พลังของระบบป้องกันอัตโนมัติ

เสียงคำรามต่ำของเครื่องยนต์เจ็ตจากเฮลิคอปเตอร์ทหารรุ่นไฮเอนด์ดังสนั่นหวั่นไหวจนกระจกบานใหญ่ของห้องจัดเลี้ยงชั้นบนสุดสั่นสะเทือน แรงลมมหาศาลตีระลอกคลื่นลงมายังระเบียงด้านนอก พงศกรยืนหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกขณะมองภาพเบื้องล่างที่กองกำลังบอดี้การ์ดรับจ้างนับสิบชีวิตของตน ถูกรวบตัวและปลดอาวุธด้วยความเร็วระดับพริบตาโดยชายชุดสูทสีดำสนิทนับร้อยคนที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นราวกับภูตผี ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีแม้แต่การต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ มีเพียงเสียงหักกระดูกดังกร๊อบและเสียงร่างของมือสังหารระดับพระกาฬร่วงลงไปนอนกองกับพื้นทีละคนอย่างหมดสภาพ "เป็นไปได้ยังไง... พวกแกเป็นใครวะ! รู้ไหมว่ากูจ้างพวกมันมาด้วยเงินเท่าไหร่!" พงศกรตะโกนลั่นด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าที่เคยหยิ่งยโสบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ดวงตาเบิกโพ้าง ลีโอยังคงยืนกอดอกนิ่งสงบ สีหน้าของเขาเรียบเฉยราวน้ำในบึงลึก สายตาคมกริบมองลอดผ่านคราบความยากจนที่เขาจงใจสวมใส่มานาน สู่ความจริงอันโหดร้ายที่กำลังปรากฏเบื้องหน้า รินรดาที่ยืนอยู่เคียงข้างแม้จะเนื้อตัวสั่นเทาด้วยความตกใจ แต่เธอกลับเอื้อมมือมาจับชายเสื้อของลีโอไว้แน่น ดวงตากลมโตมองชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งตกตะลึงระคนโล่งใจ ลีโอเหลือบมองหญิงสาวเล็กน้อย ก่อนจะตบหลังมือเธอเบาๆ เป็นเชิงปลอบโยน ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาทำให้รินรดาสงบลงได้อย่างน่าประหลาด "เงินเหรอพงศกร?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบง่ายแต่น่าเกรงขามจนอีกฝ่ายสะดุ้งสุดตัว "นายคิดว่าโลกนี้ขับเคลื่อนด้วยเงินที่นายหามาได้จากตระกูลปลอมๆ นั่นจริงๆ น่ะหรือ" พงศกรหันขวับมามอง "แก! แกมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้... ไอ้..." "นายท่านครับ" เสียงรายงานดังขึ้นจากอุปกรณ์สื่อสารขนาดเล็กที่ติดอยู่บนปกเสื้อของชายชุดดำคนสนิท ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาโค้งคำนับลีโออย่างนอบน้อม "ผู้ถือบัตรดำคู่ขนานหมายเลข 001 มาถึงตามคำสั่งแล้วครับ... และตอนนี้ บัญชีทรัพย์สินทั้งหมดของไอ้คนที่จ้างพวกมันมา ได้ถูกอายัดและกว้านซื้อจนกลายเป็นของเราหมดสิ้นแล้วครับ!" สิ้นคำรายงานนั้น หน้าจอสมาร์ตโฟนราคาแพงในมือของพงศกรก็ส่งเสียงแจ้งเตือนรัวเรี่ยราวกับคนเป็นบ้า เขายกมันขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ภาพบนหน้าจอปรากฏข้อความสีแดงฉานจากธนาคารกลาง แจ้งสถานะบัญชีทั้งหมดของตระกูลพงศกรว่าถูกระงับการใช้งานอย่างถาวร ตามด้วยข้อความการเปลี่ยนแปลงกรรมสิทธิ์อสังหาริมทรัพย์ หุ้นในตลาดหลักทรัพย์ และยานพาหนะทุกคันที่ถูกโอนย้ายไปยังเจ้าของใหม่ในเวลาเพียงเสี้ยววินาที "ไม่... ไม่จริง! นี่มันโกง! บัญชีของฉัน... บริษัทของพ่อฉัน! มันเป็นไปไม่ได้!" พงศกรเข่าทรุดฮวบลงกับพื้นพรมราคาแพง โลกทั้งใบของเขาพังทลายลงในพริบตา ความมั่นใจและความเย่อหยิ่งที่สะสมมาทั้งชีวิตถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดีด้วยอำนาจเงินที่เหนือกว่าอย่างไร้ขีดจำกัด ลีโอก้าวเข้าไปยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าอดีตคู่ปรับ เงาร่างของเขาแผ่ขยายทาบทับอีกฝ่ายจนมิด "นายเคยมองคนอื่นเหมือนมดปลวกมาตลอดใช่ไหมพงศกร วันนี้... นายก็ได้รู้แล้วสินะว่าการเป็นมดที่ถูกเหยียบย่ำมันรู้สึกอย่างไร" ในจังหวะนั้นเอง ประตูลิฟต์แก้วส่วนตัวที่เชื่อมตรงจากลานจอดเฮลิคอปเตอร์ก็เปิดออก บอดี้การ์ดแถวหน้าแยกตัวออกเป็นสองฝั่ง เปิดทางให้ชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐาน ผู้เป็นประธานธนาคารระดับโลก ก้าวเดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขามุ่งตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าลีโอ ก่อนจะคุกเข่าลงข้างหนึ่งท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้อง "ยินดีต้อนรับกลับสู่บัลลังก์ครับ นายท่านลีโอ ทุกอย่างเสร็จสิ้นสมบูรณ์ตามประสงค์แล้วครับ" ลีโอยื่นมือไปหยิบบัตรพลาสติกสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับขึ้นมาถือไว้ นิ้วเรียวยาวลูบผ่านลวดลายอักษรนูนต่ำบนหน้าบัตร ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่เครื่องรูดบัตรอิเล็กทรอนิกส์ขนาดพกพาที่หัวหน้าบอดี้การ์ดนำมายื่นถวายอย่างรู้ใจ รินรดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เมื่อเห็นลีโอเตรียมจะทำบางสิ่งที่จะสั่นคลอนโครงสร้างอำนาจทั้งหมดของเมืองนี้ เสียงนิ้วเรียวกดลงบนแป้นพิมพ์ของเครื่องรูดบัตรดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน ตามด้วยเสียงเครื่องรูดบัตรทำงาน และเสียงกระดาษใบเสร็จถูกพิมพ์ออกมาอย่างรวดเร็ว **แต๊ก... แกร๊ก...** ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ