อดีตคู่หมั้นมาขอคืนดี

*[คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายลับจาก "บุคคลภายนอก" ที่มีรหัสผ่านระดับสูงสุดเทียบเท่าระบบหลัก... และพิกัดสัญญาณดังกล่าว กำลังพุ่งเป้ามาที่ห้องประชุมนี้โดยตรงในอีก 3 วินาทีข้างหน้า!]* เสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานกะพริบวาบสะท้อนบนม่านตาของลีโอราวกับเปลวเพลิงในความมืด ทว่า บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของตระกูลพงศธรกลับไม่ได้ถูกรบกวนด้วยเสียงเตือนนั้น เสียงหัวeเราะเยาะเย้ยของพงศกรและเหล่าบอร์ดบริหารยังคงก้องกังวาน บิลค่าใช้จ่ายมหาศาลและเอกสารปลดหนี้ถูกโยนลงบนโต๊ะกระจกราคาแพงราวกับเศษกระดาษ พวกเขาคิดว่าลีโอในตอนนี้เป็นเพียงสุนัขจนตรอกที่รอเวลาถูกเหยียบย่ำให้จมดิน "ไงลีโอ? แกยังจะทำเป็นนิ่งเงียบได้อีกนานแค่ไหนวะ?" พงศกรแสยะยิ้มกว้าง ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความสะใจและหยิ่งยโส "หรือช็อกจนสมองกลับไปแล้ว? จำใส่กะโหลกไว้ซะ ว่าแกมันก็แค่ไอ้ขยะที่บังเอิญเกิดมาในตระกูลใหญ่ แต่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะรักษาเศษเงินไว้สักบาทเดียว!" รินรดาที่ยืนอยู่เคียงข้างลีโอโดยตลอด ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด มือเรียวบางของเธอยื่นไปกุมมือหนาของชายหนุ่มไว้แน่น สัมผัสจากเธอบ่งบอกถึงความอบอุ่นและความภักดีที่ไม่เคยสั่นคลอน แม้ในยามที่โลกทั้งใบหันหลังให้ เธอก็ยังเลือกที่จะยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขา ท่ามกลางสายตาดดูถูกเหยียดหยามจากผู้คนนับร้อย "คุณลีโอ... ไม่ต้องไปสนใจคำพูดของคนพวกนี้หรอกค่ะ... เอ๊ย... ไม่ต้องไปสนใจหรอกครับ" รินรดาเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นชิน แต่สายตาเธอกลับจ้องมองตรงไปยังพงศกรด้วยความเด็ดเดี่ยว "ต่อให้คุณเหลือแค่ตัวเปล่าๆ ฉันก็พร้อมจะเริ่มต้นใหม่กับคุณเสมอ" ลีโอก้มมองมือเรียวที่ประสานอยู่กับเขา รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เย็นชา ไร้ความรู้สึก แต่แฝงไปด้วยพลังอำนาจบางอย่างที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องรู้สึกหนสันหลังวาบ "ขอบคุณนะริน..." ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับพงศกร "คนที่สมควรจะต้องช็อก... น่าจะเป็นพวกแกต่างหาก" *ปัง!* ประตูห้องประชุมหรูหราถูกผลักกระเด็นเปิดออกอย่างแรงด้วยแรงลมมหาศาล ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลราคาแพง ซึ่งเป็นหัวหน้าฝ่ายเทคโนโลยีสารสนเทศระดับสูงของตระกูลพงศธร วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยเนื้อตัวชุ่มเหงื่อ ดวงตาเบิกโพงราวกับเพิ่งเห็นผีสางในเวลากลางวัน "คุณพงศกรครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงของเขาสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ พงศกรขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ตบโต๊ะเสียงดัง "แกแหกปากอะไรวะไอ้หมื่น! ไม่เห็นรึไงว่าฉันกำลังจัดฉากส่งสุนัขตัวนี้กลับหลุมของมันอยู่!" "ระบบ... ระบบหลักของบริษัทเราทั้งหมด... ถูกแฮกแล้วครับ!" ชายคนนั้นหอบหายใจรดต้นคอ "ไม่ใช่แค่ถูกแฮกธรรมดา แต่ฐานข้อมูลทั้งหมดถูกรีเซ็ต และบัญชีธนาคารทุกแห่งของตระกูล... ถูกอายัดโดยบุคคลนิรนามที่มีสิทธิ์ขาดระดับสูงสุด!" บรรยากาศในห้องประชุมพลันเงียบกริบลงในพริบตา เสียงหัวเราะเยาะเมื่อครู่มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ทุกคนหันไปมองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนก พงศกรหน้าถอดสี รอยยิ้มระรื่นเมื่อครู่แข็งค้างอยู่บนใบหน้า "เป็นไปได้ยังไงวะ! ตระกูลเรามีระบบป้องกันความปลอดภัยที่หนาแน่นที่สุดในประเทศ!" พงศกรตะโกนลั่น ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนมันล้มคว่ำ "แกตรวจสอบดูหรือยังว่าเป็นฝีมือใคร!" ในจังหวะนั้นเอง หน้าจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่กลางห้องประชุมที่เคยฉายกราฟฟิกแสดงความล่มจมของลีโอ ก็ดับวูบลงชั่วขณะ ก่อนจะปรากฏภาพโลโก้สีดำสนิท ลวดลายบัตรเครดิตโลหะสีดำเงางามสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ พร้อมกับตัวเลขยอดเงินในบัญชีที่กำลังรันขึ้นด้วยความเร็วสูงจนมองไม่ทัน *[ยอดเงินคงเหลือปัจจุบัน: ¥999,999,999,999,999 (ไม่จำกัดวงเงิน)]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบของลีโอดังก้องอยู่ในห้วงความคิดอีกครั้ง *[ภารกิจเสริมสำเร็จ: เปิดโปงความโง่เขลาของศัตรูในอาณาเขตของตนเอง]* *[รางวัล: สิทธิ์ในการเข้าซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลพงศธรในราคา 1 บาท]* ลีโอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่เคยดูธรรมดาบัดนี้กลับแผ่รังสีความน่าเกรงขرامออกมาจนบอร์ดบริหารหลายคนต้องก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว เขากวาดสายตามองหน้าทีละคนอย่างช้าๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่พงศกรที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "แก... แกทำอะไร..." พงศกรชี้หน้าลีโอ เสียงสั่นระริก "แกเป็นแค่ไอ้ถังแตก! แกไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้ได้!" "ถังแตกงั้นหรือ?" ลีโอแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาพงศกรทีละก้าว เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดัง *ก๊อก... ก๊อก...* ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลังชีวิตของอีกฝ่าย "พงศกร... แกเคยสงสัยไหม ว่าทำไมตระกูลของแกถึงได้เติบโตขึ้นมาได้จนถึงทุกวันนี้? และก็เคยสงสัยไหม... ว่าทำไมจู่ๆ ตระกูลของฉันถึงได้ล่มสลายลงในชั่วข้ามคืน?" ดวงตาสองข้างของพงศกรเบิกกว้างขึ้นเมื่อสมองเริ่มประมวลผลคำพูดเหล่านั้น "ทะ... หรือว่า... หรือว่าทั้งหมดนี่..." "ถูกต้อง" ลีโอยิ้มเยาะ "ทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกแกแย่งชิงไป... แท้จริงแล้วมันเป็นแค่ของที่ฉัน 'โยนทิ้ง' ให้พวกแกเก็บไปเล่นชั่วคราวต่างหาก และในเมื่อพวกแกเล่นมันจนพังไม่เป็นท่า... ก็ถึงเวลาที่เจ้าของที่แท้จริงเขาจะทวงคืนแล้วล่ะครับ" รินรดามองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เธอรักด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้นในหัวใจ ความรู้สึกปลอดภัย ความภาคภูมิใจ และความศรัทธาหลอมรวมกันจนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขาไม่ใช่ผู้ชายที่อ่อนแออีกต่อไปแล้ว แต่คือราชาผู้กุมอำนาจที่แท้จริงเหนือจุดสูงสุดของโลกใบนี้ "คุณลีโอ..." รินรดากระซิบเบาๆ ด้วยเสียงสั่นเครือ ลีโอไม่ได้หันกลับไปมองเธอทันที แต่เขายื่นมือไปหยิบบัตรเครดิตสีดำทมิฬออกจากกระเป๋าเสื้อสูท บัตรที่ไม่มีชื่อ ไม่มีหมายเลขเปิดเผย มีเพียงลวดลายชิปอัจฉริยะที่กำลังเรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ เขาวางบัตรใบนั้นลงบนโต๊ะประชุมตรงหน้าพงศกรที่ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นด้วยความสิ้นหวัง "ตอนนี้... ฉันได้กวาดซื้อหุ้นทั้งหมดของบริษัทพงศธรกรุ๊ปเรียบร้อยแล้ว ในฐานะ 'เจ้าของใหม่' คนเดียวของที่นี่..." ลีโอก้มตัวลงกระซิบข้างหูพงศกรด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นจนกระดูกสันหลังต้องเสียววาบ "...สิ่งแรกที่ฉันจะทำ ก็คือการไล่พวกแกออกทีละคน เริ่มจากนายเป็นคนแรกครับ" พงศกรหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ร่างกายไร้เรี่ยวแรงที่จะต่อต้าน ทว่า ในวินาทีที่ความสะใจกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของลีโอกลับสั่นสะเทือนขึ้นอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าที่ไม่รู้จัก แต่มีรหัสลับเฉพาะที่ระบบเพิ่งถอดรหัสได้ เขากดรับสายโดยไม่ลังเล และเสียงปลายสายที่ดังลอดออกมา ก็ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของลีโอแข็งค้างไปในทันที—— *["คุณลีโอคะ... รีบหนีออกจากที่นั่นซะ! เป้าหมายที่พวกมันตามหาจริงๆ ไม่ใช่ตระกูลพงศธร... แต่คือ 'เธอคนนั้น' ที่กำลังยืนอยู่ข้างคุณต่างหาก!"]* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มาโดยตลอดนะครับ!