คำขอแต่งงานริมทะเล

เสียงเครื่องยนต์เรือยอชต์ลำมหึมาคำรามก้องผสานกับเสียงคลื่นกระทบตัวเรือ ยามค่ำคืนนี้ผืนน้ำสีดำสนิทของอ่าวท่าเรือหรูถูกแต่งแต้มด้วยประกายแสงระยิบระยับจากหลอดไฟ LED นับแสนดวงที่ถูกติดตั้งไว้อย่างประณีต ลีโอยืนนิ่งอยู่บนดาดฟ้าชั้นบนสุดของเรือยอชต์ระดับซูเปอร์ยอชต์ความยาวกว่าแปดสิบเมตร ซึ่งเขาเพิ่งกดสั่งซื้อผ่านระบบบัตรดำในเวลาเพียงสามนาทีเศษ แววตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบเฉยทอดมองไปยังหญิงสาวคนเดียวที่ยืนเคียงข้างเขาผ่านช่วงเวลาอันรòngรวดและมืดมนที่สุดในชีวิต รินรดากำลังกวาดสายตามองไปรอบตัวด้วยความตื่นตะลึง ชุดเดรสยาวสีขาวเรียบง่ายที่เธอสวมใส่พลิ้วไหวตามสายลมทะเล แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอสั่นไหวไม่ใช่ความหรูหราอลังการตรงหน้า ไม่ว่าจะเป็นกองทัพเรือยอชต์นับสือลำที่ล้อมรอบ หรือกลีบกุหลาบนำเข้าสีแดงสดนับล้านดอกที่ถูกโปรยปรายลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวสามลำบนท้องฟ้า แต่เป็นสายตาของชายหนุ่มที่มองมายังเธอด้วยความรักและความจริงใจเต็มเปี่ยมต่างหาก "ลีหาเรื่องเปลืองเงินอีกแล้วนะครับ..." รินรดากล่าวเสียงเบา ริมฝีปากบางแย้มยิ้มทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าว เธอยังจำภาพวันที่พวกเขาทั้งคู่ถูกขับไล่ออกจากตระกูลอย่างไร้เยื่อใย วันที่แม้แต่เงินซื้อบะหมี่สักชามยังต้องคิดหน้าคิดหลัง ลีโอในวันนั้นคือชายหนุ่มที่แบกรับความอัปยศอดสูไว้บนบ่า แต่เขาก็ไม่เคยปล่อยมือจากเธอเลยสักครั้ง "เงินมีไว้ใช้เพื่อสิ่งนี้ครับริน" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวบางที่สั่นเทาเล็กน้อยเอาไว้ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณไม่เคยรังเกียจผู้ชายที่ไม่มีอะไรเลยอย่างผม คุณยอมทิ้งอนาคตสุขสบายเพื่อเดินเคียงข้างผมในกองเพลิงแห่งความแค้น ถึงเวลาแล้วครับ... ที่โลกใบนี้จะต้องรับรู้ว่าคุณคือนายหญิงที่แท้จริง" สิ้นคำพูดของเขา ทันใดนั้นท้องฟ้ายามค่ำคืนก็สว่างวาบด้วยการจุดพลุดอกไม้ไฟระդับโลกที่ถูกโปรแกรมให้แปรเปลี่ยนเป็นตัวอักษรและลวดลายบอกเล่าเรื่องราวการเดินทางของพวกเขาทั้งสอง เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีจากบรรดาแขกเหรื่อระดับมหาเศรษฐีและผู้นำองค์กรต่างๆ ที่ยืนอยู่บนเรือลำข้างเคียงดังสนั่นหวั่นไหว บรรดาคนเหล่านี้เคยเป็นผู้ที่เคยเหยียดหยามลีโอในอดีต แต่ในวันนี้ พวกเขาต่างต้องมายืนโค้งคำนับและรอคอยคำอนุมัติจากลีโอด้วยความยำเกรง ลีโอไม่ได้สนใจสายตาของใครหน้าไหนในค่ำคืนนี้ โลกทั้งใบของเขาย่อ Hลดเหลือเพียงผู้หญิงตรงหน้า เขาทรุดตัวลงข้างหนึ่งคุกเข่าลงบนพื้นดาดฟ้าเรือที่ปูลาดด้วยพรมกลีบกุหลาบ ท่ามกลางเสียงลมทะเลและเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะ นิ้วมือเรียวยาวกดแตะเบาๆ บนหน้าจออินเตอร์เฟซสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ—หน้าต่างระบบมหาเศรษฐีเกมเทพส่งเสียงแจ้งเตือนเบาๆ *[ ตรวจพบภารกิจพิเศษระดับตำนาน: คำขอแต่งงานแห่งศตวรรษ ]* *[ รางวัลสำเร็จภารกิจ: สิทธิ์ขาดในการถือครองหุ้น 45% ของกลุ่มบริษัทเดินเรือระดับโลก และแหวนเพชร "Tears of the Ocean" น้ำหนัก 55 กะรัต ]* *[ ทำการเบิกจ่ายสำเร็จผ่านบัตรดำทวงแค้นเรียบร้อย ]* พริบตานั้น กล่องกำมะหยี่สีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของลีโอ เมื่อเขาเปิดฝากล่องออก แสงประกายสีฟ้าครามเจิดจ้าก็สะท้อนเข้ากับดวงตาของรินรดาจนเธอต้องยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกตะลึง แหวนเพชรเม็ดโตเจียระไนเป็นรูปหยดน้ำทอประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวในห้วงมหาสมุทร มันคืออัญมณีล้ำค่าที่เคยถูกประมูลไปในราคาสูงลิ่วด้วยมูลค่าที่คนธรรมดาทำงานทั้งชาติก็ไม่มีทางเอื้อมถึง "รินรดาครับ..." ลีโอเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวด้วยแววตาที่ลึกล้ำและมั่นคง "แต่งงานกับผมนะครับ ให้ผมได้ใช้เวลาที่เหลือทั้งหมดในชีวิตนี้ปกป้อง ดูแล และมอบความสุขทุกอย่างบนโลกใบนี้ให้กับคุณ" น้ำตาหยดใสไหลรินอาบแก้มเนียนของรินรดา เธอพยักหน้ารัวๆ จนแทบจะพูดไม่ออก ความรู้สึกตื้นตันใจ ความสุข และความทรงจำอันยากลำบากที่ผ่านมาไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ "ค่ะ... รินตกลงค่ะลี" เสียงตอบรับที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอดังก้องในความรู้สึกของลีโอ รอยยิ้มแรกในรอบหลายปีปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของเขา ลีโอบรรจงสวมแหวนเพชรลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธออย่างทะนุถนอม ก่อนที่ทั้งสองจะโผเข้าสวมกอดกันท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงเฮลั่นจากผู้คนรอบข้าง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังโรแมนติกและเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขนั้นเอง หน้าจออินเตอร์เฟซสีดำสนิทที่ลีโอคิดว่าปิดการใช้งานไปแล้ว กลับสั่นเตือนขึ้นมาอีกครั้งด้วยตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างไร้ที่มา *[ คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบสัญญาณรบกวนภายนอก เป้าหมายอันตรายระดับ S กำลังเคลื่อนตัวเข้าประชิดพิกัดเรือยอชต์ ]* *[ บุคคลปริศนา: พงศกร และกองกำลังติดอาวุธรับจ้างนอกกฎหมาย กำลังเตรียมเปิดฉากถล่มงานแต่งงานในอีก... สาม... สอง... ]* ดวงตาคมกริบของลีโอหรี่แคบลงทันที รอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อครู่เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยไอสังหารเย็นเยียบที่แผ่พุ่งออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา เขากระชับอ้อมกอดรินรดาแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบสายตาคมกริบมองไปยังผืนน้ำมืดมิดเบื้องล่างที่กำลังมีเงาเรือเร็วหลายลำพุ่งแหวกคลื่นเข้ามาด้วยความเร็วสูง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "จอมเวทไร้นาม" มาโดยตลอดนะครับ