การประกาศศักดาของราชาเศรษฐี

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กบนโต๊ะประชุมไม้มะฮอกกานีชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าดังสนั่นจนก้องไปทั่วห้อง บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของตระกูลพงศกรในยามนี้ เยียบเย็นและกดดันเสียจนแทบไม่มีใครกล้าหายใจแรง "เกมยังไม่จบหรอกนะ... น้องชาย" คำพูดทิ้งท้ายจากเหตุการณ์เมื่อวานยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของพงศกร ชายหนุ่มผู้เคยกำชัยชนะเหนือทุกสิ่งกำลังนั่งกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น ดวงตาคู่คมแดงก่ำจ้องมองร่างของชายหนุ่มผู้สวมสูทสั่งตัดเข้ารูปราคาแพงระยับ ซึ่งกำลังยืนกอดอกพิงกระจกใสบานยักษ์ เบื้องล่างคือทัศนียภาพของมหานครที่สั่นคลอนด้วยอำนาจเงินตรา ลีโอ ไม่ใช่ชายหนุ่มยากจนที่เขาเคยเหยียบย่ำอีกต่อไปแล้ว "นายคิดว่าตัวเองกำลังทำบ้าอะไรอยู่ ลีโอ!" พงศกรตบโต๊ะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความเดือดดาล "บริษัทในเครือของฉัน การถือหุ้นใหญ่ในตลาดหลักทรัพย์ หรือแม้แต่ที่ดินโซนเศรษฐกิจพิเศษ... แกไม่มีทางกว้านซื้อได้ทั้งหมดหรอก! เงินบ้าๆ ของแกมันมาจากไหนกันแน่!" รอบโต๊ะประชุม บรรดาบอร์ดบริหารรุ่นลายครามและผู้ถือหุ้นใหญ่ต่างพากันหน้าซีดเผือด พวกเขากำลังมองหน้ากันเองด้วยความตื่นตระหนก เพราะรายงานบนหน้าจอแท็บเล็ตในมือเวลานี้ กำลังแสดงตัวเลขความพ่ายแพ้อย่างเบ็ดเสร็จ หุ้นของตระกูลพงศกรกำลังดิ่งลงเหวอย่างไม่มีวันฟื้นตัว ลีโอแย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเย็นชาและอำนาจที่เหนือกว่า เขายื่นมือไปหยิบบัตรพลาสติกสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ ระหว่างนิ้วมือ "เกมการเงินมันเพิ่งเริ่มต้นต่างหากล่ะ พงศกร" เสียงทุ้มต่ำเอื้อnเอ่ยอย่างใจเย็น ทว่าทรงพลังจนกดทับทุกคนในห้องให้จมดิ่งลงไปในความหวาดกลัว "นายคิดว่าอำนาจที่นายสะสมมาหลายสิบปี มันคือกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลายงั้นเหรอ? น่าเสียดาย... ที่สำหรับฉันแล้ว กำแพงพวกนั้นเป็นแค่บ้านกระดาษที่รอวันถูกเผาทำลายเท่านั้น" รินรดา หญิงสาวในชุดสูททำงานเรียบหรูที่ยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างลีโอมาตลอด เอื้อมมือมาแตะแขนของเขาเบาๆ ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังกลุ่มบอร์ดบริหารด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวและภาคภูมิใจ เธอยืนหยัดเคียงข้างเขาในวันที่เขาไม่มีแม้แต่เศษเงิน แต่วันนี้... เธอกำลังยืนอยู่บนจุดสูงสุดเคียงข้างราชาผู้กุมชะตากรรมของโลกใบนี้ "เชิญเปิดหน้าจอหลักได้เลยครับท่านประธาน" ลีโอหันไปพยักหน้าให้กับรินรดา หญิงสาวกดปุ่มส่งสัญญาณเชื่อมต่อระบบส่วนกลาง หน้าจอโปรเจคเตอร์ขนาดยักษ์หน้าห้องประชุมสว่างวาบขึ้น พร้อมกับแสดงผังโครงสร้างการถือครองหุ้นทั้งหมดของกลุ่มบริษัทพงศกรอินดัสตรีส์ ตัวเลขสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวๆ ก่อนที่ระบบจะรีเซ็ตตัวเองและเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางจอ [โอนกรรมสิทธิ์เสร็จสิ้น: 100% ของสินทรัพย์ทั้งหมดถูกซื้อโดย "ลีโอ"] "อ… อะไรกันนี่!" ประธานบอร์ดบริหารอาวุโสผู้กุมอำนาจมายาวนานถึงสี่สิบปีอุทานเสียงหลง ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยซีดเผือดไร้สีเลือด ลมหายใจติดขัดอย่างกะทันหัน มือสั่นเทาจนทำแท็บเล็ตในมือร่วงหล่นลงพื้นกระจกเสียงดังเพล้ง บรรดาบอร์ดบริหารคนอื่นๆ ต่างพากันอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความช็อกสุดขีด บางคนถึงกับลมจับ หงายหลังพิงพนักเก้าอี้หมดสติคาที่ ขณะที่บางคนทรุดตัวลงไปกองกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง ตัวเลขมูลค่าหลายแสนล้านถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงภายในชั่วข้ามคืน นี่ไม่ใช่แค่การฮุบกิจการ แต่นี่คือการลบตระกูลพงศกรออกจากแผนที่ทางเศรษฐกิจอย่างแท้จริง! "เป็นไปไม่ได้... แกทำแบบนี้ไม่ได้!" พงศกรพุ่งตัวเข้าหาลีโอด้วยความคลุ้มคลั่ง หมายจะกระชากคอเสื้ออีกฝ่าย แต่ทว่ายามนี้ ร่างกายของเขากลับถูกหยุดไว้ด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของลีโอเพียงแค่วินาทีเดียว "จำไว้นะพงศกร..." ลีโอก้าวเข้าไปกระซิบข้างหูของศัตรูตัวฉกาจด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนหัวใจ "คนที่ไม่มีค่าอะไรในเกมนี้ตั้งแต่แรก... ก็คือนายต่างหากล่ะ" สิ้นเสียงนั้น ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง พร้อมกับร่างของบอดี้การ์ดในชุดสูทดำนับสิบคนที่ก้าวเข้ามาคุมเชิงอย่างเป็นระเบียบ ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของเหล่าผู้ถือหุ้น ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของพงศกรก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ข้อความนับร้อยฉบับจากธนาคารและสำนักงานอัยการกำลังแจ้งเตือนการอายัดบัญชีและยึดทรัพย์สินทั้งหมดของเขาเนื่องจากล้มละลาย พงศกรทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นห้องอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาเหม่อลอยมองภาพความพ่ายแพ้อันเบ็ดเสร็จตรงหน้า สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกอีกต่อไป ลีโอปรายตามองคู่ปรับเก่าที่เคยเหยียดหยามตนเองด้วยความสมเพช ก่อนจะหันหลังเดินนำรินรดาออกจากห้องประชุม ท่ามกลางเสียงฝีเท้าที่ก้องกังวานและบรรยากาศที่ยอมจำนนต่ออำนาจเงินตราอันไร้ขีดจำกัด เป้าหมายต่อไปคือการยึดครองตลาดการเงินระดับโลกให้ราบคาบ ทว่า ในขณะที่ลีโอกำลังก้าวเท้าเดินพ้นประตูลิฟต์ส่วนตัวเพื่อมุ่งหน้าไปยังลานจอดเฮลิคอปเตอร์บนดาดฟ้า เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็สั่นเตือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าที่ไม่มีชื่อผู้ติดต่อ แต่มีรหัสลับเฉพาะที่ทำให้ดวงตาของลีโอต้องหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ "สวัสดี... ลีโอ ลูกชายของฉัน นายคิดจริงๆ เหรอว่าเกมนี้มีแค่แกที่ถือไพ่เหนือกว่า?" เสียงปริศนาดังขึ้นจากปลายสาย พร้อมกับเสียงใบบัดของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวอีกลำที่กำลังบินวนอยู่เหนือตึกระฟ้า ท่ามกลางความมืดมิดของยามวิกาลที่กำลังคืบคลานเข้ามา... -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ