การเผชิญหน้าที่ห้องประชุมใหญ่

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวผ่านธรณีประตูห้องประชุมใหญ่ของสภาธุรกิจ ไม่ได้มาพร้อมกับเสียงประกาศก้องใดๆ แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศอันตึงเครียดภายในห้องขนาดมหึมาแห่งนี้เงียบกริบลงในพริบตาเดียว พงศกร ซึ่งกำลังยืนย้ำข้อเสนอฮุบกิจการครั้งสุดท้ายด้วยรอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้า ชะงักกึกพร้อมกับหันขวับไปมองยังต้นเสียง ดวงตาคู่คมของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเงาร่างสูงโปร่งภายใต้ชุดสูทตัดเย็บชั้นดีปรากฏขึ้นตรงกรอบประตู พร้อมกับร่างระหงของรินรดาที่ก้าวเคียงคู่มาด้วยความสง่างามและความมั่นใจที่ฉายชัดในทุกย่างก้าว ไม่มีร่องรอยของความหวาดหวั่นหรือความยากลำบากที่เคยผ่านมาหลงเหลืออยู่อีกต่อไป "แก... ลีโอ! กล้าดียังไงถึงโผล่หัวมาที่นี่ ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของแกนะ!" เสียงทุ้มต่ำของพงศกรตวัดข้ามโต๊ะประชุมไม้มะฮอกกานีตัวยาว พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะจากเหล่าบอร์ดบริหารที่เคยสวามิภักดิ์ต่อตระกูลของเขา ลีโอไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขากวาดสายตาเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลกมองสำรวจใบหน้าของทุกคนในห้องประชุม รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่เหนือกว่า ก่อนที่เขาจะดึงถุงมือหนังสีดำออกช้าๆ และโยนมันลงบนโต๊ะประชุมเสียงดัง *'ตุบ'* สะท้อนก้องในความเงียบ "สนามเด็กเล่นงั้นหรือพงศกร... น่าเสียดายนะที่สถานที่แห่งนี้ กำลังจะเปลี่ยนเจ้าของในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าต่างหากล่ะครับ" น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงอำนาจของลีโอสะกดให้ทุกคนในห้องต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รินรดาที่ยืนอยู่เคียงข้าง ส่งยิ้มบางให้เขาอย่างรู้ใจ เธอนึกย้อนไปถึงช่วงเวลาที่พวกเขาต้องอดมื้อกินมื้อ ถูกเหยียดหยามจากคนกลุ่มเดียวกันนี้ แต่ในวันนี้ เบื้องหน้าของพวกเขาไม่ใช่ชายหนุ่มผู้ตกอับไร้หนทางอีกต่อไป หากแต่เป็นผู้กุมชะตากรรมทั้งหมดของตลาดทุนแห่งนี้ผ่านระบบที่ไม่มีใครล่วงรู้ "พูดจาเพ้อเจ้ออะไรของแก! หุ้นร้อยละเจ็ดสิบอยู่ในมือฉัน บอร์ดบริหารทุกคนลงมติอนุมัติการซื้อกิจการแล้ว แกมันก็แค่ไอ้สวะที่โชคดีเคยรวย ตอนนี้ก็เป็นได้แค่สุนัขจนตรอกเท่านั้นแหละ!" พงศกรตบโต๊ะเสียงดังลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด ความอับอายที่เคยถูกลีโอตบหน้าในอดีตผุดขึ้นมาเรغจาในสมองจนทำให้เขาขาดความสุขุม ลีโอยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น เขาหยิบสมาร์ตโฟนหรูขึ้นมาก่อนจะแตะหน้าจอเบาๆ ภาพโฮโลแกรมสามมิติขนาดยักษ์ก็ถูกฉายขึ้นกลางห้องประชุม เปิดเผยข้อมูลกระแสเงินสดและสัดส่วนหุ้นล่าสุดแบบเรียลไทม์ ตัวเลขสีแดงพุ่งขึ้นสลับกับสีเขียวที่ร่วงดิ่งลงอย่างน่าใจหาย "สุนัขจนตรอกเหรอครับ... งั้นเรามาดูกันดีกว่า ว่าตอนนี้ใครกันแน่ที่กำลังจะกลายเป็นขอทานข้างถนน" ลีโอสะบัดข้อมือเบาๆ พร้อมกับที่หน้าจอระบบส่งเสียงเตือนสติ๊กเกอร์แจ้งเตือนวงเงินไร้ขีดจำกัดสีดำสนิทลอยเด่นขึ้น *[ ตรวจพบคำสั่งซื้อหุ้นล็อตใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์: ดำเนินการกวาดซื้อหุ้นคงเหลือทั้งหมด 100% ของสภาธุรกิจ ]* เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นทันที บอร์ดบริหารหลายคนหน้าถอดสี ลุกขึ้นยืนพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย โทรศัพท์มือถือในมือของพงศกรสั่นระรัว ข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารหลักส่งเข้ามาไม่ขาดสาย บ่งบอกถึงความพินาศทาง "เป็นไปไม่ได้! แกเอาเงินมาจากไหนมหาศาลขนาดนี้! บริษัทนี้มูลค่าเป็นแสนล้านนะเว้ย!" พงศกรหวีดร้องออกมาอย่างเสียสติ ใบหน้าที่เคยหยิ่งยโសบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว สองขาเริ่มสั่นเทาจนต้องใช้มือย้ำขอบโต๊ะประคองร่างเอาไว้ ลีโอก้าวเดินเข้าไปใกล้พงศกรทีละก้าวอย่างช้าๆ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนทุกคนแทบหยุดหายใจ รินรดามองแผ่นหลังของชายหนุ่มด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความรักที่มั่นคง "เงินนะเหรอครับ... มันก็แค่ตัวเลขสำหรับคนที่มีอำนาจที่แท้จริง" ลีโอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบเสียงต่ำใกล้ใบหูของพงศกรที่กำลังยืนตัวสั่นเทา "จำเอาไว้... สิ่งที่นายแย่งไปจากฉัน ฉันจะทวงคืนและบดขยี้มันให้ไม่เหลือแม้แต่เศษซาก" ทว่า ในวินาทีที่ชัยชนะกำลังจะสมบูรณ์แบบ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกสูงระฟ้า ระบบโฮโลแกรมตรงหน้าลีโอกะพริบถี่รัว พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนฉุกเฉินที่ปรากฏขึ้นเป็นตัวอักษรสีเลือด: *[ คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงระบบจากบุคคลปริศนา รหัสผ่านระดับพระเจ้าถูกใช้งานจากภายนอกโครงข่าย ]* ลีโอขมวดคิ้วมุ่นเป็นครั้งแรก ดวงตาคมกริบหันกลับไปมองหน้าจอโฮโลแกรมที่ตอนนี้กำลังรวนเรและเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนที่ประตูห้องประชุมใหญ่อีกด้านหนึ่งจะเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในเงาชุดคลุมสีดำสนิท ที่เอ่ยทักทายเขาด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยที่ดังสะท้อนก้องในความเงียบงัน "เกมยังไม่จบหรอกนะ... น้องชาย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ