ล่มสลายในหนึ่งวินาที

เสียงคำรามกึกก้องของใบพัดเฮลิคอปเตอร์รุ่นท็อปซีรีส์จากเยอรมนีตีวงวนอยู่เหนือยอดตึกระฟ้า แรงลมมหาศาลพัดกระโชกจนร่างของพงศกรเซถลาเกือบล้มไม่เป็นท่า ชายหนุ่มผู้เคยถือไพ่เหนือกว่าในทุกสถานการณ์ถึงกับต้องยกมือขึ้นปัดป้องเศษฝุ่นที่ปลิวว่อน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามที่สาดส่องไปยังแสงไฟสปอตไลท์ที่สาดลงมาจากเบื้องบน "เสียงบดบังวิสัยทัศน์พวกนั้น... มันอะไรกันวะ!" พงศกรคำรามลั่น ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ขณะที่ลูกน้องนับสิบชีวิตต่างพากันแตกตื่นถอยร่นกรูด ชายหนุ่มหันกลับมามองหน้าลีโอด้วยความหวาดระแวงที่เริ่มกัดกินขั้วหัวใจ ทว่า เจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษกลับยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นหินอ่อน รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนมุมปากอย่างเยือกเย็น สายตาคมกริบมองตรงไปยังจอโฮโลแกรมตรงหน้าที่มีแสงสีฟ้ากะพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องในโสตประสาท [ ติ๊ง! ตรวจพบคำสั่งซื้อสิทธิ์ขาดทั้งหมดในเครือข่ายธุรกิจตระกูลพงศกร ] [ กำลังประมวลผลการโอนถ่ายกรรมสิทธิ์... 10%... 50%... 100% สำเร็จสมบูรณ์ ] [ ยินดีด้วยครับท่านประธาน คุณได้กลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่และเจ้าของสิทธิ์ขาดแต่เพียงผู้เดียวในอาณาจักรธุรกิจมูลค่าสามแสนล้านเรียบร้อยแล้ว ] รินรดาที่ยืนกุมมือลีโออยู่เคียงข้างมาตลอดตั้งแต่สมัยยากลำบาก สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความตื่นเต้น ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางที่สั่นเทาเล็กน้อยในคราแรก บัดนี้กลับกระชับแน่นขึ้นด้วยความเชื่อมั่น เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ไม่เคยพูดคำไหนเล่นๆ และในวันนี้ บัญชีแค้นที่สั่งสมมานานกำลังจะถูกชำระสะสางจนถึงหยดสุดท้าย "เป็นไปไม่ได้..." พงศกรพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้นและไม่อยากจะเชื่อสายตา มือที่ถือโทรศัพท์มือถือราคาแพงสั่นเทาอย่างรุนแรง เมื่อหน้าจอสมาร์ทโฟนของเขาทุกเครื่องปรากฏข้อความแจ้งเตือนพร้อมกันจากธนาคารและตลาดหลักทรัพย์ *บัญชีธนาคารถูกอายัด...* *สิทธิ์การบริหารงานถูกถอดถอน...* *บริษัทในเครือทั้งหมดถูกโอนกรรมสิทธิ์ให้แก่บุคคลนิรนาม...* เสียงแจ้งเตือนเหล่านั้นดังราวกับเสียงระฆังแห่งความตายที่คอยตอกย้ำว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาสร้างมา ทุกอำนาจที่เขาเคยใช้เหยียบย่ำผู้อื่น บัดนี้ได้มลายหายไปในพริบตา ราวกับปราสาททรายที่ถูกคลื่นซัดหายไปในเสี้ยววินาทีเดียว "แก... แกทำอะไรลง ใช้วิธีสกปรกอะไรวะไอ้ลีโอ!" พงศกรสติหลุดลอย แผดเสียงคำรามลั่นด้วยความคลุ้มคลั่ง พุ่งตัวหมายจะตรงเข้ามาประชิดตัวลีโอเพื่อระบายความคับแค้น ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสชายเสื้อของอีกฝ่าย ร่างของเขาก็ถูกการ์ดในชุดสูทสีดำสนิทสองนายที่เพิ่งกระโดดลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ เข้าล็อกตัวกดลงกับพื้นคอนกรีตเย็นเยียบอย่างไม่ใยดี "วิธีสกปรกงั้นหรือครับคุณพงศกร" ลีโอก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังดิ้นรนอยู่บนพื้นช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบกับพื้นผิวตึกดังก้องกังวานราวกับเสียงเคาะโลงศพ สายตาที่มองลงมาเต็มไปด้วยความเวทนาและเหยียดหยามในคราเดียวกัน "สิ่งที่ผมทำ เรียกว่าการซื้อคืนด้วยเงินสด... เงินทุกบาททุกสตางค์ที่ได้มาจากหยาดเหงื่อและระบบที่พวกคุณไม่มีวันเอื้อมถึงต่างหากล่ะครับ" "ปล่อยกูนะเว้ย! พวกแกไม่รู้หรือไงว่ากูเป็นใคร!" พงศกรตะโกนลั่น ใบหน้าแนบติดพื้นคอนกรีตจนเลือดกำเดาไหลซึม ดิ้นรนสุดชีวิตแต่ก็ไร้ผล แรงกดจากการ์ดมืออาชีพนั้นหนักหน่วงราวนกับคีมเหล็ก ลีโอไม่สนใจเสียงโวยวายของสุนัขจนตรอก เขาหันไปมองรินรดาข้างกาย พลางส่งยิ้มอ่อนโยนที่มอบให้แค่เธอคนเดียว "เหนื่อยมามากพอแล้วนะครับต่อจากนี้ ไม่มีใครหน้าไหนกล้ามาเหยียบย่ำพวกเราได้อีกแล้ว" รินรดายิ้มรับหยาดน้ำตาแห่งความโล่งใจเอ่อคลอเบ้าตา เธอกำมือเขาแน่นขึ้นเพื่อส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดที่สะสมมาเนิ่นนาน ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังขึ้นจากทางบันไดหนีไฟ ประตูเหล็กถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ร่างของบรรดาบอร์ดบริหารอาวุโสและเจ้าหนี้รายใหญ่ของตระกูลพงศกรต่างกรูเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งจองหองเหมือนในอดีต พวกเขาทั้งหมดต่างก้มหัวลงต่ำทันทีที่เห็นร่างของลีโอ แม้จะยังไม่รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงคือใคร แต่คำสั่งซื้อกิจการมูลค่ามหาศาลที่ถูกอนุมัติผ่านระบบบัตรดำในเวลาไล่เลี่ยกัน ทำให้พวกเขารู้ซึ้งแล้วว่า ใครคือผู้กุมชะตากรรมที่แท้จริงในค่ำคืนนี้ "ท่านประธาน... ทางเราตรวจสอบเอกสารการโอนสิทธิ์เสร็จสิ้นแล้วครับ ทุกบริษัทในเครือตกเป็นของท่านอย่างสมบูรณ์แบบไร้ข้อกังขา" เสียงรายงานจากชายวัยกลางคนผู้เป็นมือขวาของธนาคารกลางดังขึ้นอย่างนอบน้อม ลีโอปรายตามองกลุ่มคนที่เคยเหยียดหยามเขาในอดีต ซึ่งบัดนี้กำลังคุกเข่ารอความเมตตาอยู่เบื้องล่าง ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลังอำนาจ "เคลียร์พื้นที่ให้หมด... แล้วจัดการเนรเทศพวกมันออกไปจากตึกนี้ให้พ้นสายตาผมซะ" คำสั่งนั้นประกาศิตยิ่งกว่ากฎหมาย ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังจะกลับคืนมาสู่ยอดตึกระฟ้า เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบไปนานกลับดังแทรกขึ้นมาอีกครั้งอย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าลีโอที่เปลี่ยนจากสีฟ้าใสกลายเป็นสีแดงฉานกระพริบเตือนระทึกขวัญ [ แจ้งเตือนฉุกเฉินจากระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายลับระดับ "โอดิน" ] [ คำเตือน: มีบุคคลปริศนาทำการแฮกข้ามมิติพยายามดึงข้อมูลบัตรดำของคุณออกนอกระบบ ] [ และในขณะเดียวกัน... เสียงฝีเท้าปริศนากำลังเดินตรงมาทางลิฟต์แก้วตัวสุดท้าย ที่เพิ่งเคลื่อนตัวขึ้นมาถึงชั้นดาดฟ้าแห่งนี้ ทั้งที่ระบบควบคุมพลังงานถูกปิดตายไปหมดแล้ว... ] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "จอมเวทไร้นาม" มาโดยตลอดนะครับ