เนรมิตคฤหาสน์ 500 ล้าน

เสียงล้อรถหุ้มเกราะกันกระสุนรุ่นพิเศษบด N ขยี้พื้นถนนลาดยางอย่างดุดัน แรงม้าหลักพันใต้ฝากระโปรงคำรามต่ำราวกับพญาเสือโคร่งที่กำลังปลดปล่อยพันธนาการ ลีโอละสายตาจากจอแท็บเล็ตแสดงผลแผนผังอสังหาริมทรัพย์ระดับซูเปอร์ลักชัวรี ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวข้างกายที่กำลังเหม่อมองทิวทัศน์ยามค่ำคืนผ่านกระจกใส รินรดานั่งนิ่ง มือเรียวบางประสานกันไว้บนตัก เสื้อผ้าของเธออาจไม่ได้หรูหราฟู่ฟ่าเทียบเท่าบรรดาลูกคุณหนูตระกูลไฮโซที่เคยหัวเราะเยาะพวกเขาในงานเลี้ยง แต่แววตาที่เธอมองเขากลับเปี่ยมไปด้วยความมั่นคงและความเชื่อใจอย่างไม่เสแสร้ง ตลอดเวลาที่ผ่านมา ตั้งแต่วันที่เขาตกอับไร้ค่า ถูกเหยียบย่ำจนจมดิน หญิงสาวคนนี้ไม่เคยปล่อยมือจากเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว "เหนื่อยไหมครับ ริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ลีโอยื่นมือไปกุมมือเย็นเฉียบของเธอไว้เบาๆ รินรดาส่ายหัวเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนริมฝีปาก "ถ้ามีคุณอยู่... รินไม่เคยเหนื่อยเลยค่ะ... เอ๊ย... รินไม่เคยเหนื่อยเลยค่ะ... ครับ" เธอเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นชิน แต่แล้วก็ต้องอมยิ้มออกมาเมื่อเห็นสายตาอบอุ่นที่เขาส่งให้ "จากนี้ไป จะไม่มีความลำบากอีกแล้วครับ" ลีโอกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นแต่มั่นคง "พวกมันที่เคยเหยียบย่ำเรา จะต้องชดใช้ด้วยทุกสิ่งที่พวกมันมี" รถหุ้มเกราะคันหรูเลี้ยวผ่านซุ้มประตูเหล็กกล้าไรสนิมระบบสแกนชีวมิติ ประตูบานยักษ์เปิดออกอัตโนมัติราวกับต้อนรับราชาผู้กลับคืนบัลลังก์ เบื้องหน้าของพวกเขาคือ "คฤหาสน์ไอยรา" อสังหาริมทรัพย์มูลค่าห้าร้อยล้านบนยอดเขาที่สูงที่สุดในเขตเมืองหลวง ตัวอาคารสร้างด้วยสถาปัตยกรรมโมเดิร์นทรอปิคอลผสมผสานความล้ำยุค ระบบไฟอัจฉริยะส่องสว่างนวลตาขับให้ตัวคฤหาสน์ดูโดดเด่นและทรงอำนาจท่ามกลางความมืดมิดของผืนป่ารอบด้าน [ติ๊ง! ยืนยันสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ: คฤหาสน์ไอยรา (Grand Apex Estate)] [ระบบความปลอดภัยระดับทหาร (Military-Grade Security) เปิดใช้งานสมบูรณ์แบบ] [ระบบป้องกันภัยทางอากาศระยะประชิด และโดรนลาดตระเวนอัตโนมัติ 24 ชั่วโมง พร้อมปฏิบัติการ] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในโสดประสาทของลีโอ รอยยิ้มเหยียดหยามปรากฏขึ้นที่มุมปาก เล็กน้อย ทรัพย์สินมูลค่ามหาศาลนี้เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น รถจอดสนิทที่หน้าบันไดหินอ่อนนำเข้าจากอิตาลี พนักงานต้อนรับในชุดสูทสากลระดับพรีเมียมพร้อมบอดี้การ์ดในชุดสูทดำนับสิบชีวิตยืนเรียงแถวโค้งคำนับให้ความเคารพอย่างพร้อมเพรียง ทันทีที่ประตูกลเปิดออก ลีโอก้าวเท้าลงไปก่อนจะหันมาผายมือรับรินรดาลงจากรถ "ยินดีต้อนรับกลับสู่บ้านของเราครับ นายท่าน คุณรินรดา" หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัย ซึ่งอดีตเคยเป็นนายทหารหน่วยรบพิเศษแถวหน้า กล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อมและจริงใจ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอมองคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬารตรงหน้าสลับกับใบหน้าเรียบเฉยของชายหนุ่ม "ลีโอ... นี่มัน... บ้านของเราจริงๆ หรือคะ... ครับ?" เธออุทานออกมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา "ใช่ครับ บ้านของเรา" ลีโอโอบไหล่บางของเธอให้ก้าวเดินขึ้นบันไดไปด้วยกัน "และที่นี่... จะเป็นฐานที่มั่นที่เราจะใช้กวาดล้างพวกมันทั้งหมด" ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของรินรดาก็แผדเสียงดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดู หน้าจอแสดงเบอร์โทรศัพท์ที่คุ้นเคยและสร้างความสะอิดสะเอียนให้เธอทันที—พงศกร ลีโอยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์จากมือเธอ กดเปิดสปีดสปีเกอร์แล้วส่งสายตาสื่อความหมายว่า "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผม" "รินรดา! เธอหายหัวไปไหนหลายวันวะ!รู้ไหมว่าคุณพงศกรท่านคิดถึง!" เสียงแหลมปรี๊ดของเพื่อนสนิทจอมปลอมที่กลายร่างเป็นนกสองหัวดังทะลุออกมาจากลำโพง "รีบกลับมาที่ผับเอ็กซ์คลูซีฟเดี๋ยวนี้! คุณพงศกรบอกว่าถ้าเธอมาเสิร์ฟไวน์ให้ท่านในคืนนี้ ท่านอาจจะเมตตาช่วยปลดหนี้ให้ครอบครัวเธอก็ได้นะยะ!" รินรดากัดริมฝีปากแน่นด้วยความโกรธ เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้า ลีโอแย่งโทรศัพท์มาถือไว้เอง มุมปากยกยิ้มเหี้ยมเกรียม ดวงตาคมกริบฉายแววอำมหิตราวกับมัจจุราช "ฝากบอกไอ้คุณชายพงศกรของเธอด้วยนะ..." ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเย็นเยียบเสียจนคนฟังทางปลายสายถึงกับสะท้าน "ว่าพรุ่งนี้เช้า... กูจะเอาเงินสดห้าร้อยล้านไปซื้อบริษัทของครอบครัวมัน แล้วเตะหัวพวกมันออกไปนอนข้างถนนเหมือนหมาข้างถนน" ปลายสายเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงหวีดร้องด้วยความตกใจจะดังขึ้นตามด้วยเสียงตัดสายทิ้งอย่างไร้เยื่อใย ลีโอโยนโทรศัพท์ทิ้งลงบนพื้นหินอ่อน เสียงเครื่องมือสื่อสารราคาแพงแตกละเอียดไม่เป็นชิ้นดี เขาหันกลับมามองรินรดาที่กำลังมองเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตกใจ หวาดกลัวเล็กน้อย แต่ทว่า... เต็มไปด้วยความอุ่นใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ "เราเข้าไปข้างในกันเถอะครับ ริน" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนราวกับคนละคนกับเมื่อครู่ ทั้งสองก้าวเดินผ่านประตูบานใหญ่เข้าสู่โถงกลางคฤหาสน์ที่โอ่อ่าอลังการราวกับพระราชวังยุโรป ทว่าก่อนที่ลีโอจะทันได้สั่งการระบบอัจฉริยะให้เปิดระบบไฟห้องนอนใหญ่ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็พลันกะพริบวาบไปทั่วทั้งคฤหาสน์ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบฉุกเฉินที่ดังลั่นห้องโถง [แจ้งเตือนภัยระดับ 3: ตรวจพบการบุกรุกจากภายนอก] [เป้าหมาย: ยานพาหนะไม่ระบุตัวตน 3 คัน กำลังพุ่งตรงมายัง150 เมตรสุดท้ายก่อนถึงประตูคฤหาสน์] [ภาพจากกล้องวงจรปิดภาคพื้นดินถูกส่งเข้าสู่จอหลัก... โปรดตรวจสอบ] หน้าจอดิจิทัลขนาดมหาสารบนผนังห้องโถงเปิดฉายภาพให้อัตโนมัติ ปรากฏภาพรถสปอร์ตหรูราคาแพงสามคันกำลังพุ่งทะยานฝ่าความมืดขึ้นมาบนยอดเขาอย่างบ้าคลั่ง และผู้นำขบวนนั้น... ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น "พงศกร" ที่ถือไม้กอล์ฟลงมาจากรถด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น พร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบคนที่ถืออาวุธครบมือ! หวังจะมาพังบ้านใหม่ของเขาตั้งแต่คืนแรกอย่างนั้นหรือ? ช่างรนหาที่ตายเสียจริง ลีโอแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสะท้อนแสงไฟสีแดงฉานของระบบความปลอดภัยที่กำลังเตรียมพร้อมกวาดล้างผู้บุกรุก เขาหันไปมองรินรดาที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าทรงพลัง "ริน... ยืนดูความบันเทิงตรงนี้สักครู่..." ลีโอหยิบบัตรสีดำสนิทขอบทองคำบริสุทธิ์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "ผมจะแสดงให้ดูว่า... อำนาจที่แท้จริง มันขยี้เศษสวะให้จมดินได้อย่างไร" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มาโดยตลอดนะครับ