ชัยชนะที่เด็ดขาด

เศษเหล็กและละอองควันที่ยังคุกกรุ่นจากการระเบิดเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย ร่างของเงาลึกลับในชุดสูทสีดำสนิทก็ก้าวเข้ามาประชิดพื้นที่ใจกลางห้องประชุมอย่างเป็นระเบียบ ท่วงท่าของพวกมันเยือกเย็นและดุดันราวกับหน่วยรบพิเศษที่ผ่านสมรภูมิเลือดมานับไม่ถ้วน และท่ามกลางกลุ่มคนเหล่านั้น ร่างของชายผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากความมืดมิดด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก พงศกร... ศัตรูคู่อาฆาตผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของลีโอจนจมดิน บัดนี้กำลังยืนจ้องมองตรงมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย เขากวาดสายตามองไปรอบห้องประชุมก่อนจะหยุดลงที่ชายหนุ่มผู้สวมชุดสูทเรียบหรูซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ประธาน "ไม่นึกเลยว่าท่านประธานจะใจร้อนกวาดซื้อทุกอย่างเร็วกว่ากำหนดแบบนี้... ลีโอ" เสียงทุ้มต่ำนั้นเจือไปด้วยความเย้ยหยัน พงศกรก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะประชุมไม้สักทองทีละน้อย รองเท้าหนังราคาแพงกระทบกับพื้นหินอ่อนเกิดเสียงก้องกังวานน่าขนลุก เขายกมือขึ้นกอดอก ปล่อยให้ลูกน้องในชุดสูทสีดำกระจายกำลังปิดล้อมทางออกทุกด้านอย่างรัดกุม ลีโอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบใต้กรอบหน้าเรียบเฉยคู่นั้นยังคงฉายแววเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปี เขายังคงนั่งนิ่งราวกับรูปปั้นหินสลัก ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่กดดันบรรยากาศรอบตัวให้หนักอึ้งลงไปอีก "แก... แกเข้ามาที่นี่ได้อย่างไรพงศกร ที่นี่คือเขตหวงห้ามของคณะกรรมการบริหาร!" ผู้บริหารอาวุโสคนหนึ่งตะโกนขึ้นด้วยความตื่นกลัว มือที่กำเอกสารสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ พงศกรหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ สายตาของเขายังคงจ้องมองตรงมาที่ลีโอโดยไม่แม้แต่จะชายตามองคนอื่น "คณะกรรมการบริหารงั้นหรือ? พวกมันก็แค่หมากตัวเก่าที่กำลังจะหมดประโยชน์เหมือนกับบริษัทเน่าๆ แห่งนี้เท่านั้นแหละ... ลีโอ นายคิดจริงๆ หรือว่าการใช้เงินกวาดซื้อหุ้นในตลาดมืดจะทำให้้มนายกลายเป็นเจ้าของที่แท้จริงได้? นายมันก็แค่วิธีการสกปรกที่บังเอิญโชคดีได้ระบบบ้านี่มาครอบครองก็เท่านั้น" รินรดาที่ยืนอยู่เคียงข้างลีโอขยับตัวเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว เธอเอื้อมมือไปสัมผัสแขนเสื้อของชายหนุ่มเบาๆ เพื่อส่งผ่านความเชื่อมั่น แม้รอบกายจะเต็มไปด้วยภัยคุกคาม แต่เธอก็ไม่เคยมีความหวาดกลัวปรากฏให้เห็นในแววตาคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย ลีโอมองหญิงสาวข้างกายแวบหนึ่ง ก่อนจะมุมปากจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่บางเบาแต่ทรงพลังจนทำให้พงศกรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดใจ "โชคดีงั้นหรือ?" ลีโอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานและทรงอำนาจจนทุกคนในห้องต้องเงียบกริบ "แกคิดว่าสิ่งที่แกกำลังทำอยู่คือการพลิกเกมสินะพงศกร... แกคิดว่าการพาลิ่วล้อมาปิดล้อมห้องนี้ จะทำให้แกเปลี่ยนสถานะจากผู้แพ้กลายเป็นผู้ล่าได้จริงๆ หรือ?" พงศกรกัดฟันกรวด รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "ปากดีให้มันตลอดเถอะลีโอ! สภาพของแกในตอนนี้ก็แค่คนตกอับที่กำลังจะสูญเสียทุกอย่าง ตระกูลของฉันเตรียมการมาหมดแล้ว หนี้สินทั้งหมดที่บริษัทนี้ค้างอยู่... ฉันเป็นคนกวาดซื้อหนี้เหล่านั้นมาไว้ในมือทั้งหมดแล้ว! ถ้าแกอยากได้บริษัทนี้ต่อไป แกต้องคุกเข่าลงแล้วกราบแทบเท้าฉันซะ!" เสียงหัวเราะเบาๆ ดังลอดออกมาจากลำคอของลีโอ มันไม่ใช่เสียงหัวเราะแห่งความหวาดกลัว แต่เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา ชายหนุ่มค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปรับปกเสื้อสูทให้เข้ารูปอย่างใจเย็น ราวกับว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ศัตรูผู้กุมอำนาจ แต่เป็นเพียงตัวตลกที่กำลังเล่นละครฉากสุดท้ายให้เขาดู "กวาดซื้อหนี้งั้นหรือ?... ช่างเป็นความคิดที่ตื้นเขินเสียจริงพงศกร" ลีโอก้าวเดินช้าๆ ออกมาจากโต๊ะประธาน ฝ่าเท้ากระทบพื้นด้วยจังหวะที่มั่นคงและทรงพลัง "แกคิดว่าหนี้มูลค่าหมื่นล้านนั่น คือภาระที่หนักหน่วงสำหรับฉันสินะ? แกคิดว่าตระกูลของแกฉลาดหลักแหลมที่ยอมทุ่มเงินก้อนโตเพื่อซื้อตั๋วเงินคลังที่กำลังจะหมดอายุ..." "แกหมายความว่ายังไง!" พงศกรชักสีหน้าด้วยความไม่สบายใจ ความมั่นใจเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอนเมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนือกว่าของลีโอ ลีโอหยุดยืนห่างจากพงศกรเพียงแค่ก้าวเดียว เขายื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบสมาร์ตโฟนหน้าจอดิจิทัลล้ำสมัยออกมาก่อนจะกดหน้าจอเพียงไม่กี่ครั้ง แล้วโยนมันลงบนโต๊ะประชุมตรงหน้าพงศกร เสียงโลหะกระทบไม้ดังขึ้นเบาๆ "ลองอ่านดูสิ... เอกสารการโอนกรรมสิทธิ์หนี้สินทั้งหมดที่แกเพิ่งจะทุ่มเงินซื้อมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ตอนนี้มันไม่ได้อยู่ในมือของตระกูลแกอีกต่อไปแล้วพงศกร... มันถูกโอนเข้าสู่ระบบบัญชีส่วนตัวของฉันเรียบร้อยแล้ว ด้วยอัตราดอกเบี้ยร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม และกำหนดชำระคืนคือ... ณ วินาทีนี้" พงศกรหน้าซีดเผือก เขารีบก้มลงหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบจะถסתออกจากเบ้า เมื่อตัวเลขและตราประทับทางกฎหมายบนหน้าจอปรากฏชื่อผู้ถือครองกรรมสิทธิ์หนี้สินทั้งหมดเป็นชื่อของ "ลีโอ" แต่เพียงผู้เดียว! "เป็นไปไม่ได้! ฉัน... ฉันเพิ่งเซ็นสัญญาซื้อขายไปเมื่อเช้า! เงินมหาศาลขนาดนั้น แกเอามาจากไหน! แกไม่มีทางมีเงินสดสำรองมากขนาดนี้ในระบบได้หรอก!" พงศกรแผดเสียงร้องคำรามออกมาด้วยความคลุ้มคลั่ง สติสตางค์ของเขาหลุดลอยไปหมดแล้วเมื่อเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย "เงินน่ะหรือ?... สำหรับฉันแล้ว มันก็เป็นแค่ตัวเลขบนหน้าจอที่ขยับขึ้นลงตามความพึงพอใจก็เท่านั้น" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความปรานี "ในเมื่อบริษัทของแกและกลุ่มทุนทั้งหมดของแกเลือกที่จะเล่นเกมนี้กับฉัน ผลลัพธ์มันก็มีอยู่แค่ทางเดียว... ล้มละลาย" สิ้นคำพูดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังกระหึ่มไปทั่วทั้งตึกสำนักงานใหญ่ หน้าจอแสดงผลขนาดใหญ่บนผนังห้องประชุมเปลี่ยนเป็นสีแดงพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนขนาดมหึมาที่ปรากฏขึ้น *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสถานะล้มละลายของกลุ่มทุนคู่แข่ง - เริ่มต้นกระบวนการยึดทรัพย์สินและควบรวมกิจการแบบ 100%]* พงศกรทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่างกายสั่นเทาด้วยความสิ้นหวัง ความพยายามทั้งหมด ทรัพย์สินทั้งหมด และศักดิ์ศรีที่เขาเคยสะสมมา ถูกทำลายลงในพริบตาเดียวด้วยอำนาจเงินที่ไร้ขีดจำกัดของชายที่เขาเคยเหยียดหยาม ลีโอก้มมองดูศัตรูที่นอนหมอบอยู่แทบเท้าด้วยแววตาเย็นชาไร้ก้นบึ้ง ก่อนจะหันมามองรินรดาที่ส่งยิ้มอ่อนโยนและภาคภูมิใจมาให้ เขาเอื้อมมือไปกุมมือเรียวนั้นไว้แน่น เป็นการยืนยันว่าการต่อสู้ในยกนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว และชัยชนะอันเด็ดขาดตกเป็นของพวกเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศแห่งความพ่ายแพ้กำลังแผ่ซ่านไปทั่วห้องประชุมนั้นเอง หน้าปัดนาฬิกาดิจิทัลบนข้อมือของลีโอกลับสั่นเตือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุดที่ดังขึ้นในโสตประสาทของเขาโดยตรง— *[คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายลับจาก "บุคคลภายนอก" ที่มีรหัสผ่านระดับสูงสุดเทียบเท่าระบบหลัก... และพิกัดสัญญาณดังกล่าว กำลังพุ่งเป้ามาที่ห้องประชุมนี้โดยตรงในอีก 3 วินาทีข้างหน้า!]* ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของผมนะครับ