ความสงบสุขที่แลกมาด้วยความยิ่งใหญ่

เอกสารตราประทับสีทองคำบริสุทธิ์ถูกเลื่อนข้ามโต๊ะไม้มะฮอกกานีราคาแพงระยับ เสียงกระดาษเสียบเสียดกับพื้นผิวเนื้อเนียนดังขึ้นเบาๆ ทว่าในห้องประชุมใหญ่ของสภาธุรกิจแห่งทวีป กลับเงียบงันเสียจนได้ยินกระทั่งเสียงลมหายใจของเหล่ามหาเศรษฐีผู้กุมเศรษฐกิจค่อนโลก ไม่มีใครกล้าสบตาผู้ชายที่นั่งไขว่ห้างอยู่ ณ หัวโต๊ะ พงศกร อดีตคุณชายผู้เคยเชิดหน้าชูตาและเหยียดหยามคนอื่นด้วยปลายหางตา บัดนี้ร่างทั้งร่างสั่นเทา เม็ดเหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผาก มือของเขายื่นไปจับปากกาเพื่อเซ็นสละสิทธิ์หุ้นทั้งหมดในมือ แต่ปลายนิ้วกลับไร้เรี่ยวแรงเสียจนปากการ่วงหล่นกระทบพื้นพรมดัง *แป๊ก* "ถ้าคุณยังเสียดายสินทรัพย์ที่กำลังจะกลายเป็นศูนย์... ผมก็ยินดีให้เวลาคิดทบทวนอีกสักสามวินาทีนะครับ" น้ำเสียงเรียบเฉย เย็นเยียบ และทรงอำนาจจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น ลีโอในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิท ปราศจากเครื่องประดับหวือหวา มีเพียงความนิ่งงันดุจห้วงสมุทรลึกที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น เขากวาดสายตามองเหล่าผู้ทรงอิทธิพลที่เคยร่วมหัวจมท้ายกันเหยียบย่ำเขาในอดีต บัดนี้พวกมันล้วนก้มหน้าต่ำติดพื้น ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง นี่คือบทลงทัณฑ์ของผู้ที่เคยคิดว่าเงินทองคือพระเจ้า... โดยลืมไปว่าบนโลกใบนี้ยังมี 'ระบบมหาเศรษฐี' ที่อยู่เหนือกว่ากฎเกณฑ์ใดๆ "ผม... ผมเซ็นแล้วครับคุณลีโอ ได้โปรด... ไว้ชีวิตตระกูลพงศกรด้วยเถอะครับ" เสียงของพงศกรแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เขายอมคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี เอาหน้าผากแนบกับพื้นพรมต่อหน้าชายผู้ที่เขาเคยเรียกว่า 'ยาจกไร้ค่า' ลีโอมองภาพนั้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ความสะใจหรือความแค้นเคืองอันใดมลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความจริงอันเรียบง่ายว่า อำนาจที่แท้จริงคือการทำให้ศัตรูหมดพิษสงโดยไม่ต้องลงมือทำลายล้างด้วยกำลัง "ความเมตตาของผมไม่ได้มีไว้ใช้กับคนทรยศครับพงศกร" ลีโอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่ "แต่เอาเถอะ... จากนี้ไป ทวีปธุรกิจแห่งนี้จะสงบสุขขึ้น เพราะไม่มีสุนัขตัวไหนกล้าเห่าหอนต่อหน้าผมอีกแล้ว" เขาก้าวเดินออกจากห้องประชุมใหญ่ ทิ้งให้เบื้องหลังคือซากปรักหักพังทางอำนาจของตระกูลใหญ่ที่ล่มสลายในชั่วข้ามคืน ที่ด้านหน้าตึกระฟ้าใจกลางเมือง รินรดายืนรออยู่ข้างรถยนต์ลีมูซีนหรูหรา เธอสวมชุดเดรสเรียบง่ายแต่สง่างาม รอยยิ้มอ่อนโยนที่เปี่ยมด้วยความจริงใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันทีที่เห็นร่างสูงก้าวออกมา รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เขาอย่างคุ้นชินเช่นเดียวกับในวันที่พวกเขายังยากลำบาก "เหนื่อยไหมครับ?" เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความห่วงใย แววตาของเธอไม่มีความโลภในทรัพย์สินเงินทองมหาศาลที่ลีโอครอบครองแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่เธอยังคงมองเห็นคือผู้ชายคนเดิม... คนที่เธอเลือกจะเดินเคียงข้างไม่ว่าจะตกต่ำหรือยิ่งใหญ่เพียงใด ลีโอรับผ้าเช็ดหน้ามาถือไว้ ก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือเรียวนุ่มของหญิงสาวเอาไว้แน่น ไออุ่นจากมือของรินรดาคือสิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองยังคงเป็นมนุษย์ "ไม่เหนื่อยเลยครับริน... เพราะตอนนี้ โลกทั้งใบไม่มีอะไรให้เราต้องกังวลอีกแล้ว" ลีนโอยิ้มตอบ เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งจากมหาเศรษฐีผู้ไร้พ่าย ทว่า ในวินาทีที่ความสงบสุขและชัยชนะอันสมบูรณ์แบบกำลังโอบล้อมคนทั้งสองไว้ หน้าจอโฮโลแกรมสีดำสนิทของระบบที่ควรจะปิดการทำงานไปแล้ว กลับสว่างวาบขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้สาเหตุ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาทของลีโอเพียงผู้เดียว [ติ๊ง! ตรวจพบความเคลื่อนไหวจาก 'กระเป๋าเงินเงา (Shadow Wallet)' วงเงินระดับพระเจ้าถูกเรียกใช้งานนอกอาณาเขตทวีป] [คำเตือน: ผู้ถือบัตรดำรายอื่นกำลังทำธุรกรรมซื้อกิจการ 'ระบบหลัก' ของท่านในมูลค่า 999,999,999,999 ดอลลาร์] [เป้าหมายการโอนเงินปลายทาง: กำลังระบุพิกัด... ณ เบื้องหน้าท่าน ในอีก 3 วินาทีข้างหน้า] ดวงตาของลีโอหรี่แคบลงทันที รอยยิ้มเมื่อครู่มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความระแวงระวัง ปัง! เสียงประตูกระจกนิรภัยของล็อบบี้ชั้นล่างสุดระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับร่างของชายแปลกหน้าในชุดสูดสีขาวบริสุทธิ์ ที่ก้าวเท้าเหยียบย่างเข้ามาท่ามกลางเศษกระจกโปรยปรายราวกับหิมะ พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ดังสะท้อนก้อง "ยินดีด้วยนะลีโอ... ที่กวาดซื้อทุกอย่างบนโลกนี้สำเร็จ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง "แต่โชคร้าย... ที่โลกใบนี้ มันเป็นแค่หนึ่งในสินค้าทดลองของฉันเท่านั้นเอง" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "จอมเวทไร้นาม" มาโดยตลอดนะครับ