ถูกบอกเลิกในวันที่ฝนพรำ

เสียงแก้วไวน์คริสตัลกระทบกับโต๊ะหินอ่อนราคาแพงดังขึ้นเบาๆ แต่กลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของบรรยากาศรอบโต๊ะอาหารหรูระดับมิชลินสตาร์แห่งนี้ หยาดฝนด้านนอกสาดซัดกระทบกระจกบานใหญ่ราวกับจะพยายามล้างมลทินความเน่าเฟะที่อยู่ภายใน "ลีโอ เราเลิกกันเถอะค่ะ" น้ำเสียงของพิมพิศาเรียบนิ่ง ไร้ซึ่งความลังเลและเยื่อใยใดๆ เธอเป็นผู้หญิงที่ลีโอเคยคิดว่าคือครึ่งหนึ่งของชีวิต ผู้หญิงที่นั่งเคียงข้างเขาในวันที่เขาไม่มีอะไรเลยตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย แต่วันนี้ บนนิ้วเรียวสวยของเธอกลับมีแหวนเพชรเม็ดโตที่ส่องประกายเยาะเย้ย แสงไฟจากแชนเดอเลียร์ระยิบระยับสะท้อนเข้าตาจนแสบพร่า ลีโอเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตคนรัก ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มไม่ได้ฉายแววความเจ็บปวดอย่างที่เธอคาดหวัง มีเพียงความว่างเปล่าและความเย็นชาที่แผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบโต๊ะลดลงอย่างเห็นได้ชัด "เหตุผลล่ะพิม?" ลีโอเอ่ยถาม น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่ทรงพลังจนพิมพิศาเผลอหลบสายตาไปชั่วขณะ "เหตุผลเหรอคะ?" เสียงหัวeเราะเบาๆ ดังขึ้นจากชายหนุ่มอีกคนหนึ่งที่เพิ่งเดินกลับมาจากห้องน้ำ พงศกรทายาทกลุ่มธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ทิ้งตัวลงนั่งข้างพิมพิศาอย่างถือดี เขายกแขนขึ้นโอบไหล่หญิงสาวอย่างเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ พิมพิศาไม่ได้ขัดขืน ซ้ำยังเอนกายเข้าหาอย่างสนิทสนม พงศกรแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาที่มองลีโอเต็มไปด้วยความเหยียดหยามราวกับกำลังมองแมวข้างถนน "แกยังต้องถามหาเหตุผลอีกหรือวะไอ้ลีโอ? ตระกูลก็ล้มละลาย บริษัทพ่อแม่แกโดนยึดเกลี้ยง กลายเป็นแค่หมาจนตรอกที่ติดหนี้ท่วมหัว แกคิดว่าผู้หญิงระดับพิมเขาจะทนกัดก้อนเกลือกินกับแกไปจนตายหรือไง? ตื่นจากความฝันได้แล้วเพื่อน!" บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบ พนักงานเสิร์ฟที่ยืนอยู่ใกล้ๆ รีบเบือนหน้าหนีด้วยความกลัวจะโดนลูกหลง ลีโอไม่ได้โกรธเกรี้ยว เขายังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับสิ่งที่พงศกรพูดเป็นเพียงเสียงแมลงวันน่ารำคาญ ชายหนุ่มยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงกระทบโต๊ะเบาๆ *กริ๊ง...* เสียงนั้นดึงดูดสายตาของทั้งพงศกรและพิมพิศาให้กลับมามองเขาอีกครั้งด้วยความประหลาดใจ พวกเขาคาดหวังจะได้เห็นน้ำตา ความโกรธเกรี้ยว หรือการอ้อนวอนขอความเห็นใจ แต่นี่คืออะไร? ความนิ่งสงบของลีโอกลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่าพายุฝนข้างนอกเสียอีก "พูดจบแล้วใช่ไหมพงศกร" ลีโอกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่กลับกดดันจนพงศกรรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "นายคิดว่าสิ่งที่นายแย่งไป... คือทั้งหมดที่ฉันมีสินะ" "ฮ่าๆๆๆ ปากดีชิบหาย!" พงศกรตบโต๊ะเสียงดังเรียกความสนใจจากโต๊ะข้างเคียง "แกเหลืออะไรอีกวะ? บัตรเครดิตทุกใบโดนอายัด คอนโดหรูโดนยึด รถสปอร์ตถูกขายทอดตลาด ตอนนี้แม้แต่ค่าอาหารมื้อนี้ แกยังต้องลุ้นเลยมั้งว่าจะเอาปัญญาที่ไหนจ่าย!" พิมพิศาก้มหน้าลงเล็กน้อย ความรู้สึกผิดแล่นริ้วขึ้นมาในใจเมื่อเห็นสภาพของลีโอในชุดสูทราคาถูกที่ตัดเย็บอย่างลวกๆ แต่เธอก็เลือกที่จะปัดมันทิ้งไป ความรักมันกินไม่ได้ เงินทองและอำนาจของพงศกรต่างหากคือความจริงของโลกใบนี้ เธอมองลีโอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นความสมเพช "ลีโอกลับไปเถอะค่ะ อย่าทำให้มันน่าเกลียดไปมากกว่านี้เลย พิมขอโทษด้วยจริงๆ ที่เราไปกันต่อไม่ได้" พิมพิศากล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้ดูอ่อนโยน แต่มันช่างจอมปลอมในความรู้สึกของชายหนุ่ม ลีโอยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้พงศกรรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไร้สาเหตุ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงประหลาดก็ดังขึ้นในหัวของลีโอ [ติ๊ง! ตรวจพบความกดดันและสถานการณ์วิกฤตระดับสูงสุด...] [เงื่อนไขการปลุกพลังสมบูรณ์แบบ: ถูกหักหลังโดยคู่รัก, ถูกเหยียดหยามโดยศัตรู, และยืนหยัดอยู่จุดต่ำสุดของชีวิต] [ระบบมหาเศรษฐีเกมเทพ (God Billionaire System) ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ...] [ยินดีด้วยครับท่านเจ้าคุณ... ท่านได้รับสิทธิ์ครอบครอง "บัตรดำอเนกประสงค์ไร้ขีดจำกัด" (Infinite Black Card) และวงเงินเริ่มต้น 1,000,000,000 บาท เข้าสู่บัญชีลับทันที!] หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงสีทองอร่ามปรากฏขึ้นตรงหน้าลีโอ ชายหนุ่มกวาดสายตาอ่านข้อความเหล่านั้นด้วยความสงบ รอยยิ้มเยдяเยาะผุดขึ้นที่มุมปากลึกยิ่งขึ้น เกมเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหากล่ะ... ลีโอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สูทราคาถูกไม่ได้ลดทอนรัศมีอันน่าเกรงขามของเขาลงเลยแม้แต่น้อย เขาสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกั๊ก หยิบการ์ดสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุคาร์บอนไฟเบอร์ผสมโลหะหายากสะท้อนแสงไฟระยิบระยับออกมาวางลงบนโต๊ะกลางอาหาร พงศกรขมวดคิ้วมองบัตรใบนั้นด้วยความงุนงง "อะไรวะ? บัตรส่วนลดร้านสะดวกซื้อหรือไง?" พิมพิศาเองก็มองด้วยความสงสัยเช่นกัน ลีโอไม่สนใจเสียงเหยียดหยาม เขาหันไปโบกมือเรียกผู้จัดการร้านอาหารที่ยืนมองสถานการณ์อยู่ห่างๆ ด้วยความกระวนกระวายทันที "ผู้จัดการครับ..." ลีโอเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงกังวาน นิ่งสนิทและทรงอำนาจ "ช่วยเอาเครื่องรูดบัตรมาที่โต๊ะนี่ทีครับ พอดีผมต้องการชำระค่าอาหารทั้งหมด... รวมถึงค่าเสียหายที่ผมจะเหมาจ่ายร้านนี้เพื่อไล่ขยะบางตัวออกไปด้วยครับ" ผู้จัดการร้านหน้าถอดสี รีบวิ่งถือเครื่อง EDC เข้ามาทันทีด้วยความนอบน้อมอย่างถึงที่สุดเพราะจำหน้าของลีโอในอดีตได้ ลีโอหยิบการ์ดสีดำสนิทใบนั้นขึ้นมา เสียบมันลงไปในเครื่องรูดบัตรช้าๆ ท่ามกลางความตกตะลึงของพงศกรและพิมพิศาที่อ้าปากค้าง แสงไฟสีเขียวบนเครื่องรูดบัตรกะพริบถี่ๆ ก่อนจะส่งเสียงแจ้งเตือนยาวนานที่ดังก้องไปทั่วทั้งห้องอาหารหรู *ปี๊บ—! ทำรายการสำเร็จ! วงเงินหักผ่านระบบไร้ขีดจำกัด!* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยนะครับ ขอให้สนุกกับการเดินทางครั้งใหม่นี้ครับ