การกวาดล้างรากเหง้าอาชญากรรม

**แต๊ก... แกร๊ก...** เสียงปลายรองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นหินอ่อนขัดเงาภายในห้องประชุมลับของกองบัญชาการตำรวจนครบาลดังขึ้นเป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลังลมหายใจของเหล่าผู้มีอิทธิพลสีเทา ลีโอยืนกอดอกนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบภายใต้เงาหมวกสวมฮู้ดกวาดมองผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติและอธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษที่กำลังนั่งตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า บนโต๊ะประชุมไม้สักทองยาวเหยียด เต็มไปด้วยเอกสารลับสุดยอดเกี่ยวกับเครือข่ายธุรกิจสีเทาและการฟอกเงินของตระกูลพงศกร เอกสารเหล่านี้ไม่ใช่ผลงานการสืบสวนอันยาวนานนับแรมปี แต่มันถูกรวบรวมและปริ้นท์ออกมาสดๆ ร้อนๆ ด้วยอำนาจเงินมหาศาลจากระบบบัตรดำในเวลาเพียงแค่สามนาทีเท่านั้น "ท่านผู้บัญชาการครับ... เอกสารกองโตตรงหน้านั้น น่าจะเพียงพอที่จะทำให้เครื่องหมายคำถามในหัวของพวกท่านเปลี่ยนเป็นหมายจับได้แล้วกระมังครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้องที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ลีโอย่างสามขุมเข้าไปใกล้โต๊ะประชุม ก่อนจะโยนแฟ้มเอกสารสีดำสนิทลงตรงหน้าชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบเต็มยศที่มีเหรียญตราประดับเต็มอก พลตำรวจเอกประจักษ์ กลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ แม้เขาจะเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในกรมตำรวจ แต่ในวินาทีนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมเศรษฐกิจของประเทศไว้ในกำมือ เขากลับรู้สึกราวกับตัวเองเป็นเพียงมดปลวกตัวจิ๋วที่พร้อมจะถูกบดขยี้ได้ทุกเมื่อ "ทะ... ท่านลีโอครับ คือว่า..." เสียงของประจักษ์สั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด เขาเหลือบมองหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะ ที่แสดงยอดเงินโอนเข้าบัญชีลับมูลค่ากว่าพันล้านบาทที่เพิ่งปรากฏขึ้นเมื่อสักครู่นี้ มันเป็นตัวเลขที่มากพอจะซื้อชีวิตตำรวจยศใหญ่ระดับเขาได้หลายสบรอบ "หลักฐานชุดนี้... แน่นหนามากพอที่จะออกหมายค้นและอายัดทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลพงศกรได้ทันทีครับ... ไม่ต้องรอหมายศาลด้วยซ้ำ!" "ดีมากครับ..." ลีโอแย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและอำนาจมืด "ผมไม่ได้มาขอร้อง... แต่ผมกำลังซื้อความยุติธรรมในแบบที่พวกคุณถนัด จัดกำลังพลทั้งหมดที่มี กวาดล้างพวกมันให้สิ้นซาก อย่าให้เหลือแม้แต่เงาในแผ่นดินนี้" ในขณะเดียวกัน ที่ห้องรับรองพิเศษอีกด้านหนึ่งของตึก รินรดากำลังนั่งมองภาพการเคลื่อนไหวของกองกำลังพิเศษผ่านหน้าจอวงจรปิดด้วยหัวใจที่เต้นระรัว หญิงสาวในชุดเดรสเรียบหรูที่อยู่เคียงข้างลีโอมาตั้งแต่สมัยที่เขายังเป็นเพียงชายหนุ่มกระเป๋าแบนถูกตระกูลพงศกรเหยียดหยาม เธอยังจำสายตาดูถูกเหยียดหยามของพงศกรในวันนั้นได้ดี วันที่เธอกับลีโอถูกขับไล่ออกจากงานสังคมอย่างไม่เป็นธรรม *“ผู้หญิงโง่ ที่ยอมจมปลักอยู่กับไอ้ขี้แพ้ไร้ค่า”* คำพูดเยาะเย้ยถากถางนั้นยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท แต่วันนี้... ทุกอย่างกลับตาลปัตร รินรดายกถ้วยชาอุ่นขึ้นจิบรสชาติขมฝาด แต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยประกายแห่งความสะใจ เธอมองดูภาพบนจอที่หน่วยปฏิบัติการพิเศษนับร้อยนายพร้อมอาวุธครบมือ เคลื่อนขบวนออกจากกองบัญชาการมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ตระกูลพงศกรด้วยความเร็วสูง "ลีโอ... คุณกำลังจะทำให้พวกมันรู้ซึ้งถึงคำว่า 'ตกนรกทั้งเป็น' สินะครับ" รินรดากล่าวพึมพำกับตัวเองเบาๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนเรียวปากสวย เธอมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่ริมหน้าต่าง มองดูแสงไฟจากเฮลิคอปเตอร์ตำรวจที่บินขึ้นสู่ท้องฟ้ายามวิกาลเป็นขบวน ที่คฤหาสน์ตระกูลพงศกร ความหรูหราโอ่อ่าในยามค่ำคืนกำลังจะถูกทำลายลงในพริบตา พงศกรบุตรชายตัวดีของผู้มีอิทธิพลกำลังนั่งจิบไวน์ราคาแพงเคล้าเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ ในห้องทำงานส่วนตัว โดยไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่า บัดนี้ ประตูรั้วเหล็กดัดอัลลอยด์ราคาแปดหลักของบ้านตนกำลังถูกรถหุ้มเกราะของหน่วยอรินทราชพังทลายลงด้วยแรงกระแทกอันมหาศาล **โครม! เสียงประตูเหล็กหนาหนักพังครืนลงมา!** พงศกรสะดุ้งสุดตัว ทำแก้วไวน์หลุดมือร่วงแตกกระจายบนพรมเปอร์เซียราคาแพง สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นฝูงตำรวจติดอาวุธครบมือพังประตูห้องทำงานเข้ามาอย่างไม่เกรงใจใคร "พวกแกเป็นใคร! บุกรุกเข้ามาได้อย่างไร รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!" พงศกรตะโกนลั่น หน้าตาถอดสีด้วยความโกรธและตกใจปะปนกัน หัวหน้าชุดปฏิบัติการพิเศษเดินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่ออิทธิพลเก่าก่อน เขาชูหมายจับแผ่นใหญ่ขึ้นตรงหน้าของชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงก้องกังวานที่สั่นประสาทคนฟัง "คุณพงศกร... คุณถูกจับในข้อหาสสมคบคิดฟอกเงิน ฉ้อโกงประชาชน และเป็นหัวหน้าเครือข่ายอาชญากรรมข้ามชาติ คำสั่งนี้มาจากเบื้องบน... และไม่มีใครช่วยคุณได้ทั้งนั้น!" พงศกรเบิกตากว้าง เข่าทรุดฮวบลงกับพื้นห้องทันทีเมื่อเห็นกุญแจมือเหล็กถูกกระชากออกมาจากเอวของเจ้าหน้าที่ ภาพความยิ่งใหญ่และอำนาจเงินที่ตระกูลตนสั่งสมมานานนับทศวรรษกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตาในเวลาไม่ถึงสี่สิบวินาที ทว่า ในวินาทีที่ความโกลาหลกำลังถึงขีดสุด หน้าจอสมาร์ตโฟนราคาแพงที่ตกอยู่บนพื้นใกล้ตัวพงศกรก็เกิดสว่างวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน มีสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกปริศนา ปรากฏชื่อบนหน้าจอเป็นสัญลักษณ์รูป "บัตรเครดิตสีดำสนิท" ไร้ตัวเลข พงศกรด้วยความตื่นตระหนก รีบตะเกียกตะกายคว้าโทรศัพท์ขึ้นมารับด้วยมือที่สั่นเทาหวังจะหาทางรอดสุดท้าย "ฮะ... ฮัลโหล! ใครวะ ช่วยฉันด้วย! ใครก็ได้ช่วยตระกูลพงศกรที ฉันให้เงินหมดตัวเลย!" เขาตะโกนกรอกเสียงลงไปอย่างคนเสียสติ ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะมีเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังลอดผ่านลำโพงออกมา ชายหนุ่มผู้ซึ่งเขาเคยเหยียดหยามว่าเป็นแค่ยาจกไร้ค่าเมื่อหลายเดือนก่อน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นเสียดกระดูก *"จำผมได้ไหมครับ... คุณพงศกร พอดีผมเพิ่งรูดบัตรซื้อกรมตำรวจทั้งกรมไปเมื่อกี้... หวังว่าเสียงไซเรนข้างนอกคงจะไพเราะพอที่จะทำให้คุณนอนหลับฝันดีนะครับ"* **คลิก... สายถูกตัดตัดขาดลงทันที พร้อมกับเสียงประตูห้องที่ถูกกระชากเปิดออกอีกครั้ง และแสงแฟลชจากสื่อมวลชนนับสิบชีวิตที่กรูเข้ามาบันทึกภาพวินาทีแห่งความอัปยศอดสูที่สุดในชีวิตของตระกูลพงศกร!** --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสะใจไปพร้อมกันในตอนนี้นะครับ