จุดวิกฤตสูงสุด: แผนการครั้งสุดท้าย

เสียงกระแทกของแก้วคริスタルราคาแพงกระทบลงบนพื้นโต๊ะหินอ่อนในห้องประชุมลับชั้นบนสุดของโรงแรมแกรนด์รอยัลดังสนั่น สะท้อนก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "พวกเราทุ่มเงินไปมากกว่าสหมื่นล้านในสัปดาห์นี้ เพื่อกว้านซื้อหุ้นทุกบริษัทที่ไอ้เด็กเวรนั่นถือครอง... แต่ทำไม ราคาหุ้นของมันถึงยังพุ่งสวนกระแสอย่างไร้เหตุผลแบบนี้วะพงศกร!" เสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้นจากประธานสมาคมการค้าแห่งมหานคร ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยเส้นเลือดที่ปูดโปน มือสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว ปลายสายตาคมกริบของบรรดาผู้ทรงอิทธิพลเบอร์หนึ่งของเมืองนับสิบชีวิตต่างพุ่งตรงไปที่ชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มเยือกเย็นนั่งอยู่หัวโต๊ะ พงศกรสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มอารมณ์ แม้ในใจจะเริ่มสั่นคลอนจากการสูญเสียเงินทุนมหาศาล แต่เขายังคงรักษาท่าทีเย่อหยิ่งเอาไว้ได้ เขากวาดสายตามองหน้าบรรดานักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังตื่นตระหนกราวกับฝูงสุนัขจนตรอก "ใจเย็นก่อนครับท่านประธาน..." พงศกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความอำมหิต "ที่เราเห็นพุ่งขึ้น ไม่ใช่เพราะมันเก่งกาจอะไรหรอกครับ... แต่มันกำลังดิ้นรนเฮือกสุดท้ายต่างหาก ลีโอมันกำลังเอาเงินก้อนสุดท้ายในชีวิตมาพยุงราคาหุ้นเพื่อตบตาพวกเรา การทุ่มตลาดครั้งสุดท้ายในวันนี้... จะเป็นไม้ตายที่เราจะบดขยี้มันให้จมดิน" ประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน เลขานุการส่วนตัวของประธานวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยเนื้อตัวที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ มือถือแท็บเล็ตในมือสั่นระริกจนแทบจะทำหล่นพื้น "ท...ท่านประธานครับ! แย่แล้วครับ!" เสียงของเลขาขาดหายไปเป็นช่วงๆ "บริษัทในเครือทั้งหมด... สามสิบห้าบริษัทที่เราหมายตาไว้... ถูกกว้านซื้อหุ้นล็อตใหญ่รวดเดียว 100% เต็ม ผ่านระบบบล็อกเชนไร้ตัวตน... ตอนนี้ สิทธิ์การบริหารทั้งหมดถูกโอนย้ายไปยังเจ้าของใหม่เรียบร้อยแล้วครับ!" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องประชุมทันที ราวกับมีคนกดปุ่มหยุดเวลา ใบหน้าของทุกคนซีดเผือด ไร้สีเลือด พงศกรลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "เป็นไปไม่ได้! ใครหน้าไหนมันจะมีเงินทุนมหาศาลขนาดนั้นในเวลาแค่เสี้ยววินาที!" พงศกรตะโกนลั่นห้อง ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ในวินาทีนั้นเอง หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่บนผนังห้องก็สว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีใครสั่ง ภาพจากกล้องวงจรปิดด้านล่างอาคารเผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิท ท่าทางองอาจและเยือกเย็น ดวงตาสีดำคมกริบทอดมองขึ้นมายังกล้องวงจรปิดราวกับมองมดปลวก ข้างกายของเขาคือรินรดา หญิงสาวผู้เคียงข้างในยามยากลำบาก เธอยืนหยัดด้วยความสง่างาม สวมชุดราตรีเรียบหรูที่สะท้อนรัศมีแห่งความมั่นใจ รินรดายกมือขึ้นโอบแขนลีโอก่อนจะส่งยิ้มบางเบาให้กล้อง เป็นรอยยิ้มที่ประกาศชัยชนะอย่างเด็ดขาดเหนือผู้คนที่เคยเหยียดหยามพวกเขา ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของทุกคนในห้องดังขึ้นพร้อมกันอย่างน่าขนลุก ข้อความสั้นๆ จากระบบส่งตรงถึงหน้าจอของบรรดาผู้ทรงอิทธิพล [ ยินดีต้อนรับสู่การล้มละลาย ระบบบัตรดำทướcแค้นได้ยึดครองทุกสิ่งของพวกท่านเสร็จสมบูรณ์แล้ว ] พงศกรทรุดฮวบนั่งลงบนเก้าอี้ ร่างกายชาดิก สมองขาวโพลนไร้หนทางหนี พลังอำนาจที่สะสมมาทั้งชีวิตพังทลายลงในพริบตาเดียว ที่ชั้นล่างสุดของโรงแรม ลีโอยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาข้อมือเรือนหรูราคาแปดหลัก ก่อนจะหยิบบัตรพลาสติกสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับขึ้นมาถือไว้ในมือ นิ้วเรียวยาวรูดผ่านเครื่องชำระเงินไร้สายพกพาที่เจ้าหน้าที่ธนาคารจัดเตรียมไว้ให้เพื่อชำระค่าซื้อกิจการทั้งหมดของโรงแรมแห่งนี้ เสียงเครื่องรูดบัตรดังขึ้นยาวต่อเนื่อง *ปี๊บบบบบบบบ!* หน้าจอเครื่องรูดบัตรปรากฏตัวอักษรสีเขียวสว่างวาบ: [ ชำระเงินสำเร็จ: วงเงินไม่จำกัด - ยืนยันการทำธุรกรรมสมบูรณ์ ] ทันใดนั้น เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์สกรีนโลโก้ตระกูลลีโอก็กึกก้องสะเทือนฟ้า บินฝ่าเมฆลงมาจอดสนิทบนลานดาดฟ้าของโรงแรมอย่างสง่างาม ประตูห้องโดยสารเปิดออกพร้อมกับแสงไฟสว่างจ้าสาดส่องลงมายังเบื้องล่าง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ