เสียงแจ้งเตือนจากระบบมหาเศรษฐี

"เอกสารสละสิทธิ์มรดกและปลดหนี้สินทั้งหมด... เซ็นชื่อตรงนี้เสีย เจ้าหนู ลีโอ" เสียงหัวเราะเยาะหยันของพงศกรดังสะท้อนก้องภายในห้องพักโทรมๆ ขนาดสิบตารางเมตร กลิ่นอับชื้นและคราบสกปรกบนผนังปูนเปลือยคือเครื่องยืนยันสถานะปัจจุบันของชายหนุ่มผู้เคยอยู่บนจุดสูงสุดของตระกูลใหญ่ ทว่าในตอนนี้ ลีโอกลับต้องนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ขาหัก สายตาของเขาจับจ้องไปยังกระดาษแผ่นบางที่เปรียบเสมือนใบมรณบัตรทางสังคม เบื้องหน้าของเขาคือพงศกร ศัตรูคู่อาฆาตผู้แย่งชิงทั้งตำแหน่ง ทรัพย์สมบัติ และทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเขาอย่างเลือดเย็น ด้านข้างของพงศกรคือกลุ่มบอดี้การ์ดร่างยักษ์ที่พร้อมใช้กำลังบังคับได้ทุกเมื่อ หากไม่ใช่เพราะรินรดา หญิงสาวคนรักที่ยอมก้าวเข้ามาบังร่างของเขาไว้ด้วยความสั่นเทา ลีโอนาฬิกาชีวิตคงหยุดเดินไปนานแล้ว "อย่าไปเซ็นนะ... ลีโอ พี่อย่าเซ็นเด็ดขาด" เสียงของรินรดาแหบพร่าและเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เธอยืนหยัดเคียงข้างเขามาตลอดนับตั้งแต่วันที่ตระกูลล่มสลาย แม้เนื้อตัวจะสวมใส่เสื้อผ้าเก่าๆ ราคาถูก แต่แววตาที่มองมายังลีโอกลับเปี่ยมไปด้วยความภักดีและห่วงใยอย่างแท้จริง มือเรียวบางของเธอสั่นเทาขณะกำชายเสื้อของเขาแน่น ราวกับกลัวว่าพริบตาเดียว ชายหนุ่มตรงหน้าจะหายลับไปจากโลกใบนี้ พงศกรแค่นหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น สีหน้าของมันฉายแววดูถูกเหยียดหยามอย่างไร้ความปรานี "โอ้ ดูความรักอันแสนซาบซึ้งนี่สิ รินรดา เธอช่างโง่เขลาเสียจริงที่ยังจมปลักอยู่กับไอ้สวะที่แม้แต่ค่าข้าวขาหมูยังไม่มีปัญญาจ่าย ถ้าเธอยอมมาซบตักฉันตั้งแต่แรก ชีวิตเธอคงไม่ต้องมาทนลำบากอยู่ในรูหนูสกปรกนี่หรอก" ลีโอยังคงนิ่งเงียบ ดวงตาคมกริบภายใต้เงาผมสีดำสนิทไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย ความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากร่างของเขาจนพงศกรถึงกับขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ในสถานการณ์ที่จนมุมถึงขีดสุด ทำไมไอ้เศษสวะคนนี้ถึงยังนิ่งสงบได้ขนาดนี้? ทว่า ในวินาทีที่ความกดดันภายในห้องพุ่งสูงถึงขีดสุดนั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณโลหะกังวานใสราวกับระฆังแห่งสวรรค์ดังขึ้นในโสตประสาทของลีโอ เสียงนั้นไม่ได้มาจากโลกภายนอก แต่ดังก้องกังวานอยู่ในจิตวิญญาณของเขาโดยตรง [ระบบมหาเศรษฐีเกมเทพ ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ] [ตรวจสอบสถานะโฮสต์: วิกฤتขั้นสูงสุด / สภาวะล้มละลาย / ถูกหักหลัง] [เงื่อนไขผ่านเกณฑ์ลับ: เริ่มต้นกระบวนการปลุกพลังระบบ] [ยินดีด้วยครับโฮสต์ คุณได้รับสิทธิพิเศษ "เงินเริ่มต้น 10 ล้านเครดิต" และ "บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด" (Black Card of Absolute Wealth)] ลีโอเบิกตากว้างเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไม่มีใครสังเกตเห็น หน้าจอโฮโลแกรมใสสีทองอร่ามปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขา มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็นมัน ตัวเลขยอดเงินคงเหลือในบัญชีพุ่งทะยานจากเลขศูนย์ สู่จำนวน "10,000,000" เครดิตอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ยังคงดังต่อเนื่อง [ระบบตรวจพบเป้าหมายคุกคามในระยะประชิด: ต้องการใช้จ่ายเงินเพื่อแก้ไขสถานะปัจจุบันหรือไม่?] [อัตราการแปลงค่าเงินในโลกจริง: 1 เครดิตระบบ = 10,000 บาทสุทธิ] [คำเตือน: เงินจำนวนนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ความมั่งคั่งที่แท้จริงกำลังรอให้ท่านไปกวาดซื้อ] หัวใจของลีโอเต้นระรัว ไม่ใช่ด้วยความหวาดกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นเร้าใจที่อัดแน่นไปด้วยอำนาจมหาศาล สองมือที่เคยไร้เรี่ยวแรงกลับมามีพลังอีกครั้ง ความรู้สึกของการ "กลับมาผงาด" แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว "นี่... แกหูหนวกหรือไงวะ ลีโอ!" พงศกรเริ่มหงุดหงิดที่เห็นลีโอเงียบไปนาน มันตบโต๊ะเสียงดังสนั่น "ฉันบอกให้เซ็นเอกสารบ้าพอนี่ซะ! หรืออยากให้ฉันสั่งให้ลูกน้องหักขาแกก่อนถึงจะยอมเซ็น!" รินรดาสะดุ้งตกใจ เธอรีบกางแขนปกป้องลีโอให้แน่นขึ้นไปอีก น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความคับแค้นใจ "พวกคุณมันใจร้ายที่สุด... หยุดรังแกเขาสักที!" ลีโอยกมือขึ้นแตะไหล่บางของรินรดาเบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้หญิงสาวชะงักไป ดวงตาคู่สวยหันกลับมามองเขาด้วยความประหลาดใจ เพราะในยามนี้ แววตาของลีโอไม่ได้มีความอ่อนแอเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันกลับเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ทรงอำนาจ และลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทร ลีโอลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ความสูงของเขาทำให้อากาศในห้องแคบๆ ดูเบาบางลงไปถนัดตา เขากวาดสายตามองพงศกรและบอดี้การ์ดรอบห้องด้วยรอยยิ้มเยาะที่ชวนให้สันหลังวาบหวิว "พงศกร... นายคิดจริงๆ หรือว่าเกมนี้ มันจบลงแล้ว?" เสียงทุ้มต่ำและทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้พงศกรถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่มันจะหัวเราะกลบเกลื่อนความประหม่า "ฮ่าๆๆ ไอ้บ้าเอ๊ย! ใกล้บ้าจนเพ้อเจ้อแล้วสินะ แกไม่มีอะไรเหลือแล้ว ลีโอ! ตระกูลของแกถูกฉันฮุบหมดแล้ว ตัวแกตอนนี้ก็เป็นแค่ขอทานข้างถนน!" ลีโอไม่ได้โต้เถียง เขาเพียงแต่คว, ควักกระเป๋าเสื้อโค้ทเก่าๆ ของตนเองอย่างใจเย็น นิ้วเรียวยาวหยิบวัตถุสีดำสนิททำจากวัสดุไทเทเนียมผสมแร่พิเศษที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับออกมา มันคือบัตรเครดิตที่ไร้ลวดลายใดๆ นอกจากตราสัญลักษณ์มงกุฎทองคำอันทรงเกียรติ—บัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัดจากระบบมหาเศรษฐี พงศกรขมวดคิ้วมองวัตถุในมือของลีโอด้วยความงุนงง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาลั่นห้อง "เฮ้ยๆๆ ดูมันซิ เอากาดพลาสติกของเล่นเด็กที่ไหนมาโชว์วะ คิดว่าทำเป็นเท่แล้วฉันจะกลัวเรอะ!" บอดี้การ์ดด้านหลังต่างพากันหัวเราะเยาะตามเจ้านาย บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามถึงขีดสุด ลีโอไม่สนใจเสียงเห่าหอนเหล่านั้น ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับพื้นผิวบัตรเบาๆ ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจากระบบจะดังขึ้นในใจอีกครั้ง [ยืนยันการใช้จ่ายวงเงินพิเศษ: ซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลพงศกรในปัจจุบัน] [ยอดเงินที่ต้องชำระ: 5,000,000 เครดิต (เทียบเท่า 50,000,000,000 บาท)] [กำลังดำเนินการโอนเงินผ่านระบบเครือข่ายไร้สายทั่วโลก...] ลีโอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มอันตราย เขายื่นบัตรสีดำสนิทในมือไปตรงหน้าพงศกร พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียաբนิ่งแต่ดังก้องราวกับประกาศิตจากเทพเจ้า "ของเล่นเด็กงั้นรึ? งั้นลองบอกฉันทีสิพงศกร... ถ้าของเล่นใบนี้ สามารถกวาดซื้อบริษัทและบ้านทั้งหมดที่พวกแกภาคภูมิใจภายในสามวินาทีนี้ได้ แกคิดว่าฉันควรเรียกพวกแกเป็นอะไรดี?" สิ้นคำพูดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของพงศกรก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่งพร้อมกัน เสียงเรียกเข้าจากบอดี้การ์ดและผู้จัดการส่วนตัวดังประสานกันระงมราวกับสัญญาณเตือนภัยภัยพิบัติ! --- ขอขอบคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความสะใจในครั้งนี้ด้วยนะครับ "จอมเวทไร้นาม"