งานแต่งงานแห่งศตวรรษ

“ลบภาพจำที่พวกมันเคยมีต่อผมทิ้งไปให้หมด... วันนี้โลกต้องจดจำว่า ‘ลีโอ’ ผู้นี้กลับมาทวงคืนทุกอย่างในฐานะเจ้าของชีวิตของทุกคนที่นี่” เสียงของผมดังก้องอยู่ในห้องแต่งตัววีไอพีที่ใหญ่กว่าคฤหาสน์ของพวกตระกูลชั้นนำทั้งหลัง ผมขยับเนคไทราคาค่างวดที่ซื้อได้ทั้งบริษัทข้ามชาติด้วยความนิ่งเฉย รินรดายืนอยู่เบื้องหลัง เธออยู่ในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ที่ประดับด้วยเพชรแท้เม็ดโตกว่าหนึ่งพันเม็ด แสงระยิบระยับของมันสะท้อนเข้ากับดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักของเธอ สายตาที่เธอมองผมยังคงเป็นเช่นวันแรก... วันที่ผมไม่มีอะไรเลยนอกจากลมหายใจ “ลีโอ... คุณมั่นใจแล้วใช่ไหมคะว่าสิ่งนี้จะไม่ทำให้คุณต้องแบกรับอะไรมากเกินไป?” เธอเอ่ยถามเบาๆ มือที่สั่นเทาเล็กน้อยของเธอสัมผัสลงบนบ่าผม “รินครับ... สำหรับคุณ ต่อให้ต้องซื้อทั้งโลกใบนี้มาวางแทบเท้า ผมก็ทำได้โดยไม่กระพริบตา” ผมหันกลับไปยิ้มให้เธอ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเย่อหยิ่ง แต่มันคือคำสัญญาของบุรุษที่กุมชะตาโลกไว้ในมือ ประตูบานยักษ์ถูกผลักออกพร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังสนั่นหวั่นไหว ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกเนรมิตขึ้นบนเกาะส่วนตัวใจกลางมหาสมุทรถูกถ่ายทอดสดไปทั่วทุกมุมโลก จอโฮโลแกรมยักษ์ลอยเด่นอยู่เหนือท้องฟ้า แสดงภาพของงานวิวาห์ที่อลังการที่สุดเท่าที่มนุษยชาติเคยเห็นมา ผมกุมมือรินรดาเดินเข้าสู่ทางเดินที่ปูด้วยกลีบกุหลาบหายากจากต่างมิติ แขกเหรื่อระดับมหาเศรษฐี ผู้นำประเทศ และเหล่าผู้มีอิทธิพลเงาต่างลุกขึ้นยืนต้อนรับด้วยความเคารพยำเกรง เพราะทุกคนรู้ดีว่า... ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือ ‘พระเจ้า’ ในโลกของธุรกิจและระบบที่ไม่มีใครกล้าต่อกร ท่ามกลางความยินดี กลับมีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองมาด้วยความแค้นเคือง พงศกร... อดีตศัตรูที่เคยเหยียบย่ำชีวิตผม ยืนอยู่แถวหน้าสุดด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว มันกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ไอ้คนขยะ... แกมันก็แค่คนตอแหลที่ได้ดีเพราะโชคช่วย!” พงศกรคำรามในลำคอ แต่ในจังหวะนั้นเอง ระบบในหัวของผมก็ส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นมาอย่างเย็นชา [ตรวจพบความเคลื่อนไหวที่ไม่พึงประสงค์จาก ‘พงศกร’ – ท่านต้องการใช้สิทธิ์ ‘ล้างกระดาน’ หรือไม่?] ผมกระตุกยิ้มที่มุมปากโดยไม่หันไปมองมัน “รินครับ... รอผมสักครู่” ผมเดินผละจากเจ้าสาวตรงไปยังกลางเวที ผมดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ไฟทั่วทั้งเกาะก็ดับวูบลง เหลือเพียงสปอร์ตไลท์ดวงเดียวที่ส่องตรงไปยังพงศกรที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความตระหนก “พงศกร... นายจำได้ไหมว่าเคยพูดอะไรกับฉันไว้บ้างตอนที่ฉันไม่มีอะไร?” ผมเอ่ยถามผ่านไมโครโฟน เสียงของผมราบเรียบแต่ทรงพลังจนทั่วทั้งงานเงียบกริบ พงศกรพยายามจะอ้าปากเถียง แต่กลับพบว่าร่างกายของเขาไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่นิดเดียว เมื่อระบบเริ่มทำการ ‘ยึดครอง’ ทุกสิ่งที่เขามีแบบเรียลไทม์ เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของแขกเหรื่อทั้งงานดังขึ้นพร้อมกัน มันคือข่าวประกาศการล้มละลายของตระกูลพงศกรภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที! “แก... แกทำอะไร!” พงศกรแผดเสียงอย่างบ้าคลั่ง “ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย” ผมก้าวเข้าไปใกล้เขาจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว “ฉันแค่กำลังประกาศให้โลกรับรู้ว่า... วันนี้ งานแต่งงานของฉัน คือจุดจบของความอัปยศที่ชื่อว่า ‘นาย’ เท่านั้นเอง” ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือเกาะก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ฝูงบินเฮลิคอปเตอร์รบกว่าร้อยลำปรากฏตัวขึ้นเหนือกลุ่มเมฆ พวกมันไม่ได้มาเพื่อโจมตี แต่มาเพื่อโปรยเช็คเงินสดและโฉนดที่ดินมูลค่ามหาศาลลงมาประหนึ่งสายฝน เพื่อประกาศศักดาให้โลกได้รับรู้ว่า ‘ลีโอ’ คือผู้กุมอำนาจที่แท้จริง แต่ในขณะที่เสียงเฮดังไปทั่ว ทั้งงานกลับต้องชะงักลง เมื่อมีเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเดินแทรกผ่านฝูงชนเข้ามา... ชายชราในชุดสูทโบราณที่หายสาบสูญไปนานกว่ายี่สิบปี เขาส่งยิ้มที่ทำให้หัวใจผมกระตุกวูบ “ลีโอ... หลานรัก... การแต่งงานของหลานน่าประทับใจมาก แต่น่าเสียดายที่มันยังขาด ‘คำสาป’ ที่ตระกูลเราต้องส่งต่อให้ผู้สืบทอดคนสุดท้าย” ชายชราคนนั้นชู ‘บัตรดำ’ ใบที่สอง... ใบที่มีรอยร้าวและไอความมืดมนออกมา ก่อนจะเสียบมันเข้ากับแท่นพิธีต่อหน้าต่อตาแขกทุกคน ทำให้ระบบทั้งหมดที่ผมเคยคุมอยู่เกิดอาการรวนอย่างหนัก และภาพในงานก็ตัดเข้าสู่ความโกลาหลที่ไม่มีใครคาดคิด! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "จอมเวทไร้นาม" มาโดยตลอดนะครับ