การปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

เสียงฉีกสัญญาเงินกู้ดังแควกรัวๆ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องรับรองพิเศษในโรงแรมระดับเจ็ดดาว กองเศษกระดาษราคาแพงร่วงหล่นลงราวกับใบไม้แห้งโปรยปรายลงแทบเท้าของพงศกร สีหน้าของผู้บริหารหนุ่มตระกูลใหญ่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปーンที่ขมับ ดวงตาของมันแดงก่ำจ้องมองร่างสูงโปรดของลีโอที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพงลิบลิ่ว "แก... แกกล้าดียังไงถึงฉีกสัญญาต่อหน้าฉัน!" พงศกรคำรามในลำคอ เสียงของมันสั่นด้วยความอัปยศอดสู ท่ามกลางสายตาของแขกเหรื่อและเหล่านักลงทุนที่ยืนอออยู่รอบห้อง ลีโอไม่แม้แต่จะชายตามองเศษกระดาษเหล่านั้น นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ บนพนักพจน์ของโซฟา เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาเอ่ยขึ้นเรียบๆ "สัญญาปลอมๆ ที่พวกแกใช้เล่ห์เหลี่ยมบีบบังคับตระกูลของฉัน มันมีค่าแค่เศษกระดาษตั้งแต่แรกอยู่แล้ว... พงศกร นายคิดจริงๆ หรือว่าเกมนี้มันจบลงแล้ว?" รินรดาที่ยืนอยู่เคียงข้างลีโอมาตลอด เอื้อมมืออันสั่นเทามาแตะที่แขนเสื้อของเขาเบาๆ แววตาของเธอยังคงมีความกังวลฉายชัด แม้ในยามนี้พวกเขาจะกุมอำนาจเงินมหาศาลไว้ในมือแล้วก็ตาม เธอกระซิบเสียงแผ่วด้วยความห่วงใย "ลีโอ... พอเถอะครับ การเล่นกับคนพวกนี้มีแต่จะทำให้เรา..." "รินรดา" ลีโอหันกลับมามองเธอ ดวงตาที่เคยราบเรียบพลันอ่อนแสงลงชั่วขณะ เขาสบตาคู่สวยที่ผ่านความยากลำบากเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาเนิ่นนาน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "สำหรับคนอื่น ผมอาจจะใจดีได้... แต่กับพวกที่เหยียบย่ำเราในวันที่เราไร้ค่า ผมไม่มีวันปล่อยให้พวกมันลอยนวลเด็ดขาด" คำพูดนั้นไม่ได้เบาเลยแม้แต่น้อย มันดังก้องไปทั่วห้องโถง ทำให้พงศกรที่กำลังจะอ้าปากด่าทอต้องกลืนคำพูดลงคอไปเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวจากตัวตนที่แท้จริงของลีโอ—ตัวตนของชายผู้กุม "ระบบบัตรดำ" อำนาจทางการเงินที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ในพริบตาเดียว พงศกรกัดฟันกรอด หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาจับขั้วหัวใจ มันพยายามเฟ้นหาคำพูดมาขู่ขวัญ "แก... แกคิดว่ามีเงินแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ? ตระกูลพงศกรของฉันรากฐานลึกซึ้งแค่ไหน แกไม่มีวันเข้าใจหรอก!" "รากฐานงั้นเหรอ?" ลีโอยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังมองเหยื่อในกรงขัง เขาหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอด้วยการสแกนใบหน้า นิ้วเรียวแตะหน้าจอเพียงไม่กี่ครั้ง เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารระดับโลกก็ดังขึ้นกังวาน *ติ๊ง!* เสียงนั้นดังพอที่จะทำให้ทุกคนในห้องต้องเงี่ยหูฟัง ลีโอวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะกระจกใสเบื้องหน้าอย่างใจเย็น "ภายในเวลาสามวินาทีนี้ หุ้นของบริษัทพงศกรโฮลดิ้งจะร่วงลงจนแตะจุดต่ำสุด และในอีกห้าวินาทีต่อมา ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลนายจะถูกอายัดโดยธนาคารกลางเนื่องจากคดีฟอกเงินที่ฉันเพิ่งส่งหลักฐานให้ ป.ป.ช. ไปเมื่อกี้..." ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังบอกสภาพอากาศในยามบ่าย "สาม... สอง..." "อย่านะเว้ย!" พงศกรสติแตก มันพุ่งตัวเข้าหาลีโอหมายจะกระชากคอเสื้อเพื่อระบายความคับแค้น ทว่า—ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วของมันจะแตะโดนชายเสื้อสูทราคาแพง ประตูบานคู่ของห้องรับรองก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง! ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบ ซึ่งเป็นประธานกรรมการธนาคารใหญ่ที่ตระกูลพงศกรพึ่งพามาตลอดชีวิต ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือก เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก เขาวิ่งหน้าตาตื่นผ่านหน้าพงศกรไปอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะพุ่งตรงไปคุกเข่าลงแทบเท้าของลีโอตัวสั่นเทา "ท่าน... ท่านลีโอครับ! ทางเราตรวจสอบพบความผิดพลาดร้ายแรง... บัตรดำอินפיนิตี้ของท่านถูกใช้งานคำสั่งฉุกเฉินระดับสูงสุด ระบบได้ทำการกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของตระกูลพงศกรและบริษัทในเครือเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้วครับ!" เสียงของประธานธนาคารสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ความเงียบงันราวกับป่าช้าเข้าปกคลุมห้องรับรองทันที ทุกสายตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง พงศกรเข่าทรุดฮวบลงกับพื้น ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง โลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้าในเสี้ยววินาที ลีโอปรายตามองเศษซากอารมณ์ของศัตรูด้วยความเวทนา ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทให้เข้าที่อย่างใจเย็น เขาเอื้อมมือไปกุมมืออันอบอุ่นของรินรดาที่ยังคงยืนตะลึงงันไว้แน่น แล้วพาเธอเดินผ่านร่างของพงศกรที่กำลังนั่งหมดอาลัยตายอยากออกไปเบื้องนอก ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังก้าวเท้าพ้นกรอบประตูทางออก เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของลีโอกลับสั่นเตือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนปริศนาจากระบบบัตรดำที่ปรากฏตัวอักษรสีแดงฉานขึ้นบนหน้าจอ... *[แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของ "บุคคลปริศนา" ที่ถือครองบัตรดำคู่ขนานหมายเลข 001 ในเขตพื้นที่เดียวกัน... เป้าหมายกำลังมุ่งหน้ามายังจุดที่คุณยืนอยู่ ณ วินาทีนี้]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" เสมอมานะครับ