บัตรเครดิตสีดำไร้ขีดจำกัด

เศษกระดาษใบเสร็จทวงหนี้ราคาถูกปลิวตกลงบนพื้นซีเมนต์เปียกชื้น รอยยิ้มเหยียดหยามบนใบหน้าของพงศกรยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำราวกับรอยแผลเป็นที่ถูกกรีดซ้ำ แต่วินาทีนี้ แววตาของลีโอกลับว่างเปล่าและเย็นเยียบยิ่งกว่าความตาย "คุณลีโอ... ข้าวห่อนี้แบ่งกันกินก่อนนะครับ ถึงมันจะเย็นชืดไปหน่อยก็เถอะ" เสียงหวานนุ่มที่เจือความเหนื่อยล้าดังขึ้น พร้อมกับกล่องพลาสติกใสบรรจุข้าวสวยและไข่เจียวเหี่ยวๆ ถูกยื่นมาตรงหน้า รินรดา หญิงสาวในชุดเสื้อผ้าเก่าๆ ที่เคยเป็นถึงคุณหญิงตระกูลสูงศักดิ์ เธอยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเดินเคียงข้างเขาในวันที่ตระกูลล่มสลาย ปลายนิ้วเรียวของเธอบาดแผลเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจากการทำงานหนัก แต่มือคู่นั้นยังคงสั่นเทาด้วยความห่วงใย ลีโอมองใบหน้าที่เปื้อนฝุ่นและหยาดเหงื่อของหญิงสาว หัวใจที่ด้านชามานานนับปีกลับกระตุกวูบ ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งไหลผ่านเข้ามาในอก เขาเอื้อมมือไปกุมมือเรียวบางนั้นเบาๆ ก่อนจะสบตาเธอด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวและมั่นคง "ริน... ต่อไปนี้ เธอจะไม่ต้องลำบากอีกแล้ว" เสียงทุ้มต่ำเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจักรกลลึกลับดังขึ้นในโสตประสาทของลีโอ พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [ยินดีด้วย! ผู้เล่น 'ลีโอ' ผ่านเงื่อนไขลับ 'ความภักดีในห้วงเหวแห่งความตาย'] [ระบบบัตรดำทวงแค้น: เปิดใช้งานเสร็จสมบูรณ์ 100%] [ท่านได้รับสิทธิ์ครอบครอง: 'บัตรเครดิตสีดำไร้ขีดจำกัด (Black Infinite Card)' ระดับเทพเจ้า] [โบนัสต้อนรับระบบ: เงินสดในบัญชีเริ่มต้น 1,000,000,000 บาท ถูกโอนเข้าสู่ระบบเรียบร้อยแล้ว] พริบตาเดียว แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกจากร่างของลีโอ อากาศรอบตัวราวกับหนักอึ้งขึ้นหลายเท่า ท้องฟ้าเหนือหัวที่เคยอلبครึ้มกลับปรากฏละอองแสงสีทองจางๆ สะท้อนในนัยน์ตาที่แปรเปลี่ยนเป็นสีอำพันเข้มข้น ร่างกายที่เคยเหนื่อยล้าถูกเติมเต็มด้วยพละกำลังระดับมหาเทพ ความรู้สึกเป็นนายเหนือชีวิตของผู้คนนับล้านไหลเวียนผ่านปลายนิ้วทุกตารางนิ้ว ในมือของลีโอ ปรากฏบัตรโลหะสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุไม่ทราบชนิด น้ำหนักของมันเย็นเฉียบแต่กลับอัดแน่นด้วยอำนาจที่สามารถซื้อได้แม้กระทั่งวิญญาณของมนุษย์ ลวดลายสลักนูนรูปมังกรทองคำดำขลับบนหน้าบัตรเปล่งประกายระยิบระยับยามต้องแสงไฟข้างทาง รินรดากะพริบตาปริบๆ ด้วยความตกใจ เธอมองการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา "ลีโอ... คุณ... เกิดอะไรขึ้นกับคุณคะ... เอ๊ย ครับ?" เธอลืมตัวเผลอใช้คำพูดติดปาก แต่ความตื่นตะลึงทำให้เธอพูดไม่ออก "ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้ว ริน" ลีโอยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและอำนาจที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน "เราไปจากที่นี่กันเถอะ... ไปยังที่ที่พวกมันเคand เหยียดหยามเรา ต้องคุกเข่าลงแทบเท้า" ไม่รอให้หญิงสาวได้ซักถาม ลีโอกดเปิดใช้งานหน้าจอระบบเพื่อทดสอบอำนาจครั้งแรก เป้าหมายแรกของเขาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'แกรนด์พลาซ่า' ศูนย์การค้าหรูใจกลางเมืองที่ใหญ่ที่สุด และบังเอิญว่าเป็นสถานที่ที่พงศกรกับกลุ่มเพื่อนเศรษฐีมักจะไปอวดร่ำอวดรวยเหยียดหยามผู้คน เพียงแค่ก้าวเท้าออกจากตรอกแคบๆ ท้องถนนรอบด้านก็ราวกับหยุดนิ่ง เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องกังวาน รถยนต์หรูโรลส์-رو이스 (Rolls-Royce) สีดำเงางามคันโตเคลื่อนเข้ามาจอดสนิทเทียบฟุตบาทอย่างนิ่มนวลราวกับถูกควบคุมด้วยเวทมนตร์ ประตูรถเปิดออกโดยอัตโนมัติ คนขับรถในชุดสูทสากลสีดำสนิทก้าวลงมาโค้งคำนับให้ลีโอด้วยความเคารพสูงสุดราวกับกษัตริย์ผู้เสด็จประพาส "ยินดีต้อนรับครับ ท่านนายท่าน ลีโอ" เสียงทุ้มกังวานของโชเฟอร์ส่วนตัวที่ระบบจัดเตรียมไว้ให้ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาบให้เป็นหิน มือเรียวเกาะแขนเสื้อของลีโอไว้แน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ "นี่มัน... รถอะไรกัน ลีโอ พวกเราไม่มีเงินพอนั่งแท็กซี่ด้วยซ้ำนะ..." "ขึ้นรถเถอะครับ ริน" ลีโอเอ่ยพลางโอบไหล่บางให้ก้าวขึ้นไปนั่งเบาะหนังแท้ระดับพรีเมียม กลิ่นอายความหรูหราฟุ้งกระจายไปทั่วห้องโดยสาร รถหรูพุ่งทะยานออกไปอย่างนุ่มนวล มุ่งหน้าสู่ใจกลางเมือง มุ่งสู่จุดเริ่มต้นของการชำระแค้น ลีโอเอนหลังพิงเบาะนุ่ม นัยน์ตาคมกริบมองทิวทัศน์นอกกระจกที่เคลื่อนผ่านอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วเรียวเคาะเบาๆ ลงบนบัตรเครดิตสีดำในกระเป๋าเสื้อ ความแค้นตลอดสามปีที่ผ่านมาถูกหลอมรวมเป็นเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาคนพวกนั้นให้เป็นจุล ไม่นานนัก รถโรลส์-รอยซ์ก็มาจอดเทียบหน้าทางเข้าแกรนด์พลาซ่า ศูนย์การค้าที่มีแต่บรรดาไฮโซและเศรษฐีระดับแถวหน้าเดินขวักไขว่ แสงไฟนีออนสว่างไสวสาดส่องกระทบตัวรถจนผู้คนรอบข้างต้องหันมามองด้วยความสนใจและอิจฉา ลีโอก้าวลงจากรถด้วยท่าทีสง่างามดั่งพญายม เขายื่นมือไปรับรินรดาที่ยังคงตื่นตระหนกให้ก้าวลงมาเคียงข้าง แม้เสื้อผ้าของเธอจะยังเป็นชุดเดิมที่มอมแมม แต่ด้วยรัศมีและบรรยากาศรอบตัวของลีโอในตอนนี้ กลับทำให้ไม่มีใครกล้าส่งสายตาดูถูกเหยียดหยามแม้แต่คนเดียว "ท่านครับ ห้างนี้ไม่อนุญาตให้คนแต่งกาย... เอえ..." รปภ. ร่างยักษ์คนหนึ่งเดินตรงเข้ามาทำท่าจะขวางทางด้วยสีหน้าเหยียดหยาม แต่เมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาคู่คมสีอำพันที่เย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งขั้วโลก รปภ. คนนั้นถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือกลับและก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ ขาสั่นเทาจนแทบทรุด ลีโอไม่สนใจเศษสวะพวกนั้น เขาก้าวเดินตรงไปยังร้านบูติกแบรนด์เนมระดับโลกที่แพงที่สุดในชั้นล่าง ซึ่งเป็นจุดที่พงศกรและเหล่าคุณชายมักจะมาใช้เงินล้างผลาญเล่นในยามบ่าย เสียงหัวเราะเยาะเย้ยและเสียงพูดคุยดังเล็ดลอดออกมาจากหน้าร้าน พงศกรกำลังยืนเลือกนาฬิกาเรือนละหลายสิบกราฟพร้อมกับล้อมรอบด้วยหญิงสาวหน้าตาดีหลายคน เขากำลังอวดเบ่งเรื่องการกดดันตระกูลของลีโออย่างสนุกสนาน "ไอ้ลีโอมันคงกำลังเก็บขยะกินอยู่แถวไหนสักแห่งแหละวะ ฮ่าๆๆๆ!" พงศกรหัวร่อต่อกระซิกกับเพื่อนอย่างได้ใจ ลีโอเดินสาวเท้าเข้าไปหยุดยืนอยู่เบื้องหลังกลุ่มของพงศกรพอดี บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนอุณหภูมิในร้านติดลบฉับพลัน พงศกรหันกลับมาด้วยความหงุดหงิดแต่เมื่อเห็นว่าเป็นใคร สีหน้าของมันก็เปลี่ยนเป็นความเหยียดหยามทันที "อ้าว! นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้หมาข้างถนนนี่เอง กล้าโผล่หัวมาเหยียบสถานที่หรูๆ แบบนี้ด้วยเหรอวะ หรือว่าเก็บเศษเงินได้ก้อนนึงแล้วอยากลองทำตัวเป็นคนรวย?" พงศกรหัวเราะลั่นร้าน พนักงานขายสาวสวยหลายคนมองลีโอด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ทันที ลีโอไม่ได้โกรธหรือแสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ก่อนจะหยิบบัตรเครดิตสีดำไร้ขีดจำกัดออกมาถือไว้ในมือ แล้ววางลงบนกระจกเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีสบายๆ "พนักงาน... เหมาหมดร้านนี้" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงอำนาจสะท้านฟ้า พนักงานขายทำหน้าเหวอ ก่อนจะหัวเราะหึๆ ในลำคอ "คุณคะ บัตรพลาสติกปลอมๆ แบบนี้ ใช้ต้มตุ๋นเด็กอนุบาลยังไม่ได้เลยค่ะ อย่ามาเกะกะแถวนี้..." "รูด" ลีโอออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด พร้อมกับยื่นบัตรสีดำให้พนักงานที่กำลังทำหน้าดูถูก พนักงานรับบัตรมาด้วยความรำคาญใจและเสียบมันลงเครื่องรูดบัตรอัตโนมัติด้วยท่าทีส่งๆ ไปที เผื่อหวังจะให้เครื่องปฏิเสธการทำรายการแล้วไล่ไอ้จนตรอกนี่ออกไปให้พ้นหน้า แต่ทว่า... *ตี๊ดดดดดด!* ไฟสีเขียวสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงปรินท์กระดาษใบเสร็จยาวเหยียดพุ่งทะลักออกมาจากเครื่องรูดบัตรอย่างรวดเร็ว ตัวเลขยอดเงินในระบบที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาพนักงานขายเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า สีหน้าของเธอซีดเผือดไร้สีเลือด ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวอย่างขีดสุด พงศกรที่ยืนอยู่ข้างๆ หุบยิ้มฉับพลัน ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก เมื่อตัวเลขศูนย์นับสิบหลักปรากฏหราบนจอเครื่องรูดบัตรยืนยันสถานะวงเงิน: **[ INITIATED: UNLIMITED BALANCE - APPROVED ]** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันดุเดือดนี้ด้วยกันนะครับ