ภัยมืดจากผู้มีอิทธิพลท้องถิ่น

"เพล้ง!" เสียงแก้วไวน์ราคาแพงถูกขว้างกระทบพื้นหินอ่อนจนแตกกระจาย ละอองสีแดงฉานสาดกระเซ็นเปื้อนรองเท้าหนังขัดมันวาววับของชายร่างใหญ่ผู้มีรอยแผลเป็นลากยาวจากหางตาขวาลงมาถึงมุมปาก บรรยากาศภายในร้านอาหารหรูใจกลางย่านธุรกิจยามค่ำคืนเงียบสงบลงในทันที ลูกค้าโต๊ะอื่นต่างพากันหลบสายตา ห่อไหล่ และรีบวางเงินสดบนโต๊ะก่อนจะเดินออกไปจากรัศมีอันตรายอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครกล้าหาเรื่อง "เสี่ยพงษ์" หรือที่คนในวงการมืดเรียกว่า "ไอ้เสี่ยเขี้ยวพยัคฆ์" มาเฟียผู้กุมสัมปทานเหมืองและอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ในเขตนี้ ผู้ซึ่งได้รับใบสั่งตรงจากตระกูลใหญ่ให้มา "สั่งสอน" สองหนุ่มสาวที่บังAอาจขัดขวางผลประโยชน์ของพวกมัน ลีโอ (ตัวเอก) นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม สีหน้าของเขาเรียบเฉยราਤกับผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ ผิดกับรินรดา (คู่หมั้นผู้ซื่อสัตย์) ที่แม้จะตัวสั่นเทาด้วยความตกใจจากเหตุการณ์กะทันหัน แต่เธอก็ยังกัดริมฝีปากแน่น ขยับตัวมาบังด้านหน้าของลีโอเอาไว้ครึ่งหนึ่ง สองมือเรียวกำชายเสื้อของชายหนุ่มแน่นเพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและพลังใจให้กันและกัน แม้ในยามที่ความตายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ "แกสินะไอ้ลีโอ... ไอ้คุณชายตกอับที่ทำเป็นอวดดี ปฏิเสธข้อเสนอซื้อที่ดินของนายใหญ่พงศกร?" เสี่ยพงษ์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำน่ากลัวดังสะท้อนก้องในห้องอาหารที่ไร้ผู้คน เขาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะช้าๆ พร้อมกับลูกน้องร่างยักษ์อีกสี่คนที่แยกย้ายกันปิดตายทางออกทุกด้าน "รู้ไหมว่าการเล่นตัวกับคนระดับนั้น มันมีราคาที่ต้องจ่ายด้วยอะไรบ้าง... บางทีอาจจะไม่ใช่แค่เงิน แต่อาจจะเป็นอวัยวะสักชิ้นสองชิ้น หรือไม่ก็... ผู้หญิงข้างๆ แกนี่แหละที่จะต้องชดใช้แทน!" รินรดาหน้าซีดเผือด เธอลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น แต่เธอก็ยังฝืนเปล่งเสียงสั่นเครือออกมาเพื่อปกป้องชายที่เธอรัก "พวกคุณ... ทำแบบนี้มันผิดกฎหมายนะ ฉันจะแจ้งตำรวจ!" "แจ้งตำรวจเหรอ? ฮ่าๆๆๆ!" เสี่ยพงษ์ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นอย่างเย้ยหยัน "ในเขตนี้ ตำรวจก็คือลูกน้องกูโว้ย! อยากลองโทรดูไหมล่ะน้องสาว?" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานจากระบบก็กระพริบวาบขึ้นตรงหน้าของลีโอ รบกวนสมาธิของเขาเพียงเล็กน้อย *[แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของ "บุคคลปริศนา" ที่ถือครองบัตรดำคู่ขนานหมายเลข 001 ในเขตพื้นที่เดียวกัน... เป้าหมายกำลังมุ่งหน้ามายังจุดที่คุณยืนอยู่ ณ วินาทีนี้]* ลีโอนัยน์ตาหรี่แคบลงเล็กน้อย เขามองผ่านร่างของเสี่ยพงษ์ออกไปเบื้องนอกกระจกใสบานใหญ่ ท้องถนนยามค่ำคืนที่ควรจะเงียบสงบ กลับปรากฏขบวนรถยนต์สีดำสนิทนับสพคันแล่นเข้ามาปิดล้อมรอบอาคารแห่งนี้เอาไว้ทั้งหมดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับกองกำลังทหารรับจ้าง ทว่า ก่อนที่ลีโอจะได้กดรับคำสั่งใดๆ จากระบบ เสี่ยพงษ์ที่หมดความอดทนก็ส่งสัญญาณมือให้ลูกน้องพุ่งเข้ามาคว้าตัวรินรดา "จับอีผู้หญิงนี่ไว้! ส่วนไอ้ลีโอ เอาส้นตีนกระทืบมันให้หมอบลงไปกราบพื้นซะ!" รินรดากรيدร้องด้วยความตกใจเมื่อมือหยาบกร้านเอื้อมมาหมายจะกระชากแขนของเธอ แต่ทว่า... *หมับ!* มือหนาของลีโอเร็วกว่า เขายื่นออกไปคว้าข้อมือของลูกน้องมาเฟียคนนั้นไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงบีบมหาศาลที่แฝงไว้ด้วยพลังสถานะจากระบบ ทำให้กระดูกข้อมือของอีกฝ่ายส่งเสียง "กรอบ" ดังลั่นท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน "อะ... โอ๊ย! มือฉัน! ปล่อยนะเว้ย!" ลูกน้องมาเฟียแผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าบิดเบี้ยวเหเก ลีโอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันอันเยือกเย็นและทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมาจากร่างของอดีตทายาทตระกูลดัง จนเสี่ยพงษ์ถึงกับผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว สายตาที่ลีโอใช้มองพวกมันราวกับกำลังมองมดปลวกที่ไร้ค่า "พวกแกกล้าแตะต้องคนของฉัน... คิดดีแล้วใช่ไหม?" น้ำเสียงเรียบเฉยแต่เย็นยะเยือกจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น "ไอ้เด็กเวร! กล้าดียังไง..." เสี่ยพงษ์ชักปืนพกสีดำเงางามออกมาจากเอวแล้วเล็งตรงมาที่ศีรษะของลีโอทันที "กูจะเป่าสมองมึงให้กระจุยตอนนี้แหละ!" ทว่า ในวินาทีที่นิ้วชี้ของเสี่ยพงษ์กำลังจะเหนี่ยวไกปืนนั้นเอง... *ปัง!* เสียงกระจกด้านบนระเบิดกระจาย ร่างของชายในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบคนหนึ่งร่อนลงมาจากชั้นลอยอย่างไร้เสียง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงของมาเฟียท้องถิ่น ชายปริศนาก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าลีโอ ก่อนจะคุกเข่าลงข้างหนึ่งอย่างนอบน้อม และยื่นสมาร์ทโฟนหุ้มทองคำขาวส่งให้ พร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเทาด้วยความเคารพสูงสุด "นายท่าน... ผู้ถือบัตรดำคู่ขนานหมายเลข 001 มาถึงตามคำสั่งแล้วครับ... และตอนนี้ บัญชีทรัพย์สินทั้งหมดของไอ้คนที่จ้างพวกมันมา ได้ถูกอายัดและกว้านซื้อจนกลายเป็นของเราหมดสิ้นแล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของจอมเวทไร้นามเสมอมานะครับ