบิกกว้างจนแทบจะทะลักออกมาจากเบ้า จ้องมองหน้าจออิเล็กทรอนิกส์สีฟ้าเรืองแสงของเครื่องรูดบัตรเครดิตอย่างไม่เชื่อสายตา สมองของมันหยุดประมวลผลไปชั่วขณะเมื่อตัวเลขศูนย์นับสิบหลักปรากฏหราพร้อมข้อความยืนยันสถานะวงเงินระดับตำนานที่มนุษย์ปุถุชนทั่วไปไม่มีวันเอื้อมถึง **[ INITIATED: UNLIMITED BALANCE - APPROVED ]** เสียงแจ้งเตือนสิทธิ์การใช้งานผ่านพ้นไปอย่างเงียบเชียบ แต่กลับดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของทุกคนที่ยืนอยู่ ณ ที่นั้น พนักงานขายสาวที่เคยแสดงท่าทีดูถูกเหยียดหยามทรุดตัวลงคุกเข่าอย่างไร้เรี่ยวแรง ขาทั้งสองข้างอ่อนปวกเปียกจนไม่สามารถพยุงน้ำหนักตัวเอาไว้ได้ ความหวาดกลัวพุ่งพล่านขึ้นมาเกาะกุมหัวใจจนตัวสั่นเทิ้ม เมื่อตระหนักได้ว่าตนเองเพิ่งจะล่วงเกินบุคคลที่มีอำนาจทางการเงินระดับพลิกแผ่นดินโลกได้เพียงแค่ปลายนิ้ว ลีโอยังคงยืนสงบนิ่ง สีหน้าของเขาเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ราวกับว่าตัวเลขมหาศาลที่ปรากฏบนหน้าจอนั้นเป็นเพียงเศษเงินจำนวนน้อยนิดที่ตกหล่นอยู่บนพื้น มือข้างหนึ่งของเขาล้วงกระเป๋าเสื้อกั๊กอย่างสบายอารมณ์ สายตาคมกริบทอดมองพงศกรที่กำลังใบหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย "เป็นอย่างไรบ้างครับคุณพงศกร..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กลับทรงพลังกดดันจนบรรยากาศรอบข้างหนักอึ้ง "ตัวเลขบนหน้าจอนี้ พอจะทำให้คุณรู้สึกว่าผมมีปัญญาซื้อรถคันที่คุณอยากเหมาสักคันไหมครับ?" รินรดากำมือแน่นด้วยความตื้นตันใจที่เอ่อล้นอยู่ในอก ดวงตาคู่สวยคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความปีติ เธอมองแผ่นหลังของชายหนุ่มผู้เป็นคู่หมั้นที่คอยเคียงบ่าเคียงไหล่ผ่านช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิตมาด้วยกัน ภาพของชายหนุ่มผู้ไร้ทางสู้ในวันวานบัดนี้ได้มลายหาย Sไปสิ้น เหลือเพียงเงาร่างของราชาผู้กุมอำนาจที่แท้จริง ทว่าลึกๆ ในใจ เธอกลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่เขามอบให้เสมอมา มือเรียอบางเอื้อมไปสัมผัสชายเสื้อของลีโอเบาๆ เพื่อส่งผ่านความเชื่อมั่นที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย "เป็น... เป็นไปไม่ได้!" พงศกรเค้นเสียงลอดไรฟัน ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองบิดเบี้ยวด้วยความอัปยศอดสูและโทสะที่ตีรวนขึ้นมาจนหน้าดำหน้าแดง "แก... แกใช้บัตรปลอม! ระบบบ้าอะไรจะไม่มีวันหมดวงเงิน! พนักงาน! แจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้! มันต้องเป็นแก๊งต้มตุ๋นระดับชาติแน่ๆ!" พงศกรแผดเสียงตะโกนลั่นเพื่อกลบเกลื่อนความหวาดกลัวที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจ มันไม่อาจยอมรับได้ว่าคนที่มันเพิ่งเหยียดหยามว่าเป็นขอทานเมื่อไม่กี่นาทีพรากเอาศักดิ์ศรีและความเหนือกว่าของมันไปจนหมดสิ้น ลีโอแย้มยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่มันช่างน่าสะพรึงกลัวเสียจนพงศกรต้องผถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว "บัตรปลอมอย่างนั้นหรือครับ?" ลีโอปรายตามองเครื่องรูดบัตรที่ยังคงแสดงไฟสีเขียวค้างไว้ "ถ้าคิดว่านี่คือเรื่องหลอกลวง ทำไมคุณไม่ลองโทรศัพท์หาผู้จัดการธนาคารใหญ่ที่คุณเป็นลูกค้ารายใหญ่ดูล่ะครับ เผื่อว่าพวกเขาจะช่วยอธิบายให้คุณฟังได้ว่า 'บัตรดำแห่งปฐพี' ใบนี้ มีสิทธิ์พิเศษเหนือกว่าตระกูลของคุณกี่เท่า" คำพูดราวดาบคมกริบเชือดเฉือนความมั่นใจของพงศกรจนย่อยยับ ตัวสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก มือที่สั่นระริกหยิบสมาร์ตโฟนออกมากดโทรหาใครบางคนอย่างลนลาน ทว่าเสียงสัญญาณรอสายที่ดังยืดยาวกลับสร้างความกดดันให้มันแทบคลั่ง ในวินาทีที่ความตึงเครียดภายในโชว์รูมพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เสียงคำรามทุ้มต่ำและทรงพลังก็ดังสะท้อนก้องมาจากฟากฟ้าเหนือหลังคาตึกกระจกใส แรงลมมหาศาลพัดโหมกระหน่ำจนกระจกบานใหญ่สั่นสะเทือน เสียงใบพัดขนาดใหญ่แหวกอากาศดังสนั่นหวั่นไหวจนทุกคนต้องยกมือขึ้นปิดหูด้วยความตกใจ *ตูมมม... ฟู่ววว!* เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์สีดำสนิท ประดับลวดลายสัญลักษณ์ตระกูลลับเฉพาะตัวที่บ่งบอกถึงความมั่งคั่งระดับไร้ขีดจำกัด ค่อยๆ ลดระดับลงจอดอย่างนุ่มนวล ณ ลานกว้างหน้าโชว์รูมโดยไม่เกรงใจใคร แรงลมจากใบพัดซัดเอาป้ายต้อนรับราคาแพงปลิวหายไปในพริบตา ท่ามกลางความตื่นตระหนกของฝูงชนที่ยืนมุงดูอยู่ด้านนอก ประตูห้องโดยสารเปิดออกอย่างไร้เสียง พร้อมกับร่างของชายชราในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบ ท่าทางสง่างามแต่นอบน้อมถึงขีดสุด ก้าวลงมาพร้อมกับผู้ติดตามสวมแว่นตาดำอีกสี่นาย พวกเขาเดินตรงดิ่งผ่านฝูงชนที่แหวกทางให้อย่างหวาดกลัว ก่อนจะหยุดยืนคุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าลีโอด้วยความเคารพสูงสุด "นายท่านครับ..." เสียงของชายชราก้องกังวานด้วยความจงรักภักดี "ยานพาหนะส่วนตัวและทีมงานพร้อมรับเสด็จกลับคฤหาสน์หลักแล้วครับ..." ลีโอยื่นบัตรเครดิตสีดำคืนให้พนักงานขายที่ยังคงหน้าซีดตัวสั่น ก่อนจะหันมามองพงศกรที่อ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างจนเส้นเลือดฝอยแตก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ "รถคันนี้... ส่งตามไปที่คฤหาสน์ของผมด้วย ส่วนคุณพงศกร..." ลีโอหยุดเดินเล็กน้อยแล้วเหลือบมองคู่ปรับตัวฉกาจด้วยหางตา "หวังว่าเราคงจะได้สนุกกันมากกว่านี้นะครับ... ในเกมถัดไป" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" เสมอมานะครับ